Ludka, zwariowałaś na stare lata! Wnuki już do szkoły chodzą, a ty się za mąż wybierasz? usłyszałam od siostry, gdy powiedziałam jej o ślubie.
Cóż było robić? Za tydzień podpisujemy z Tolkiem akt małżeństwa, więc wypadało powiadomić Wandę. Oczywiście nie spodziewałam się, że przyjedzie na uroczystość mieszkałyśmy na końcach Polski. Zresztą nie zamierzaliśmy robić hucznej imprezy z okrzykami Gorzko! w wieku sześćdziesięciu lat. Miało być skromnie: podpis, kolacja tylko we dwoje.
Prawdę mówiąc, moglibyśmy się nie żenić, ale Tolek uparł się na ślub. On to prawdziwy dżentelmen: drzwi na klatce mi otwiera, rękę podaje przy wysiadaniu z samochodu, płaszcz zakłada. Powiedział wprost: Nie chcę żyć bez ślubu. To już nie czas na dziecięce zabawy. Potrzebuję poważnych relacji. A dla mnie Tolek mimo siwych włosów naprawdę jak młodzieniec. W pracy szanowany, zwracają się do niego wyłącznie per pan Anatol. Tam jest zupełnie inny: poważny, stanowczy. Ale gdy tylko mnie zobaczy, jakby nagle miał o czterdzieści lat mniej łapie w ramiona, kręci w tańcu na środku chodnika. Mnie aż wstyd. Ludzie patrzą, zaraz będą się śmiać mówię. A on: Jakich ludzi? Dla mnie istniejesz tylko ty! I rzeczywiście kiedy jesteśmy razem, mam wrażenie, że świat znika.
Jednak mam też siostrę i chciałam jej wszystko powiedzieć. Bałam się, że Wanda mnie potępi, jak inni. Najbardziej potrzebowałam jej wsparcia. Zebrałam się więc na odwagę i zadzwoniłam.
Ludkaaaaa… przeciągnęła zaskoczona, gdy usłyszała, że planuję ślub ledwie rok minął od pogrzebu Staszka, a ty już znalazłaś sobie kogoś nowego! Wiedziałam, że ją zaskoczę, ale nie przypuszczałam, że to o Staszka zrobi taki problem.
Wando, pamiętam o Staszku przerwałam jej. Ale kto ustala te zasady? Potrafisz mi powiedzieć konkretnie po jakim czasie wdowa znów może być szczęśliwa i nie być potępiona?
Wanda się zamyśliła:
No, wypadałoby chociaż pięć lat odczekać.
A co, mam powiedzieć Tolkowi: Wiesz co, wróć za pięć lat, ja jeszcze w żałobie chodzę?
Wanda umilkła.
I co mi to da? kontynuowałam. Myślisz, że za pięć lat nie znajdzie się ktoś, kto będzie gadał bzdury na mój temat? Pewnie, że tak! Ale mam to już gdzieś. Liczy się dla mnie twoje zdanie jeśli ci na tym zależy, odwołam ślub.
Wiesz co, jak ci tak zależy bierz ślub choćby jutro! Ale pamiętaj, nie rozumiem cię i nie popieram tego. Zawsze byłaś uparta, ale że do późnej starości to się tak zaostrzy nie spodziewałam się. Miej litość, zaczekaj chociaż jeszcze rok.
Jednak nie odpuszczałam.
A co, jeśli mamy z Tolkiem tylko ten jeden rok przed sobą, jak wtedy?
Wanda cicho popłakała się w słuchawkę.
Rób jak chcesz. Każdy zasługuje na trochę szczęścia, ale przecież miałaś szczęśliwe życie
Zaśmiałam się.
Serio, Wando? Ty też myślałaś, że byłam szczęśliwa przez te wszystkie lata? Sama tak uważałam, dopóki się nie przebudziłam i nie zobaczyłam, że byłam tylko wołem roboczym. Nawet nie wiedziałam, że można inaczej żeby życie było przyjemnością!
Staszek był dobrym człowiekiem. Wychowaliśmy razem dwie córki, pięcioro wnuków. Mąż zawsze powtarzał, że najważniejsza w życiu jest rodzina. Nigdy się z nim nie kłóciłam. Najpierw pracowaliśmy do upadłego ze względu na dzieci, potem dla ich rodzin, a potem dla wnuków. Teraz widzę, że całe życie to była gonitwa za lepszym jutrem, bez wytchnienia. Gdy starsza córka wyszła za mąż, mieliśmy już działkę, ale Staszek chciał więcej gospodarstwo dla wnuków. Wydzierżawiliśmy hektar ziemi, dorobiliśmy się inwentarza, który tylko nas uwiązał. Staszek kupił krowy, świnie i wszystko to trzeba było karmić, czyścić. Przed północą nie kładliśmy się spać, a o piątej już na nogach. Prawie cały rok siedzieliśmy na działce, do miasta tylko jak naprawdę musieliśmy. Czasem udało mi się zadzwonić do koleżanek i tylko słyszałam, jak jedna właśnie wróciła z wnuczką znad morza, a druga była z mężem w teatrze. A ja? Do sklepu trudno mi było dojść, nie mówiąc już o jakimś kinie!
Nieraz chleb nam się kończył na kilka dni, bo zwierzęta wiązały nas na amen. Jedno cieszyło dzieci i wnuki miały pełne brzuchy. Córki dzięki gospodarstwu kupiły samochody, zrobiły remonty przynajmniej nie pracowaliśmy na darmo. Pamiętam, jak przyjechała mnie odwiedzić przyjaciółka, dawna koleżanka z pracy.
Ludka, nie poznałam cię. Myślałam, że tu na działce to odpoczywasz i nabierasz sił. A ty ledwo żywa! Po co się tak zarzynać?
A jak inaczej? Dzieciom trzeba pomóc odpowiadałam.
One są dorosłe, poradzą sobie. Może czas wreszcie pomyśleć o sobie?
Wtedy nie rozumiałam, co to znaczy żyć dla siebie. Teraz rozumiem: spać tyle, ile się chce, chodzić na spokojnie po sklepach, kinie, basenie, na biegówkach zimą. Nikt na tym nie traci! Dzieci mają się dobrze, wnuki najedzone. Najważniejsze, że zaczęłam na wszystko patrzeć inaczej.
Kiedyś narzekałam na liście na działce śmieci pełno do worków. Teraz cieszę się, kiedy idę przez park i rozdeptuję liście jak dziecko. Polubiłam deszcz nie muszę już biec ratować kóz spod dachu, tylko mogę patrzeć na krople przez szybę kawiarni. Zachwycam się chmurami i zimowymi śniegami na rynku. Nagle odkryłam, jaki nasz Lublin jest piękny! Oczy otworzył mi na wszystko właśnie Tolek.
Po śmierci Staszka byłam skołowana. Wszystko stało się nagle: zawał, mąż zmarł zanim przyjechało pogotowie. Dzieci sprzedały gospodarstwo, działkę i zabrali mnie do miasta. Pierwsze dni chodziłam jak w transie, nie wiedząc co ze sobą zrobić. Nadal budziłam się o piątej, kręciłam się po mieszkaniu bez celu.
Kiedy pojawił się Tolek, pamiętam, jak po raz pierwszy wyciągnął mnie na spacer. Okazało się, że jest moim sąsiadem i znajomym zięcia pomagał nam przenosić rzeczy z działki. Przyznał, że początkowo wcale nie miał mnie na oku: zobaczył przygaszoną kobietę i zrobiło mu się mnie żal. Uznał, że trzeba mnie rozruszać, wyciągnąć z depresji. Zaprosił mnie do Ogrodu Saskiego, usiedliśmy na ławce, kupił lody, potem poszliśmy nad staw nakarmić kaczki. Wcześniej na własnej działce trzymałam kaczki, ale nie miałam ani chwili, by je poobserwować. A tu można tak po prostu patrzeć, jak nurkują za chlebem.
Nawet nie wierzę, że można po prostu stanąć i popatrzeć na kaczki przyznałam. U siebie tylko zaganianie: parzyć im ziarno, mieszać paszę, sprzątać, a tu mogę stać i patrzeć.
Tolek uśmiechnął się, ujął mnie za rękę i powiedział:
Spokojnie, pokażę ci świat na nowo. Zobaczysz, jak fajnie jest żyć.
I miał rację. Odkrywałam świat jak mała dziewczynka i podobało mi się to coraz bardziej. Stara codzienność wydawała się snem. Nie wiem kiedy poczułam, że żyć bez Toleka nie potrafię bez jego głosu, śmiechu, dotyku. Pewnego ranka zrozumiałam, że wszystko teraz jest prawdziwe i nie wyobrażam sobie już innego życia.
Moje córki ciężko przeżyły moją nową relację. Mówiły, że zdradzam pamięć po ojcu. Bardzo bolało, czułam się winna. Za to dzieci Toleka się cieszyły, że w końcu jest ktoś, kto się nim zajmie. Tylko Wandzie musiałam jeszcze wszystko powiedzieć bałam się jak cholera.
Kiedy ślub? zapytała Wanda pod koniec długiej rozmowy.
W ten piątek.
Co tu dużo mówić, szczęścia na stare lata pożegnała się oschle.
W piątek kupiliśmy z Tolkiem zakupy, ubraliśmy się odświętnie, zamówiliśmy taksówkę i pojechaliśmy do urzędu. Gdy podeszliśmy pod Urząd Stanu Cywilnego, aż mnie zatkało: stały moje córki z zięciami i wnukami, dzieci Toleka z rodzinami i… najważniejsze Wanda! Trzymała bukiet białych róż i przez łzy się do mnie uśmiechała.
Wando! Przyleciałaś dla mnie? nie wierzyłam własnym oczom.
Muszę przecież wiedzieć, komu cię oddaję zaśmiała się przez łzy.
Okazało się, że dzwonili do siebie przez te kilka dni i zorganizowali wszystko w tajemnicy.
Niedawno z Tolkiem obchodziliśmy pierwszą rocznicę ślubu. Jest już częścią naszej rodziny. A mnie do tej pory nie chce się wierzyć, że to dzieje się naprawdę. Jestem tak niestosownie szczęśliwa, że aż boję się zapeszyć.
