Dziennik – List przed przyjazdem i cena spokoju
Do trzydziestego piątego roku życia Jowita uważała się za naprawdę szczęśliwą kobietę. Ukochany mąż Waldemar, syn Krzysiek i córka Kinga – skromna, ale stabilna rodzina. Wszystko zmieniło się, gdy Waldemara zwolniono z fabryki. Nie znalazł pracy w mieście, więc postanowił wyjechać do Niemiec „na saksy”.
— Jowita, chłopaki polecają. Płacą nieźle — powiedział pewnego dnia.
— A co z nami? My tu, ty tam. Jaka to rodzina? — zaniemówiła.
— To tylko na chwilę. Wytrzymamy. Jak stanę na nogi, wszystko będzie inaczej.
Ale „inaczej” wyszło nie tak, jak marzyła. Waldemar wracał coraz rzadziej, coraz bardziej ponury i obojętny. Aż pewnego dnia, gdy Jowita szykowała się na jego przyjazd, w skrzynce znalazła list. Od niego.
Uśmiechnęła się — myślała, że to pełne tęsknoty wyznanie. List trafił w dniu jego powrotu. Wrzuciła go do torby, a w domu otworzyła. I runęła na kolana.
*„Jowita, wybacz. Nie umiałem powiedzieć wprost. Pokochałem inną. Nasze małżeństwo to błąd. Chcę rozwodu. Dzieciom będę pomagał. Żegnaj.”*
Czytała w kółko, nie wierząc. Łzy zasłaniały oczy. Wtem do pokoju wszedł dziesięcioletni Krzysiek.
— Mamo, piekarnik dymi. Co się dzieje?
Porwała się, wyłączyła gaz, rozpędzała dym. Uśmiechała się do syna, podczas gdy w piersi palił się ból.
Miesiąc później rozwiedli się. Waldemar odszedł na zawsze. Przysyłał pieniądze, ale już nie wrócił. Po dziesięciu latach Jowita dowiedziała się, że zginął w wypadku. Została sama z dwójką dzieci i brzemieniem odpowiedzialności.
Minęły lata. Jowita nie wyszła ponownie za mąż — nie chciała wprowadzać obcego mężczyzny do domu. Całe jej życie to dzieci. Krzysiek dorósł, ożenił się z Kasią. Zamieszkali w jego pokoju, a Jowita z Kingą — w drugim. Urodził się wnuk Tomek. Ale ani Kasia, ani Kinga nie kwapiły się do wyprowadzki. Dom stał się ciasny i pełen napięć.
Pewnego dnia Kinga oznajmiła:
— Mamo, jestem w ciąży. Z Darkiem trochę u ciebie pomieszkamy.
— Gdzie? — zdławiło Jowitę. — W jednym pokoju Krzysiek z żoną i synem, w drugim — my z tobą. Gdzie ty jeszcze ludzi ulokujesz?
— Na kuchni jest sofa. Nie masz nic przeciwko, prawda?
I Jowita przeprowadziła się na kuchnię. Pierwsza noc była koszmarem. Potem było już tylko gorzej. Krzyki, kłótnie, wojna między rodzinami. Kto zjadł kiełbasę, kto hałasował nocą, kto komu zabrał zeszyt — wszystko stało się pretekstem do awantur.
Aż pewnego dnia Jowita zauważyła zaokrąglony brzuch Kasi.
— Jesteś w ciąży?
— Tak. Będziemy mieli drugie dziecko.
— A mieszkanie?
— Więc zaczynacie nas wyrzucać?! — wybuchnęła Kasia.
— Nikt was nie wyrzuca. Ale was już czworo w jednym pokoju!
— Niech twoja córka się wyprowadzi, ona ma męża! — odcięła się Kasia.
— Ty też masz! — nie wytrzymała Jowita.
Rano przyszedł Krzysiek:
— Mamo, obraziłaś Kasię. Wypędzasz nas?
Kinga, jak na komendę, wkroczyła:
— A ty powiedz mężowi, żeby wam mieszkanie znalazł!
— Wiecie co?! — eksplodowała Jowita. — Koniec! Wyprowadzajcie się! I ty, Krzysiek, z żoną i dziećmi. I ty, Kinga, ze swoim Darkiem. Nie wytrzymuję. Zmęczyliście mnie. Zamieniliście mój dom w targowisko, nie liczycie się ani ze mną, ani między sobą. Dość. Na drzwi!
Powiedziała to twardo, głośno, bez wahania. Nawet sama zdziwiła się własną stanowczością. Ale nie chciała się wycofać. Ani na sekundę.
Po trzech dniach odjechali. Padały słowa: „Nie zobaczysz więcej wnuków”, „Nie utrzymujemy z tobą kontaktu”. Jowita milczała.
A wieczorem usiadła na kuchni — sama. Bez krzyków, bez awantur. Po prostu w ciszy.
Rozejrzała się i pierwszy raz od dawna poczuła się prawdziwą gospodynią. Zrobiła remont. Wymieniła meble. W następnym roku — po raz pierwszy w życiu — wyjechała za granicę.
I niech ktoś powie, że myśli tylko o sobie — nie. Oddała życie dzieciom. A teraz, w końcu, żyje dla siebie. I dobrze.
