Mama umarła, gdy miałam zaledwie osiem lat. Tata szedł często do karczmy, wracał w alkoholowym zamroczeniu, a w naszym domu na stole stał tylko pusty talerz. W szkole prosiłam o kanapki, ocenami raczej nie mogłam się chwalić, ubrania zawsze miałam po kimś, więc szybko stałam się znana wśród nauczycieli.
Kontrolerzy z opieki społecznej zaglądali do nas jak przez sen raz byli wysokimi cieńmi, raz ich głowy zmieniały się w kartonowe pudła. Ojcu postawiono warunki, które niczym magnes lewitowały nad naszym domem, grożąc odebraniem praw rodzicielskich. Na szczęście tata obudził się z tego snu, alkohol oddalił się, a kolejne wizyty inspektorów odbywały się bez zawirowań.
Pewnego dnia tata powiedział, że muszę poznać kobietę, którą polubił. Poszliśmy do cioci Marii, mieszkała w bloku, który skręcał wokół własnej osi. Byłam ostrożna, bo wspomnienia o mamie śniły mi się na jawie, a decyzja taty o spotkaniu z Marią wydawała mi się zbyt szybka.
Kiedy zaczęłyśmy rozmawiać, od razu poczułam ciepło jej duszy czułość rozwieszoną jak firanki w oknie. Zaprzyjaźniłam się z jej synem, który był o rok starszy, razem chodziliśmy na sekcję sportową, gdzie piłki płynęły jak ryby przez boisko. Tata był szczęśliwy, że polubiłam Marię, po miesiącu zamieszkaliśmy razem, a nasze mieszkanie zostało wynajęte, by mieć dodatkowe źródło dochodu złote monety śniły mi się, wpadając do szuflady.
Nie zdążył podpisać papierów z Marią został potrącony przez samochód prowadzony przez pijanego kierowcę. Oficjalnie wobec cioci Marii byłam jak obca paragrafy pływały, wciągając mnie do domu dziecka. Gdy odchodziłam, Maria obiecała mi jej obietnica była jak gwiazda, którą można złapać że wrócę do niej.
Słowa dotrzymała: po dwóch miesiącach wróciłam do jej domu. Te dwa miesiące wystarczyły, by poczuć twardą podłogę sierocińca i poranne cienie, które łapały za ręce. Byłam bardzo wdzięczna Marii, nie zostawiła mnie, stała się prawdziwą drugą mamą. Mówiłam do niej mamo, a ona często miała szkliste oczy, zamglone ze wzruszenia Maria jest wspaniałą kobietą, a jej syn jest mi bratem.
Teraz jesteśmy dorosłe, mamy własne rodziny, ale Mama Maria jest ciągle najbliższą osobą dla mnie i brata. Dwukrotnie teściowa, nigdy nie pokłóciła się z synowymi, nigdy nie usłyszała od nich teściowa. Moja żona i żona brata mówią do niej Mama Maria, doceniając jej dobroć i zrozumienie. Za każdym razem, gdy słyszę, jak ją wołają, widzę prawdziwą radość w oczach Marii błyszczącą jak światło lampionu w noc świętojańską.
