Kto wie, gdzie skręci rzeka losu
Od miesiąca mój mąż Grzegorz chodził zamyślony, milczący, ciągle jakby nieobecny. Nie mówił za dużo, do mnie, jego żony, był chłodny. Martwiłam się o niego coraz bardziej.
Na pewno się rozchorował, nie ma na to rady, już niedługo skończy czterdzieści pięć lat, a ja przecież chciałam mu zorganizować urodziny w restauracji. Trzeba go wziąć za rękę i zaprowadzić do lekarza, przecież mój kuzyn tam pracuje. Zrobimy badania, sprawdzimy wszystko, co trzeba
O swoich zmartwieniach opowiadałam najlepszej przyjaciółce, Weronice. Ta jednak dorzuciła swoje trzy grosze:
A mój Rafał też taki chodził, jak się zakochał w innej. Wyglądał na chorego, zanim go przyłapałam z cudzą babą.
Werka, ty porównujesz Rafała do mojego Grześka? To zupełnie inny typ człowieka! machnęłam ręką zirytowana.
A czym twój Grzesiek lepszy od mojego Rafała?
Właśnie nie jest! Twój Rafał to przystojniak, dusza towarzystwa, kobieciarz nie powiesz, że nie! Mój Grzegorz dwa słowa ze sobą zlepić nie potrafi. Nawet o ślub i zamieszkanie razem sama musiałam go poprosić. Gdybym się do niego nie wprowadziła, pewnie dalej by był starym kawalerem.
Przed rokiem Weronika nakryła Rafała z jakąś kobietą. To ja ją pocieszałam.
Daj mu spokój, Werka, zajmij się sobą! Przestań płakać, wyrzuć go z domu, niech idzie do niej.
Werka zaczęła nowe życie wywaliła Rafała, zaczęła szaleć po klubach i kawiarniach, flirtować, zmieniła fryzurę na krótką, każdemu mówiła, że zmienia wizerunek. Patrzyłam na Weronikę ze zdumieniem zupełnie nie o to mi chodziło. Ja bym na jej miejscu zapisała się na jakiś kurs, nauczyła tańczyć, zajęła się sobą, sportem, rozwojem.
Za jakiś czas wybaczyła Rafałowi. Nigdy tego nie rozumiałam.
Swojemu Grzegorzowi nigdy bym nie wybaczyła powtarzałam w myślach.
Z Grzegorzem jesteśmy małżeństwem prawie 26 lat. Przeżyliśmy razem tyle, wychowaliśmy dwóch synów, niedługo czas na spokojną starość. Ale przecież nie jesteśmy jeszcze starzy! Tak chciałam wyprawić mu urodzinowe przyjęcie już nawet rodzinę pytałam o zgodę. Jemu miałam powiedzieć później.
Wzięliśmy z Grzegorzem ślub zaraz po studiach. Poznaliśmy się na rajdzie turystycznym. Studiowaliśmy na różnych wydziałach, ale okazało się, że pochodzimy z tego samego miasta Krakowa. Na czwartym roku była wielka wyprawa obu wydziałów nie wszyscy pojechali. Siedzieliśmy przy ognisku, pierwszy zwrócił moją uwagę właśnie Grzesiek taki skromny, wycofany. Wstydziłam się wtedy nawet do niego podejść. Z czasem sama zaczęłam do niego podchodzić pomagałam mu, zszywałam mu koszulę, jak rozerwał na gałęzi.
Z kolei Grzegorz nosił mój ciężki plecak. Zaczęliśmy się przyjaźnić niewinnie, ale powoli zamieniało się to w coś więcej. W końcu sama mu powiedziałam, że go kocham. On wtedy tylko cicho odpowiedział:
Lidka, chyba też się w tobie zakochałem.
No to proste przeprowadzam się do ciebie i składamy papiery do urzędu stanu cywilnego! i nie protestował.
Spakowałam rzeczy i zamieszkałam z Grzegorzem u jego babci, Stefanii. Najbardziej ucieszył się tato Grzegorza, bo babcia była jego mamą. Mama Grześka nie rozmawiała z teściową już od lat, nie chciała się nią zajmować. Grzegorz przeniósł się do seniorki, bo chorowała teraz ja się nią opiekowałam.
Grzesiulek, mawiała babcia Stefa twoja Lidunia jest zaradna, energiczna, wszystko jej idzie jak po maśle właśnie takiej żony ci trzeba. Po ślubie przepiszę mieszkanie na was. Dbaj o Lidkę!
Wkrótce się pobraliśmy, babcia po paru latach odeszła, a my wychowaliśmy dwóch synów. Starszy ma już dwadzieścia trzy lata, młodszy dwadzieścia jeden. Życie płynęło spokojnie: urlopy, wyjazdy w góry, dzieci zawsze z nami. Jednak od jakiegoś czasu Grzegorz zmienił się nie do poznania. Z ostatnio powiedział mi:
Można powiedzieć, że życie już przeżyliśmy, a czy widzieliśmy coś naprawdę fajnego? wkurzyłam się.
Grzegorz, co ty mówisz? Przecież nie przesiedzieliśmy ani jednych wakacji w domu byliśmy na Mazurach, nad Bałtykiem, w Tatrach, nawet do Chorwacji polecieliśmy! Dzieci na ludzi wyrosły, zaraz wnuki się pojawią.
Nie o tym mówię machnął ręką, spojrzał dziwnie i zamilkł. Nie zwróciłam uwagi, miałam swoje sprawy.
Grzesiek, co sądzisz, żeby zaprosić na twoje urodziny Janka z Niną? Przyjaciele, choć mieszkają w Warszawie
Jakie urodziny? zdziwił się.
No jak to, czterdziestka piątka, wyprawimy w knajpie!
Serio? Nie wiedziałem, że już o tym zdecydowałaś znów patrzył dziwnie.
I tak siedzę dziś już trzecią godzinę wieczorem na kanapie sama, patrzę w podłogę, nie płaczę, chociaż powinnam.
Nigdy nie przypuszczałam, że mnie to spotka zanotowałam w głowie.
Grzegorz przyszedł dziś wcześnie z pracy, co było dziwne ostatnie półtora roku zawsze siedział po godzinach, już się przyzwyczaiłam.
Cześć rzucił, siadając w kuchni bez zdejmowania kurtki.
Cześć, no zdejmiesz w końcu tę kurtkę? Umyj ręce, zasiadaj do stołu, kolacja gotowa odezwałam się jak zwykle.
Siedział pochmurny, głowę nisko.
Lidia, odchodzę, wybacz powiedział cicho.
Co znaczy: odchodzisz? Gdzie niby? Chodź się rozbierz, może chory ci jesteś? Ostatnio dziwnie się zachowujesz Pójdziemy do lekarza
Grzegorz podniósł wzrok, spojrzał mi prosto w oczy.
Jestem zdrowy, to nie chodzi o lekarza Rozumiesz, zakochałem się, od dwóch lat spotykam się z koleżanką z pracy.
Młodszą sobie znalazłeś? zabrzmiałam ostrzej, niż chciałam.
Nie, ona nie młodsza. Nie jest też pięknością. Po prostu jest kobietą. Prawdziwą kobietą.
A ja kto, Grzegorz? zdziwiłam się.
A ty? kręcił głową, jakby coś strzepywał jesteś moją panią. Jestem jak twój piesek na smyczy. Nie mogę bez ciebie zrobić kroku w bok. Kierujesz mną, nic mnie nie pytasz, wszystko ustalasz za mnie: co jem, co noszę, dokąd jedziemy, gdzie świętujemy moje urodziny. Nawet na mecz nie mogę pójść, bo twoim zdaniem to strata czasu, a ja kocham piłkę.
Przecież robię to dla ciebie, Grzegorz zaczęłam, ale przerwał.
Całe zarobione pieniądze oddaję ci, wszystkim rządzisz ty. To ty mi wypłacasz kasę na papierosy i kawę. Czy w ogóle myślałaś, że to dla faceta upokarzające? Nie mogę nawet iść z kolegami do knajpy albo na piwo, bo nie mam nawet kilku złotych w portfelu mówił spokojnie, swoim tonem.
Uklękłam przed nim, patrząc mu w oczy.
Grzegorz, ale przecież zawsze tak było. Nagle się buntujesz? Dobrze, puszczę cię z kolegami na piwo, dam pieniądze, pójdziemy razem na mecz. Możesz sam wybrać, co chcesz sobie kupić, ciuchy też kupisz, jakie chcesz.
Grzegorz popatrzył na mnie dziwnie.
Lida, nic nie zrozumiałaś podniósł głos, aż się zlękłam. Ja chcę żyć i oddychać swobodnie. Chcę sam decydować. Chcę mieć miejsce tylko dla siebie, coś wybierać, bez ciebie. A cały czas wszystko jadę twoim torem. Ty jesteś jak moja kuratorka, ja niepełnosprawny. Ale kiedyś to się w końcu kończy.
No dobrze A ona ci na to pozwala? zapytałam z goryczą.
Tak. Ona jest kobietą, pozwala mi być mężczyzną. Pozwala się o siebie troszczyć zobaczyłam, jak mu oczy zabłyszczały, kiedy o niej mówił.
Pierwszy raz widziałam w nim takie życie. Jakby się obudził, wrócił do siebie, do młodości. Wiedziałam już, że Grzegorz nie żartuje, naprawdę się zakochał.
Przecież w tym wieku to wstyd nie tak to miało być myślałam sobie, a na głos: Grzegorz, przez chwilowe zauroczenie chcesz zniszczyć rodzinę? Co ludzie powiedzą? My przecież uchodziliśmy za idealną rodzinę!
Ludzie? Jaka idealna rodzina?
Wtedy zrozumiałam Grzegorz przeprowadza rewolucję w moim życiu, a ja nie mam na to żadnego wpływu. Nagle popłakałam się; nie pamiętam, kiedy ostatni raz przy nim płakałam.
Lida, ty płaczesz?
Objęłam go. Odsunął mnie jednak łagodnie, poszedł do pokoju, spakował rzeczy, zabrał walizkę i wyszedł. W mieszkaniu została cisza.
Nie myślałam, że życie tak się obróci i z żony pani domu zostanę samotną kobietą. Przyjdzie mi starzeć się w pojedynkę
Od razu zadzwoniłam do Weroniki. Przybiegła w minutę, starała się mnie pocieszać.
Lida, jeszcze nie czas, żeby się poddawać! Wzięłaś udział w moim kryzysie namawiałaś mnie na kursy, tańce Pamiętasz? W końcu Rafał wyprosił wybaczenie, to była tylko przygoda, a ja zawsze byłam dla niego najważniejsza. Może i Grzegorz wróci?
Ale w jej oczach widziałam: nie wierzy w to Grzegorz to nie Rafał, jest uparty.
Nie, Werka Grzegorz już nie wróci. Powiedział mi takie rzeczy, że się nie da. Nie wróci. Trzeba znać Grzegorza
Kiedy Weronika wyszła, długo siedziałam wpatrzona w podłogę, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. O kogo się teraz zatroszczę, kim pokieruję, komu wydam dyspozycje? Będę musiała nauczyć się samotności. Może jeszcze coś się wydarzy. Kto wie, gdzie dalej popłynie ta moja rzeka losu. Może kiedyś dopłynę do nowego brzeguWstałam, otarłam łzy i parzyłam sobie mocną herbatę, bo czułam, że tej nocy nie prześpię. W kuchni unosił się zapach mięty i cynamonu lubił taki Grzegorz. Przeszłam przez mieszkanie. Każdy przedmiot przypominał mi o naszym życiu. Nawet porysowany stół teraz już tylko mój. I wtedy, pierwszy raz od lat, zapadła w domu taka cisza, że usłyszałam własny oddech. Dłuższą chwilę po prostu trwałam. Bez planu, bez gotowych rozwiązań. Bo już nie musiałam mieć ich dla nikogo.
Otworzyłam szafkę, w której przez lata trzymałam ważne papiery, rachunki, szkolne dyplomy synów. Przekładając je, znalazłam stary przewodnik po Sudetach, zapisany na marginesach śmiesznymi notatkami. Uśmiechnęłam się między łzami to moje pismo, a obok koślawy ręka Grzegorza. Przypomniałam sobie tamtą wolność w górach zanim stałam się czyjąś kuratorką, zanim zamknęłam się w roli doskonałej matki, żony, zarządczyni życia.
Może właśnie tu był błąd? Może czas nauczyć się żyć nie dla kogoś, ale dla siebie? Dla tej dziewczyny z gór, co z plecakiem ruszała w świat, nie znając tras ani pogody, ale pewna siebie i ciekawa życia.
Nie wiem, dokąd zaprowadzi mnie ta nowa rzeka. Ale po raz pierwszy od bardzo dawna poczułam w sobie coś na kształt ciekawości. Może nie boję się już samodzielnych decyzji. Może pora pozwolić sobie na zupełnie inny scenariusz nawet jeśli pół życia byłam scenarzystką cudzych ról.
Wyjęłam przewodnik. Zaznaczyłam nową trasę, nieznaną dotąd ścieżkę na mapie. Od jutra zaczynam od nowa tylko ja. Bez planów na życie innych. Spróbuję być znów tą kobietą z gór. I jeśli kiedyś znów ktoś będzie chciał pójść tą samą ścieżką obok mnie tym razem zapytam, dokąd chce dojść. A jeśli nie też dobrze. Przecież tylko odważni pozwalają rzece losu płynąć po swojemu.
