Notatka, która zmieniła wszystko: szkolna opowieść o miłości i zazdrości
Jakub, jak zwykle, otwierał swój plecak, gdy między zeszytami zauważył dziwnie złożoną kartkę. Ostrożnie ją rozwinął i coś ścisnęło mu się w piersi:
„Cześć! Bardzo mi się podobasz. Jeśli chcesz się spotkać, czekam dziś o czwartej za szkołą.”
Chłopak był zaskoczony, nawet zdezorientowany. Nie miał pojęcia, kto mógł zostawić tę wiadomość.
Ale ciekawość wzięła górę. Punktualnie o czwartej stał w umówionym miejscu. Nagle… zobaczył Zuzię. Skromną, cichą nową dziewczynę.
— To ty mi to napisałaś? — zapytał ostrożnie.
— Co? — Zuzia spojrzała na niego, jakby nie rozumiała. — Ja? Nie, oczywiście że nie!
— To dlaczego tu jesteś? Czekasz… na mnie?
— No cóż… Kinga powiedziała, że ja ci się podobam… — wyszeptała Zuzia, rumieniąc się po uszy.
Jakub zmarszczył brwi. Z każdą sekundą sytuacja stawała się dziwniejsza.
Przeprowadzka, która wszystko zmieniła
Zuzia przeniosła się do nowej dzielnicy z rodzicami, gdy ci kupili większe mieszkanie. Choć dom był wygodniejszy, jej dawna szkoła została daleko. Rodzice nalegali: skoro szkoła jest tuż pod blokiem, będzie się tam uczyć.
Zuzia protestowała, jak mogła. W trzeciej klasie liceum zmieniać klasę, gdy wszyscy już dawno się poznali, było przerażające. Ale nikt jej nie słuchał.
— Znajdziesz nowych przyjaciół! — mówiła mama. — Jesteś towarzyska!
Tylko że mama się myliła. Zuzia zawsze miała trudności z nawiązywaniem kontaktów. W nowej szkole od razu nie pasowała.
Na początku koledzy interesowali się nową, ale odpowiadała zdawkowo, nieśmiało, unikała spojrzeń. Wkrótce zaczęli ją omijać.
Zuzia nie obrażała się — po prostu była inna. Cicha, ostrożna, w tajemnicy obserwowała jednego chłopaka — Jakuba. Wesołego, otwartego, lubianego przez wszystkich.
Podobał jej się. Bardzo. Ale bała się nawet pomyśleć, żeby do niego zagadać.
Zazdrość w szkolnych murach
Zauważyła to Kinga — pewna siebie, przebojowa dziewczyna. Sama od dawna podkochiwała się w Jakubie, ale łączyła ich tylko przyjaźń.
Widząc, jak Zuzia rzuca nieśmiałe spojrzenia w stronę Jakuba, Kinga poczuła irytację. Postanowiła dać nowej nauczkę.
— Zrobimy jej kawał? — zaproponowała koleżankom. — Podrzucimy Jakubowi liścik od „tajemniczej wielbicielki”, a Zuzi powiemy, że on się nią interesuje. Zobaczymy, jak się wywinie!
Koledzy początkowo wahali się, ale w końcu się zgodzili. Kinga podeszła do Zuzi i powiedziała ze sztuczną życzliwością:
— Słyszałam, że podobaś się Jakubowi. Chcesz, żebym sprawdziła, czy to prawda?
Oczy Zuzi zabłysły. I to dobiło Kingę.
— Umówi się z tobą — dodała — tylko nikomu nie mów. Za szkołą, o czwartej. Zgoda?
— Dobrze — szepnęła Zuzia, szczęśliwa, podekscytowana, zdezorientowana.
Zakończenie, którego nikt się nie spodziewał
Następnego dnia Kinga podrzuciła liścik do plecaka Jakuba. Ten przeczytał — zdziwił się, zaciekawił.
Przyszedł. I zobaczył Zuzię. A ona — jego.
— To ty napisałaś?
— Nie… Powiedziano mi, że ty…
Jakub wszystko zrozumiał. Westchnął. Wiedział, do czego zdolna jest Kinga.
Ale Zuzia — przecież przyszła. Więc nie wydawało mu się?
— Skoro tu jesteś, to znaczy, że ja ci się podobam? — uśmiechnął się.
Zuzia spłonęła rumieńcem. Chciała uciec. Ale Jakub zatrzymał ją.
— Skoro już się spotkaliśmy… Może pójdziemy na spacer?
Kinga, która obserwowała wszystko zza rogu i nagrywała telefonem, oniemiała. Nie taki był plan. To nie powinno się tak skończyć.
Najgorsze jednak było to, że następnego dnia Jakub i Zuzia weszli do klasy… razem. Uśmiechnięci. Siedli obok siebie.
Konsekwencje
— Celowo to zrobiłeś? Żeby mi dokuczyć? — spytała Kinga Jakuba na przerwie.
— Nie, to ty nas ze sobą zapoznałaś. Dzięki, serio. Dobrze się rozumiemy.
Kinga nie wierzyła. Czekała, aż to się skończy. Że to tylko gra.
Minęły miesiące. Byli razem. Skończyli szkołę. Zostali parą. Potem ślub.
I dopiero wtedy Kinga zrozumiała: jej żart obrócił się przeciwko niej.
Morał?
Zanim zechcesz komuś dokuczyć, zastanów się. Czasem los znajduje sposób, by postawić wszystko na swoim miejscu.
