– Mam dość! Wojciech odsunął ze złością łyżkę, patrząc na żonę z wyraźnym niezadowoleniem. To twoje “jedzenie” trudno nazwać obiadem! Rozgotowany makaron, praktycznie breja, i kilka niesmażonych mielonych! Co robiłaś cały dzień? Nawet na chwilę się nie oderwałaś od telefonu?
– Jak możesz tak mówić? żaliła się teatralnie Bożena, ukrywając telefon za plecami. Przecież cały dzień opiekowałam się Olkiem! Jest taki niesforny! Wyraźnie wdał się w ciebie dodała z przekąsem, przyglądając się mężowi, jak zaczyna gotować się w środku. Ciężko mi, rozumiesz? Nic mi nie wychodzi! Ciężko przeszłam poród
– Aleksander ma dwa i pół roku odpowiedział opanowanym tonem Wojciech, tłumiąc gniew. Już dawno powinien pójść do przedszkola, a ty wrócić do pracy. Zaraz poczujesz ulgę!
– Dlaczego mam oddawać syna do tego siedliska zarazków? oburzyła się Bożena. Chcesz, żebyśmy zamieszkali w przychodni?
– Z dzieckiem trzeba się bawić i je rozwijać, na wypadek, gdybyś nie wiedziała!
– Pracujemy nad tym! Olek jest bardzo rozwinięty jak na swój wiek, potwierdziła to neurolog na kontroli! broniła się Bożena. Ten temat powracał już nie raz i panicznie bała się, że mąż naprawdę zapisze syna do przedszkola. Do pracy wracać nie chciała! W czasie urlopu macierzyńskiego przywykła do godzin spędzanych w internecie i nie zamierzała z tego rezygnować!
– A komu za to podziękować? nie wytrzymał Wojciech, uderzając pięścią w stół tak mocno, że talerz podskoczył. Mojej mamie! To ona przychodzi i się Olkiem zajmuje! Ty wtedy albo śpisz, albo siedzisz z tym cholernym telefonem! Może byś wzięła się za porządki, czy ugotowała coś porządnego na obiad? Dlaczego wracam po pracy i muszę jeść to coś? Wojciech spojrzał z odrazą na kulinarny “arcydzieło”.
– Nie jestem twoją kucharką! Ani sprzątaczką! Jestem twoją żoną! A ty moim mężem, więc powinieneś mi zapewnić wygodne życie!
Bożena szczerze w to wierzyła. Po setce obejrzanych talk-show i godzinach spędzonych na forach, zmieniła całkowicie zdanie na temat tego, czym jest rola żony. Kiedyś naiwnie sądziła, że powinna troszczyć się o męża, dbać o porządek i wychowanie dzieci, ale teraz uznała, że to zajęcie godne służby, nie żony. Uważała się za zbyt wartościową, by być traktowaną jak pomoc domowa.
– Więc tak? syknął Wojciech po jej płomiennej przemowie. Ja mam pracować cały dzień, zapewniać rodzinie byt, a ty będziesz zalegać na kanapie?
– Ja pracuję nad swoim rozwojem odparła z dumą Bożena. Jeszcze znajomym mnie za wzór postawisz: “patrzcie, jaką mam mądrą żonę, na każdy temat porozmawia”.
– Serio? Jaką ostatnią książkę przeczytałaś? Czego nowego się dowiedziałaś? Wojciech podszedł do niej i spojrzał prosto w oczy. Dlaczego milczysz? No tak, nie masz nic do powiedzenia! Media społecznościowe nie liczą się jako ambitny kontent. A te twoje głupie programy, gdzie wszyscy się przekrzykują, na pewno Cię nie nauczą niczego pożytecznego. Powiedz szczerze czy zamierzasz zajmować się domem i dzieckiem, jak na normalną żonę przystało?
– Nie! Już mówiłam, nie jestem służącą
Bożena wybuchła pretensjami: zarabiasz za mało, zachowujesz się jak tyran, nigdy nie ma cię w domu Wojciech wysłuchał jej cierpliwie i skwitował krótko:
– Rozwód.
– Co? zdziwiła się Bożena, która już nabierała powietrza do kolejnej serii żalów.
– Rozwód powtórzył spokojnie Wojciech. Znajdę sobie normalną kobietę, która będzie dobrą żoną i matką dla Olka. Ty i tak spędzasz z nim tylko kilka godzin dziennie, resztę czasu zajmują się nim dziadkowie. Nie zasługujesz ani na miano matki, ani żony.
Bożena najpierw się przestraszyła, ale zaraz uznała, że Wojciech tylko ją straszy. Przecież nie podejmie takiej decyzji. Przecież syn na pewno zostanie z nią jest matką, to oczywiste!
Wojciech się zmienił. Przestał ją zauważać. Olek z babcią pojechali na dwa tygodnie nad morze Bożena sama chętnie dała zgodę, miała święty spokój i mogła bez przeszkód korzystać z telefonu. Jednak z czasem zaczęła tęsknić za synkiem i coraz częściej dzwoniła do teściowej.
Po dwóch tygodniach dotarło zaproszenie do sądu. Wojciech dotrzymał słowa i złożył pozew o rozwód. Na rozprawie czekała ją kolejna niespodzianka nawet jej własna matka stanęła po stronie zięcia.
– Uważam, że Olek powinien zostać z ojcem mówiła stanowczo pani Halina, spoglądając surowo na córkę. Bożena nie miała instynktu macierzyńskiego, prawie w ogóle się synem nie zajmowała, wszystko było na mnie i pani Jadwidze, mamie Wojtka. On sam, mimo pracy, zawsze znajdywał czas na dziecko.
Sędzia pokiwała głową i spojrzała na Bożenę z cień uśmiechu. Nic dziwnego, że się denerwuje nie ma nic: ani mieszkania, ani pracy, ani więzi z dzieckiem. Ojciec miał realne szanse na opiekę.
– Proszę o czas na pojednanie! Nie rozwodźcie nas! Dajcie mi szansę! Bożena płakała. Wojciechu, przysięgam zmienię się, wyrzucę z głowy te bzdury i będę wzorową żoną! Zaufaj mi jeszcze raz!
– Dobrze
********************
Miesiąc wcześniej.
– Moja córka zupełnie się rozpuściła, jest mi wstyd kręciła głową Halina. Wojtek, rozumiem cię, taka żona do niczego Całe dnie siedzi w domu, nawet porządku nie ogarnie, o synu nie wspominając Jeśli chcesz się rozwieść, nie będę przeciwna. Tylko pozwól mi widywać Olka, niczego więcej nie chcę.
– Kocham Bożenkę, mimo jej wad westchnął Wojciech. Ale sytuacja robi się poważna. Myślę, że powinna dostać szansę, żeby się zmienić.
– A czemu nie? Wiem nawet, jak to zrobić. Złóż papiery o rozwód. Bożena na pewno będzie protestować, więc macie trzy miesiące na pojednanie. To powinno przemówić jej do rozsądku.
*********************
Bożena pojęła lekcję. W domu na nowo zapanował porządek, pachniało domowym obiadem, a ona sama stała się pogodna i uważniejsza wobec innych. Wreszcie poświęciła więcej uwagi synkowi, z czego Olek bardzo się cieszył. Kochał swoją nie zawsze zorganizowaną, ale ciepłą mamę.
Życie nauczyło Bożenę, że rodzina i troska o bliskich są ważniejsze niż wygoda czy pozory rozwoju. Największym szczęściem jest dawać miłość i wsparcie swojemu domu bo dom tworzy się działaniem i sercem, nie słowami czy wymówkami.
