Dwa tygodnie kot przychodził pod okno. Pracownicy nie mogli uwierzyć, gdy poznali przyczynę.
Do dyżurki wpadła Ewa młoda, świeżo po szkole pielęgniarskiej. Oczy jej błyszczały, policzki płonęły:
Pani Doktor! Znowu tu jest! Wyobraża pani sobie?
Kto on? kierowniczka zmęczonym gestem przetarła czoło. Nocna zmiana była ciężka, a tu jeszcze to
Kot! Szary, z białym uchem Już godzinę siedzi! I przychodzi codziennie, rozumie pani?
Co znaczy codziennie?
Doktor Joanna Kowalska, ordynator oddziału intensywnej terapii, raz jeszcze przejrzała dokumenty przed obchodem. Nowa pacjentka z sali numer cztery wciąż nie odzyskała przytomności. Czternaście dni w śpiączce po potrąceniu na pasach. Jakiś szaleniec przejechał na czerwonym świetle Jakby nie mieli dość problemów z planowymi pacjentami!
Ewa przysiadła na brzegu krzesła:
Już dwa tygodnie tu przychodzi. Pod okno sali, gdzie leży pani Halina Nowak. Siedzi i patrzy, patrzy Wozy go przepędzają, a on i tak wraca. Już go nazwaliśmy Dyżurnym.
Joanna skrzywiła się tylko bezdomnych zwierząt im tu brakowało! Miała ochotę skarcić pielęgniarkę, ale pracy było za dużo. Jednak coś w głosie Ewy sprawiło, że wstała i podeszła do okna.
Na parapecie jednego z okien faktycznie siedział kot. Szary, z białym uchem dokładnie jak opisała Ewa. Chudy, ale wyraźnie domowy sierść wprawdzie zmierzwiona, ale widać, że kiedyś był zadbany. Siedział w dziwny sposób: nie jak zwykły kot, ale wyprostowany, niczym wartownik na posterunku. I wpatrywał się nieruchomo w okno sali, gdzie leżała nowa pacjentka.
Boże, co za absurd mruknęła ordynator. Tu człowiek między życiem a śmiercią, a my o kotach rozmawiamy
Ale coś w tej sytuacji nie dawało jej spokoju. Może upór tego kota, który wracał mimo prób przepędzenia? Taka wierność to rzadkość, nawet wśród ludzi.
Co wiemy o tej pacjentce? zapytała nagle.
Ewa wzruszyła ramionami:
Prawie nic. Halina Nowak, pięćdziesiąt dwa lata. Mieszka sama, czasem odwiedza ją córka. Potrącona na przejściu dla pieszych, niedaleko domu
Jakiego domu?
Tamtej szarej pięciopiętrowki pielęgniarka machnęła ręką w stronę okna. Za szpitalnym płotem.
Joanna znów spojrzała na kota. Ten jakby wyczuł jej wzrok odwrócił głowę. Ordynator poczuła, jak dreszcz przebiega jej po plecach od tego przenikliwego spojrzenia.
Odpowiedź na ich pytanie przyszła niespodziewanie tego samego dnia córka pacjentki przyniosła dokumenty do historii choroby. Z teczki wypadło zdjęcie. Na nim Halina Nowak siedziała w fotelu, a na jej kolanach szary kot z białym uchem.
To głos Joanny zadrżał. Kto to?
Córka pacjentki łzawo westchnęła:
To Puszek, kot mamy. Zaginął dwa lata temu wyskoczył na ulicę, gdy hydraulicy zostawili drzwi otwarte. Mama rozklejała ogłoszenia, przeszła każde podwórko Otarła łzy. Wie pani, nawet się nie chciała przeprowadzać. Mówiła: A jeśli Puszek wróci? Jak mnie znajdzie?
Joanna poczuła, jak zimny dreszcz przeszedł jej po plecach. Więc kot jednak się odnalazł, ale za późno Może był gdzieś blisko, gdy jego panią potrąciło auto i zabrała karetka. Podążając za nią, trafił do szpitala. A jak znalazł właściwe okno? Może zaglądał do wielu
A gdzie gdzie ona mieszka? spytała ordynator.
Tu, za szpitalem. W tej szarej pięciopiętrówce
W tej chwili ciszę szpitalnego korytarza przerwał przenikliwy sygnał monitora z sali Haliny Nowak. Pobiegli ordynator, pielęgniarka, córka Kardiomonitor pokazywał pierwsze oznaki wychodzenia ze śpiączki. O kocie, oczywiście, wszyscy natychmiast zapomnieli.
Gdy Halina po raz pierwszy otworzyła oczy, wokół krzątali się lekarze. Ostre światło, czyjeś głosy, piszczenie aparatury Wszystko jak we mgle.
Mamo! zawołała Kasia, jej córka. Mamusiu, słyszysz nas?
Halina próbowała skinąć głową. Mówić jeszcze nie mogła usta miała wysuszone, gardło bolało od rurek.
Spokojnie, spokojnie to już Joanna. Nie śpieszcie się. Jesteś dzielna
Nieco później Kasia trzymała mamę za rękę i płakała. A potem nagle uśmiechnęła się przez łzy:
Mamo, mam dla ciebie niespodziankę! Nie uwierzysz Puszek się odnalazł!
Halina drgnęła, próbując coś powiedzieć. W jej oczach pojawiło się zrozumienie, zdziwienie i radość.
Leż spokojnie łagodnie, ale stanowczo przytrzymała ją Joanna. Jeszcze nie możesz się denerwować.
Wyobraź sobie, mamo Kasia głaskała matczyną dłoń sam cię znalazł! Przychodził tu codziennie, siedział pod oknem Lekarze go zauważyli. A gdy przyniosłam zdjęcie od razu go poznali!
Po policzkach Haliny popłynęły łzy.
Zab
