*10 maja, niedziela*
Stałem w drzwiach i patrzyłem na tę scenę, choć nie byłem jej częścią. Tylko słuchałem.
— Ty jesteś Ewa? Żona Sławka?
— Tak… A ty kim jesteś?
— To nie ma znaczenia. Ważne, po co przyszłam! Pakuj się i wynoś z tego mieszkania. Ja i Sławek kochamy się, on się do mnie wprowadza. Sam tak zdecydował!
Ewa jakby skamieniała, wpatrując się w kobietę, która pojawiła się na progu jej mieszkania w sobotni poranek. Efektowna brunetka koło trzydziestki emanowała agresywną pewnością siebie. Drogi manicure, krzykliwy makijaż, skórzana kurtka z ćwiekami — wszystko krzyczało: *patrzcie na mnie!*
— Przepraszam, co…?
— Nie udawaj głupiej! — Nieznajoma przekroczyła próg. — Sławek ma dość twoich rozkazów. Codziennie mówi, jak go nie rozumiesz, jak dusisz każdy jego pomysł na biznes! Już dawno wszystko postanowił.
Mówiła coś jeszcze, ale Ewa już tego nie słyszała. W uszach szumiało. *Sławek? Ten sam, który wczoraj jadł tu kolację, prosił o pieniądze na nowy projekt i całował ją na dobranoc, mówiąc, jaka jest cudowna?*
— Wejdź — jej własny głos zabrzmiał obco. — Chyba mamy coś do omówienia.
Jej świat właśnie się zawalił i ułożył od nowa. Był ból, ale… to było *właściwe*.
— Nazywam się Karina — rzuciła brunetka wyzywająco, wchodząc do środka. — I nie przyszłam rozmawiać, tylko cię stąd wykurzyć.
Ewa w milczeniu przeszła do kuchni. Pierwszy raz w ciągu pięciu lat małżeństwa czuła tak przerażająco jasno. *Jak mogłam być aż tak ślepa?* A może nie ślepa. Po prostu miała różowe okulary, a przez nie wszystko wygląda inaczej. Tyle że różowe okulary tłuką się szkłem do środka.
W pamięci przewinęły się obrazy. Oto ona, świetna agentka nieruchomości, z własnym mieszkaniem. Oto on, Sławek, z kubkiem kawy i rozbrajającym uśmiechem w kawiarni. Wytarty portfel, tani garnitur, ale wielkie plany: *„To tylko przejściowe trudności, zaraz będzie lepiej. Zobaczysz, ja jeszcze zajdę daleko!”*
Ona topniała pod jego adoracją. Kwiaty (niedrogie, ale codziennie). Spacerki. Oświadczyny po trzech miesiącach. A potem, zaraz po ślubie: *„Kochanie, pożyczysz dziesięć tysięcy? Pilna inwestycja, to nasza szansa!”* Pożyczyła. Potem znowu. I jeszcze. Przez lata wierzyła w jego *„wielkie plany”*, sama harując jak wół. A on tymczasem *planował* z kimś innym.
W kuchni zapadła cisza.
— Niezły metraż — zauważyła Karina, obchodząc kuchnię wzrokiem jak pani domu. — Sławek mówił, że sam wybierał mieszkanie. Ma niesamowity gust.
— Poczekaj chwilę — Ewa wyszła i wróciła ze skórzaną teczką. — Chcę ci coś pokazać. Akt notarialny, tytuł własności. Zwróć uwagę na datę. Trzy lata przed poznaniem Sławka. I na nazwisko właściciela.
Karina nerwowo oblizała usta. Jej pewność siebie topniała.
— Ale on mówił… że ma swoją agencję nieruchomości…
Ewa otworzyła laptop i pokazała ekran:
— A to mój dochód. Jestem główną agentką w dużej firmie.
Na ekranie mignęła wypłata — pokaźne, regularne sumy. Karina osunęła się na krzesło.
— Niech zgadnę, też z ciebie ciągnął kasę? Opowiadał o swoich *genialnych* inwestycjach?
— Wpłaciłam prawie pół miliona — wyszeptała Karina. — Mówił, że za miesiąc będzie zysk…
— Będzie! — rozległ się głos Sławka w drzwiach. — Pieniądze wrócą z nawiązką, obiecałem!
Do kuchni wszedł Sławek w drogim kaszmirowym swetrze — prezent od Ewy.
— Sławku?! — Karina zerwała się. — Miałeś być na spotkaniu z inwestorami!
— Wczoraj prosił mnie o pieniądze na *pilny projekt* — cicho powiedziała Ewa. — Wygląda na to, że jestem tym inwestorem.
Sławek zastygł, patrząc to na jedną, to na drugą. W końcu rozpromienił się swoim zwykłym uśmiechem:
— Dziewczyny, zaraz wszystko wyjaśnię. Karolinko, twoje pieniądze są bezpieczne…
— Gdzie?! — Karina podeszła bliżej. — Sprzedałam samochód, pożyczyłam od rodziców! Gdzie moja kasa?!
— Mam plan! — w jego głosie zabrzmiała panika. — Za miesiąc…
— Dla wszystkich? — Ewa powoli wstała. — Ile jeszcze kobiet sponsoruje twoje *„plany”?
Sławek przełknął ślinę, próbując wmówić, że z Kariną to tylko *interesy*.
— Interesy?! — Karina parsknęła śmiechem. — A randki? A te twoje słodkie kłamstewka? Przekonywałeś, że bez mnie nie dasz rady żyć!
Pod presją w końca się przyznał:
— No wiesz… był jeden projekt… online… prawie pewny zarobek…
— Przegrałeś to?! — Karina złapała się za głowę. — Boże, ty przepuściłeś moje pieniądze na zakłady?!
— Nie wszystkie! — wykrzyknął. — Zostało trochę! Odzyskam! Mam system…
— System? — Ewa uśmiechnęła się gorzko. — Pożyczać od żony, żeby oddać kochance? I tak w kółko?
Karina złapała torbę:
— Koniec. Idę na policję.
Drzwi się zatrzasnęły. Sławek bezradnie spojrzał na Ewę:
— Kochanie, wybacz… To przez te pieniądze, pogubiłem się… Kocham tylko ciebie!
— Wiesz, co jest najgorsze? Nie to, że znalazłeś inną. Tylko to, że sam wierzysz w swoje kłamstwa.
— Zmienię się! Daj mi ostatnią szansę!
— Przenocujesz w salonie. Jutro się pakujesz i wychodzisz.
— Ale gdzie mam iść?!
— To już nie mój problem — wzruszyła ramionami. — Masz przecież *system*. Sprawdź, jak działa.
Rankiem Sławek zakradł się do kuchni.
— Ewa… zrozumiałem wszystko. Możemy zacząć od nowa! Znajdę pracę, spłacę długi…
— Wnoszę o rozwód.
Zamarł.
— Nie możesz… A co ze mną? Gdzie ja pójdę?
— A gdzie szykowałeś się iść, gdy obiecywałeś Karinie małżeństwo? Pakuj się, Sławku. I wynoś.
— Ale naprawdę mogę sięSławek zamilkł, a gdy po chwili próbował jeszcze coś powiedzieć, Ewa zamknęła drzwi przed jego nosem, wiedząc, że tym razem skończyła wiarę w jego słowa raz na zawsze.
