**Dziennik osobisty**
Leszku, ja jeszcze żyję historia miłości i nadziei nad morskim brzegiem
Leszku, spójrz tylko na to piękno! z zachwytem wykrzyknęła Weronika, jej opalona skóra i błyszczące oczy zdradzały żywiołową energię. Rozpostarła ramiona, jakby chciała objąć całe morze. Jej kasztanowe loki, nieco wypłowiałe od słońca, powiewały na wietrze. Mówiłam ci, że ten miesiąc będzie najlepszy w naszym życiu!
Leszek, stojący obok na białym piasku, poprawił słomkowy kapelusz i uśmiechnął się. Choć na zewnątrz wydawał się spokojny, w środku ściskał go niepokój. Myśl, że to może być ostatnia szansa, by odzyskać utracone szczęście, nie dawała mu spokoju.
Tak, Weronika, ten miesiąc będzie wyjątkowy odpowiedział, starając się, by w głosie nie przebrzmiał smutek. Zawsze miałaś rację.
Ale ciężar diagnozy sprzed dwóch miesięcy wciąż wisiał nad nim: Nowotwór, późne stadium, dwa, może trzy miesiące. I oto przyjechali tu nad Bałtyk, bo Weronika postanowiła żyć, a nie poddać się.
Chodźmy popływać? Weronika, z iskrą w oczach, chwyciła go za rękę. Nie marnujmy czasu, Leszku! Pamiętasz, jak w młodości skakaliśmy do rzeki u babci? Bałeś się, że nurt zabierze ci kąpielówki!
Leszek parsknął śmiechem, a na chwilę ból odszedł w cień. Tak właśnie Weronika potrafiła wyrwać go z otchłani melancholii.
Nie bałem się, po prostu byłem ostrożny żartował. No dobrze, biegnijmy, ale jeśli rekin mnie zje, to pamiętaj, sama jesteś winna.
Śmiejąc się jak para nastolatków, pobiegli w stronę wody. Weronika pluskała się w falach, a Leszek patrzył na nią, wstrzymując oddech. Jego serce wypełniała miłość i zarazem ból. Była piękna, a on kochał ją bardziej niż cokolwiek. Strach przed utratą wydawał się nie do zniesienia.
Miłość dała nam siłę, by trzymać się nadziei, nawet gdy czas zdaje się być naszym wrogiem.
Poznali się w liceum w małym miasteczku, gdzie wszyscy wiedzieli o sobie wszystko. Weronika pojawiła się w szkole jak jasna kometa nowa, z olśniewającym uśmiechem i długimi kasztanowymi włosami, które mogły stopić nawet najtwardsze serce.
Przyjechała z rodziną z pobliskiego miasta i od razu stała się centrum uwagi. Leszek, wysoki i nieco niezdarny, z książką w ręku, nie wierzył, że spojrzy w jego stronę. Ale pewnego wieczoru na szkolnej dyskotece ośmielił się zaprosić ją do tańca.
Jesteś inny powiedziała, patrząc mu prosto w oczy. Nie udajesz kogoś, kim nie jesteś.
A nie boisz się, że nadepnę ci na stopy? zapytał z uśmiechem. Jej śmiech rozległ się w odpowiedzi, i od tamtej nocy stali się nierozłączni.
Po maturze Leszek wyjechał na studia do Warszawy, Weronika do Krakowa. Wymieniali długie listy, a na wakacje wracali, by być razem. Rozłąka tylko wzmocniła ich serca. W wieku dwudziestu dwóch lat, ledwo po obronie dyplomów, wzięli ślub. Wesele było skromne, w miejscowym domu kultury, udekorowanym plastikowymi kwiatami. W tle grały hity Maryli Rodowicz. Byli szczęśliwi, a reszta świata nie miała znaczenia.
Ale przyszła codzienność, często trudna. Wynajmowali małe mieszkanie, pracowali bez wytchnienia, marząc o własnym domu i kawiarni. Zmęczenie i drobne kłótnie zaczęły dzielić ich coraz częściej.
Może lepiej się rozstać? rzucił pewnego dnia Leszek, zatrzaskując drzwi.
Weronika usiadła na kanapie i po chwili ciszy odpowiedziała cicho:
Leszku, kocham cię za bardzo, by to stracić. Spróbujmy żyć inaczej.
Zaczęli spędzać jeden dzień w tygodniu tylko dla siebie. Bez pracy, telefonów i złości. Spacerowali, pili herbatę na balkonie, wspominali młodość. Ich miłość odżyła jak kwiat po zimie.
Po pięciu latach kupili dom z ogrodem i otworzyli kawiarnię. Wkrótce urodziły się córki Ola i Zosia, bliźniaczki, które wypełniły dom śmiechem i chaosem. Weronika była idealną matką cierpliwą, troskliwą, opowiadającą bajki na dobranoc. Leszek często myślał: Jakie to szczęście, że ją mam.
Lata mijały. Córki wyjechały na studia, a dom opustoszał. Aby zagłuszyć samotność, znów rzucili się w wir pracy. Otworzyli drugą kawiarnię, pracując po nocach. Pewnego dnia Weronika zbladła i upadła.
Weronika! Ocknij się! Leszek potrząsał nią, aż przyjechała karetka. Lekarze stwierdzili wyczerpanie, ale Weronika tylko machnęła ręką: To tylko zmęczenie, Leszku. Wszystko będzie dobrze.
Następnego dnia znów straciła przytomność. Lekarz, nie podnosząc wzroku, wypowiedział wyrok: rak, nieoperacyjny, dwa miesiące.
W domu Weronika powiedziała spokojnie:
Leszku, nie wzywaj dziewczynek. Nie chcę, żeby widziały mnie taką. Chcę pojechać nad morze. Pamiętasz, jak marzyliśmy? Pić drinki, tańczyć pod gwiazdami. Zróbmy to teraz.
Chciał protestować, ale nie mógł. Jeśli to jej ostatnie życzenie spełni je.
Leszku, gdzieś uciekłeś? fala ochlapała go, a Weronika zaśmiała się. Hej, widzę, że nie jesteś tu z nami!
Jestem uśmiechnął się, ukrywając łzy. Tylko myślałem, jak mnie wczoraj ograłaś w karty.
Nie zasypiaj! zaśmiała się. Wieczorem idziemy do restauracji z muzyką? Chcę tańczyć do upadłego!
Jesteś pewna? Może lepiej odpocząć? jego słowa zabrzmiały niezgrabnie; Weronika nie znosiła przypominania o chorobie.
Leszku, żyję i chcę żyć! powiedział
