Lina była zła. Bardzo zła – aż szkoda tej Liny, taka była z niej zła kobieta. Wszyscy próbowali uświadomić to jej matce – że Lina jest zła. Zła i do tego nieszczęśliwa. Oczywiście, nie ma już męża, syn dorosły, mieszka osobno. Lina została sama, nikomu niepotrzebna. W poniedziałek przyszła do pracy – wszyscy przechwalają się, jak sprzątały, prały cały weekend. Ktoś przepracował się na działce, ktoś robił przetwory. A Lina milczy. A co ma mówić? Nie ma faceta, dziecko dorosłe, więc siedzi cichutko. Dziś wcześniej wyszła z pracy – wszyscy wiedzą, że parę razy w miesiącu wychodzi przed czasem. Potakują z dezaprobatą – bo wszyscy wiedzą, po co idzie: na spotkania ze swoimi licznymi kochankami. W pracy wszyscy są przekonani, że Lina ma mnóstwo kochanków, bo przecież taka z niej zła kobieta. Lina jest zła, bardzo. Oni są porządni – wszystkie mężatki, zajęte obowiązkami – a Lina jest zła. – Lina – mówiła mama – czemu ty jesteś taka? – Jaka, mamo? – No taka nieudana, mogłabyś już sobie jakiegoś faceta znaleźć, no na Boga, córko. Jeszcze nie jest za późno, drugie dziecko teraz też można urodzić, wszystkie rodzą po czterdziestce. – Mamo, a po co mi jakiś facet? Po co mi drugie dziecko z byle kim? Mamo – dziwi się szczerze Lina – po co? Mam syna, Leksia mi wystarczy… A faceta… jak to ujęłaś, po co mi? Co z nim zrobię? Mam Olega. – Lina! – woła mama z rozpaczą – Lina, opamiętaj się! Oleg nie jest twoim facetem! – Jak nie mój? Jak najbardziej mój – śmieje się Lina – raz w tygodniu zaprasza mnie na randkę, daje prezenty, w urlopie pomaga, głowy nie zawraca, do swojej mamy na działkę i do mycia okien mnie nie wysyła, nie każe prać skarpet i gaci, obiadu nie żąda, problemów nie dorzuca, na kanapie nie zalega. Błogosławieństwo. – Jasne, błogosławieństwo, wszystko to dostaje się jego biednej żonie. – I chciałabyś, żeby to wszystko mnie się przytrafiało? Nie, dziękuję, mam lekko ponad czterdzieści lat, byłam dwa razy – przypominam: dwa razy – mężatką i od takiego szczęścia uciekałam na złamanie karku. Mój pierwszy mąż, ojciec Leksia, pamiętasz jak kazałaś mi brać ślub zaraz po osiemnastce, bo starszy, mądrzejszy, poważniejszy, kocha mnie, szanuje, no i zamożny, prawda, mamo? Pięć lat, całe pięć lat siedziałam jak w więzieniu: uczyć się nie wolno, koleżanek nie wolno, nawet synkiem się zająć nie wolno: młoda, coś popsuję, tylko harować na niego i jego matkę. Ale za to byłam cała w złocie, no tak. No i raz w miesiącu wyprowadzał mnie jak maskotkę – pokazać ludziom, jaka to żona młoda i idealna, nie to co wasze te laleczki. Sam, rzecz jasna, dla takich laleczek miał czas… A jak uciekłam i wniosłam pozew o rozwód, dzięki mojej ukochanej babci, wszystko chciał mi zabrać, nawet majtki… Drugi raz wyszłam za mąż z miłości, wtedy się uczyłam i pracowałam, pamiętasz, mamo? W dzień nauka, jak opętana nadrabiałam utracone lata, wieczorem do pracy – żeby nie być ciężarem dla was… – Lina! Jak możesz! Czy ja ci kiedyś wypomniałam kromkę chleba, talerz zupy, tobie czy wnukowi?! – Ty nie, mamo… Ale są jeszcze inni… Jest też ten, co się bał, że będę żerować na twojej karku; z dzieckiem zamieszkam. – O kim ty mówisz? – O tacie – a o kim? No i brat, Nikita, nigdy w życiu się nie urządził, bo po co? Mama wszystko załatwi. Ty harujesz na dwa etaty, wpadasz do domu, trzeba pobiec do sklepu – przecież twoje pisklaki głodne, jeden na kanapie, drugi przed komputerem… Gotujesz, sprzątasz, pierzesz… A ja z wielkiej miłości szybko drugi raz wyszłam za mąż – dość już żyłam bez uczucia. Co się zmieniło? Ano nic. Doszło obowiązków, byłam Lina – Angelika, stałam się Lina – wszystkim powinna. Kochany na kanapie leży, Lina w pracy, potem do przedszkola, przecież to mój syn, nie obciążaj mężczyzny, to nie jego dzieciak, nawet gdyby był – to nie męska rzecz, facet i tak się męczy. Przyleciałam, po drodze do sklepu, wszystko na sobie – dziecko, zakupy, samochodu nie mam, a po co? Wiadomo, facetowi bardziej potrzebny, nie będzie do pracy tramwajem dojeżdżał? Wszystkie kobiety tak żyją, co znaczy że jesteś zmęczona? A kolację kto zrobi? Ugotowałam, nakryłam, nakarmiłam, wyprałam, wyprasowałam, a teraz idź męża dogodzić – bo jak nie dostanie czułości, to pójdzie do innej, skarb przecież… Kasy brak? No to twojemu dziecku brakuje, a gdybyś ty swojego, własnego urodziła, dziedzica, to co innego, może ruszyłby się – a tak, szukaj frajera gdzie indziej, żeby twoje „przylepki” utrzymywał. No przepraszam, nie trafiłaś… Czemu nie chciałaś dać pieniędzy na naprawę samochodu? A co, że to mój? Jesteśmy przecież rodziną. Porównujesz jeszcze, ile ty zarabiasz nic nie robiąc, a ile ja. Tobie to się poszczęściło… Jak to – odchodzisz? Oj, powadź się, komu ty będziesz potrzebna z dzieckiem, ha ha ha. Tak to, mamo, sobie pożyłam – miałam i bogatszego, i biedniejszego męża. Różnicy żadnej. Wszyscy zadowoleni, tylko ja jakoś nie bardzo, mamo, tylko ja byłam nieszczęśliwa. – Lina, wszyscy tak żyją, córciu. – To niech żyją, mamo! Ja nie chcę, nie będę. – A jak spędziłaś sobotę? – No, Nikita z Małgosią podrzucili Olę i Janka do nas, z dziadkiem się bawiliśmy, naleśniki smażyłam, za dużo nie robiłam – kurz wytarłam, podłogę umyłam, pranie, dzieci spać, tatę nakarmiłam, poprasowałam i po północy padłam na kanapę. A rano dzieci zaraz na śniadanie, prosiły naleśników, babcia, smaż, potem Nikita z Małgosią przyszli, kurczaka upiekłam, sałatkę zrobiłam, pizzę upiekłam, kolacja, pożegnałam ich, posprzątałam, a o jedenastej nieprzytomna padłam na kanapę i zasnęłam, w nocy tata mnie obudził, żebym się do łóżka przekręciła… – Mamo, jakoś nie pamiętam, żebyś rwała się siedzieć z Leksikiem? Jakoś nie przypominam sobie, żebym ja tobie dziecko podrzucała, żebyś ty odpoczęła? – Lina, ty jakaś samodzielna byłaś, a te dzieci, och… – A chcesz, mamo, opowiem ci, jak ja spędziłam ostatni weekend? W piątek wieczorem zadzwonił Leksio, spytał, czy wezmę Tymiśka na weekend – chcą z Mariną, jego dziewczyną, pojechać w góry. Pewnie, że wzięłam, czemu nie? Tymiś to kot Leksiowej dziewczyny, wiesz, mamo, gdybyś nie była tak zajęta Nikitą i jego rodziną, może wiedziałabyś więcej o starszym wnuku. No więc wieczorem syn z dziewczyną podrzucili kota, przywieźli pizzę i sobie pojechali. A ja na noc objadłam się pyszną pizzą i oglądałam seriale – przecież nie muszę w sobotę o świcie wstawać. Rano wstałam, nakarmiłam Tymka, zrobiłam sobie kawę, przetarłam kurz, wrzuciłam pranie, zadzwoniłam do ciebie – chciałam zaprosić cię do muzeum albo posiedzieć, pogadać. Odebrał tata, ty byłaś zajęta, miałaś mokre ręce, coś zmywałaś. Nazwał mnie darmozjadką, powiedział, że mama haruje jak wół, z wnukami się bawi, a ja jak dama do muzeów chodzę. Chciałam się obrazić, ale sobie odpuściłam, po co? On i tak zawsze ma rację. Poszłam do muzeum, była wystawa twojego ulubionego malarza, pamiętam jak go uwielbiałaś. Potem wstąpiłam do kawiarni, pochodziłam po sklepach, przypomniałam sobie o Tymku – wróciłam, kot spał spokojnie. Już nie chciało mi się nigdzie iść, padłam na kanapę, włączyłam serial. W niedzielę spaliśmy z Tymkiem do jedenastej, chciałam cię zaprosić na rejs po Wiśle, ale odebrała Małgosia z pełną buzią, powiedziała, że jesteś zajęta, pewno znów zmywałaś albo sprzątałaś. Wieczorem Oleg zaprosił mnie do restauracji, wiesz, poszłam – czemu miałabym nie iść? Jestem wolną kobietą, nie wypytuję go o żonę, o relacje – nie rozmawiamy o tym, on mnie swoimi troskami nie obarcza, ja jego swoimi. Przyjemnie spędziłam wieczór, położyłam się spać wypoczęta, rano poszłam do pracy z uśmiechem. Próbowałam związać się z wolnymi facetami, mamo. To koszmar. Przylepiają się dzieciaki szukające matki, albo nieszczęśnicy z gromadą dzieci i walizką żon po rozwodach. Czemu tak patrzysz, mamo? Świat się zmienił, rozumiesz. Jeden powiedział mi, że muszę pokochać jego dzieci, muszę – bo jestem kobietą i to u nas podobno w naturze. On poza alimentami będzie utrzymywać dzieci i byłą żonę, bo cokolwiek by nie było, to matka jego dzieci. A żyć będziemy z mojej wypłaty, bo resztę swojej wydaje na hobby – jest wędkarzem. W zamian będzie mnie karmił pyszną rybą. Na pytanie, czy będzie pomagał mojemu dziecku, wielce się obraził: „Leksio ma ojca, niech ojciec pomaga”. Sprawiedliwie? Pewnie, że sprawiedliwie, więc – posłany do diabła. Bo Leksio ma matkę, mnie. Oczywiście, jestem zła, małostkowa, wyrachowana, sprytna jędza. Chciałam uczepić swojego dzieciaka biednemu facetowi i żyć jak królowa… Więc, mamo, teraz mam Olega. Tak, jestem zła w waszych oczach, ale wcale mi nie wstyd za to, jak żyję. Boli mnie i smuci, że tobie tak jest ciężko, dlatego próbuję czasem cię gdzieś wyciągnąć z domu, tak jak dziś – okłamałam was z tatą, że potrzebuję pomocy. Mamo, ze mną wszystko w porządku, a teraz chodź, zajmiemy się sobą, spędzisz ten czas ze mną – dla siebie, i dla mnie, twojej córki. – Zwariowałaś, Lina, a co z tatą? – A co, chory jest? – Nie, ale… obiad… – Nie wierzę, że nie masz obiadu na gotowo. – Ale trzeba podgrzać i, w ogóle, Nikita… – Mamo! Mogę się obrazić… wiem, że jestem zła, pozwól mi być dziś tą dobrą, chodź odpoczniemy… bardzo cię proszę… W poniedziałek w pracy babki narzekają, jak bardzo się zmęczyły odpoczywaniem. A Lina uśmiecha się przewrotnie – wszyscy wiedzą, że Lina jest zła, idzie tanecznym krokiem i uśmiecha się do własnych myśli. Wiadomo, co jej chodzi po głowie – same złe rzeczy. Zła, bardzo zła Lina – czyli historia kobiety, która nie chciała żyć jak „te porządne” i postanowiła być szczęśliwa po swojemu