Jolka, cześć! Przyjmuj gościa powiedziała siostra i wturlała walizkę do przedpokoju nogą.
W sobotę, tuż przed południem, gdy Jolanta nie rozważała niczego ważnego, ktoś zadzwonił do drzwi.
Dwa razy. Potem jeszcze trzy. Potem długo, bez przerwy.
Andrzej, nie odrywając wzroku od telewizora, zamruczał pod nosem:
Ktoś wyjątkowo uparty.
Za drzwiami stała Nina, młodsza siostra. Z dwiema ogromnymi walizkami, torbą na ramieniu i miną człowieka, który podjął decyzję życia i jest ze sobą do granic zachwycony.
Jolka, hej! Gość przyjechał oznajmiła i wturlała pierwszą walizkę do przedpokoju nogą, ruch jak z treningu. Tak perfekcyjnie, jakby przez całe życie ćwiczyła tylko to.
Jolanta cofnęła się odruchowo. Czterdzieści lat siostrzanej relacji robi swoje ciało działa szybciej niż głowa.
Na jak długo? spytała, patrząc na drugą walizkę.
Nina zdjęła kurtkę i zawiesiła ją oczywiście na tym wieszaku, gdzie wisiał już płaszcz Jolanty po czym rozejrzała się z miną kierownika budowy.
Na stałe, Jolanto. Przeprowadzam się. Macie tu duże mieszkanie, trzy pokoje, was dwoje. Jeden pokój jest zbędny. Zdecydowałam.
Jolanta patrzyła na siostrę bez słowa. Zdecydowała.
Andrzej w pokoju dyskretnie podgłosił telewizor.
Nino, czekaj. Ty żartujesz?
Ależ skąd Nina już sunęła korytarzem, zaglądając do pokoi. O, ten będzie idealny. Jasny, okno na podwórko, cisza.
To był pokój gościnny, z kanapą, maszyną do szycia i trzema pudłami, które Jolanta od miesięcy omijała, bo nie mogła się do nich zabrać.
Nino dogoniła ją w drzwiach. Myśmy tego nie ustaliły.
Co tu ustalać? zdziwiła się Nina, unosząc brwi. Jesteśmy rodziną, Jolanto. Rodzina wszystko dzieli. Mama cię tego uczyła. Mnie też.
Jolanta uznała, że mamy lepiej nie wspominać.
Za ścianą telewizor mamrotał o pogodzie na przyszły tydzień. Andrzej najwidoczniej zamierzał ją przestudiować na wylot.
A Nina rozpakowywała już walizkę.
Zainstalowała się zupełnie z uczuciem gospodyni, której oddano coś, co dawno jej się należało.
Najpierw przestawiła łóżko nie odpowiadało jej, że zagłówek jest przy oknie przeciągi, Jolka, mnie plecy bolą!. Potem zepchnęła maszynę do szycia pod ścianę. Po co ona tutaj? Szyjesz? Nie? No właśnie. Jolanta patrzyła, jak maszyna wędruje, i milczała.
Wieczorem pierwszego dnia w korytarzu pojawiły się klapki Niny ogromne, kudłate, z pomponami, jak z bazaru pod Halą Mirowską. Obok nich ciche, skórzane pantofle Jolanty wyglądały jak bibliotekarka przy niedźwiedziu cyrkowym.
Andrzej przy kolacji jadł w ciszy i wpatrywał się w talerz z miną archeologa badającego zupę na obecność dna. Barszcz bardzo dobry rzucił.
Tylko barszcz odpowiedziała Nina i dodała rzeczowo: Andrzej, macie wiatrak? W moim pokoju duszno.
Andrzej podniósł wzrok. Spojrzał na Ninę, potem na Jolantę.
Poszukam powiedział.
Jolanta westchnęła w myślach tak głęboko, że coś jej zadrżało w piętach.
Trzeciego dnia Nina zabrała się za lodówkę.
Otworzyła i nie popatrzyła tylko. Zbadała ją jak naukowiec rzadkiego owada.
Jolka, kefir się przedawnił.
Wiem, nie zdążyłam wyrzucić.
Po co kupiłaś trzy masła naraz? Zajmują miejsce.
Nino, to moja lodówka.
A co z tego? Nie jestem obca.
To był jej ulubiony wytrych: Nie jestem obca. Jolanta słyszała to pięć razy dziennie i myślała: a gdyby odpowiedzieć szczerze? Nino, w tym akurat jesteś. Ale nigdy nie mówiła.
Nina zadomowiła się już totalnie.
Wiedziała, kiedy Andrzej wychodzi na klub modelarski, a kiedy wraca. Wiedziała, kiedy Jolanta ogląda serial akurat wtedy wpadała z herbatą i ochotą na rozmowę. O życiu. O sąsiadach, których już nie miała. O pogodzie, o młodzieży, co to się popsuła. O polityce tu Nina wytryskała, niby fontanna.
Jolanta słuchała, kiwała głową, jednym okiem śledząc telenowelę, i myślała, że jej własna dramaturgia jest równie niebanalna.
Rano Nina wstawała pierwsza.
Jolanta myślała kiedyś, że Ninę to śpioch. Okazało się skowronek. Skowronek z agendą. O szóstej rano już hałas naczyń, tłuszcz skwierczy, a Nininy głos rześki jak sygnał Polskiego Radia:
Andrzej, jajecznicę? Jolka, tobie z pomidorem czy bez? Mam ser, już trochę twardawy, starłam szkoda marnować!
Andrzej szedł na kuchnię z twarzą pobudzonego, ale jeszcze bez jasnego powodu dlaczego. Siadał. Jadł jajka. Grzecznie mówił dziękuję.
Jolanta stała w drzwiach kuchni w szlafroku i patrzyła.
Karmi mojego męża śniadaniem. W moim mieszkaniu.
I to był ten poranek, gdy w środku Jolanty coś cichutko szczęknęło.
Zaparzyła kawę, siadła przy oknie i zadzwoniła do córki.
Magdo, masz chwilę?
Mam, mamo. Co się dzieje?
Przyjedź, muszę pogadać.
Magda pojawiła się w niedzielę, koło obiadu. Przywiozła sernik. Postawiła na stole, objęła matkę i półgłosem spytała:
No, opowiadaj.
Jolanta opowiedziała. Wszystko. O walizkach. O kapciach z pomponami. O maszynie do szycia w kącie. O serze, co go starła, bo szkoda wyrzucać. O porannych jajecznicach.
Magda słuchała. Od czasu do czasu brwi jej szybowały wyżej niż grzywka.
Mama. A ona ci płaci? Za jedzenie, czynsz, prąd?
Powiedziała, że będzie za jedzenie.
Powiedziała czy płaci?
Jolanta milczała.
Powiedziała.
Magda spojrzała na drzwi do gościnnego pokoju.
I właśnie wtedy z pokoju wyszła Nina. Zobaczyła Magdę, szczerze się ucieszyła tak szeroko, jak potrafią ludzie, którzy nie mają nic do ukrycia.
Maggie! Dobrze, że jesteś! Jolka, gdzie masz cukier? W cukiernicy się skończył.
W szafce, odpowiedziała Jolanta.
Mogę wziąć?
Weź.
Nina wsypała, zamieszała, spróbowała, kiwnęła do siebie zadowolona.
Magda patrzyła na nią z tym spokojem, co mają ludzie, którzy już dawno podjęli decyzję.
Ciociu Nino odezwała się, a kiedy sprzedałaś mieszkanie?
Chwila ciszy.
Krótka, wymowna.
Skąd wiesz? Nina odstawiła filiżankę.
Ciocia Marysia mówiła. Przez przypadek. Dzwoniła i wspomniała.
Nina spojrzała na Jolantę. Jolanta za okno.
No i co z tego, że sprzedałam odparła Nina z lekką pretensją w głosie, jak ktoś, kogo przyłapano, ale kto uważa, że i tak jest w porządku. Kasę mam. Rozglądam się. Teraz rynek jest taki, że kupować się nie opłaca. Pomieszkam, zaoszczędzę, potem zdecyduję.
To pomieszkam ile to znaczy? spytała Magda.
Może rok. Może dwa. Zobaczymy.
Jolanta odwróciła się od okna.
Nino powiedziała cicho i równo. Dostałaś pieniądze za mieszkanie i zamieszkałaś u mnie, żeby ich nie wydawać, tak?
Jolka, po co takie rzeczy mówić.
Tak czy nie?
Przecież jesteśmy rodziną powiedziała Nina. To był jej ostatni wytrych. Najsilniejszy.
Tym razem Jolanta była odporna.
Magda z rodziną przeprowadza się do tego pokoju. Zaprosiłam ich. Przyjadą w przyszłą sobotę.
Nina spojrzała na Magdę. Magda piła herbatę, patrząc w kubek jak ktoś, kto wie więcej, niż mówi.
Kiedy to zdążyłaś zaczęła Nina.
Zdążyłam odparła Jolanta.
To nie była prawda. Magda mieszkała w swoim i nie zamierzała się ruszać. Ale Jolanta miała taki spokój na twarzy, że Nina, zdaje się, czegoś takiego po niej nie oczekiwała.
Nina chwilę milczała. Wstała. Poprawiła szlafrok.
Rozumiem powiedziała. Krótko. Bez dodatków.
I poszła do swojego pokoju.
Pakowała się dwa dni.
Powoli, dokładnie, tak samo, jak się wcześniej rozgościła. Najpierw szeleszczyły reklamówki, potem szczękały wieszaki, potem znowu zgrzyt mebli pewnie z powrotem ustawiała łóżko. Jolanta nie wchodziła. Andrzej też.
W środę rano Nina pojawiła się z dwoma walizkami w kuchni. Postawiła je przy drzwiach.
Jadę do tamtej Tamarci powiedziała. Już mnie od dawna zapraszała.
Dobrze odpowiedziała Jolanta.
To dzwoń czasem.
Zadzwonię.
Nina chwyciła walizki.
Jolka powiedziała, nie obracając się zmieniłaś się.
Jolanta chwilę nad tym pomyślała.
Tak przyznała. Chyba tak.
Drzwi się zamknęły.
Jolanta postała chwilę w korytarzu. Spojrzała na wieszak, z którego zniknęła kurtka Niny. Na podłogę, gdzie nie było już puszystych kapci z pomponami. W korytarzu zrobiło się więcej miejsca.
Weszła do gościnnego pokoju. Otworzyła okno.
Potem przesunęła maszynę do szycia pod okno tam, gdzie zawsze stała.
Wieczorem zadzwoniła Magda:
No i jak, wyjechała?
Wyjechała.
I jak się czujesz?
Jolanta zastanowiła się.
Dobrze powiedziała. Bardzo dobrze.
Za oknem szarzało, Andrzej szumiał talerzami w kuchni i to był bardzo dobry, bardzo zwyczajny dźwięk.
