Konfitura z mlecza Zima już minęła, śnieg jeszcze do niedawna leżał, ale mroźnych dni prawie nie było – taka typowo polska, łagodna i śnieżna zima. Ta atmosfera już się znudziła i człowiek coraz bardziej tęskni za zielenią, kolorami oraz lekkim ubiorem, by wreszcie schować do szafy zimowe kurtki. Do małego, polskiego miasteczka zawitała wiosna. Ta strona roku zawsze cieszy Taisię – uwielbia obserwować przebudzenie przyrody, doczekała się w końcu. Patrząc przez okno swojego mieszkania na trzecim piętrze „wielkiej płyty”, pomyślała:
 – Wraz z cieplejszymi dniami nasze miasto jakby budziło się z długiego zimowego snu. Nawet auta brzmią już inaczej, a bazar znów pełen życia. Ludzie w jaskrawych kurtkach, płaszczach śpieszą w różne strony, ptaki budzą nas o świcie zamiast budzika. Ach, jak dobrze wiosną, a latem jeszcze lepiej… Taisia mieszka w tej pięciokondygnacyjnej kamienicy od lat, teraz jest tam z wnuczką Warią, uczennicą czwartej klasy. Rok temu rodzice Warii wyjechali na kontrakt do Afryki – oboje lekarze, zostawili córkę pod opieką babci. – Mamuś, powierzamy Ci na przechowanie naszą Warię, nie będziemy jej ciągać ze sobą do Afryki, wiemy, że zaopiekujesz się swoją kochaną wnuczką – mówiła córka Taisii. – Pewnie, że się zaopiekuję! Z nią będzie mi weselej na emeryturze, a Wy jedźcie spokojnie, my tu sobie poradzimy – odparła matka. – Hurra! Babciu, ale będzie nam razem dobrze. Często będziemy chodzić do parku, bo rodzicom zawsze brak czasu i nie mają dla mnie chwili! – cieszyła się wnuczka. Po śniadaniu Taisia wysłała wnuczkę do szkoły, po czym zajęła się domowymi obowiązkami, czas upływał szybko. – Skoczę do sklepu, zanim Waria wróci ze szkoły, obiecałam jej za piątkę coś słodkiego – myślała, szykując się do wyjścia. Przed blokiem, na ławce już siedziały dwie sąsiadki, podpierając się poduszkami, bo ławka po zimie jeszcze chłodna. Pani Semenowicz – samotna kobieta, wiek nieznany, może siedemdziesiąt, może więcej, zawsze tajemnicza w tym temacie, mieszka na parterze w jedynce. Pani Walentyna – również starsza, też samotna, ma 75 lat, oczytana, pełna humoru, całkowite przeciwieństwo Semenowiczowej – ta zawsze wiecznie na coś narzeka. Gdy tylko śnieg stopnieje, słoneczko zagrzeje, ławka przed blokiem rzadko jest pusta – ktoś zawsze tam przysiądzie. A już Semenowiczowa i Walentyna to prawdziwe bywalczynie, potrafią siedzieć od rana do wieczora, czasem tylko na obiad wracają do domu – wszystko o wszystkich wiedzą, nic im nie umknie. Taisia od czasu do czasu również do nich siada, rozmawiają o nowościach, kto co wyczytał w „Polityce” albo zobaczył w telewizji, Semenowiczowa najbardziej lubi opowiadać o swoim ciśnieniu. – Dzień dobry, babeczki – przywitała się z uśmiechem Taisia – już na stanowisku! – Cześć Taisiu, na stanowisku, bo inaczej zaraz absencja! – zażartowała Semenowiczowa, widząc siatkę w jej rękach dodała – Idziesz pewnie do sklepu? – Tak, lecę, zanim Waria wróci. Obiecałam jej za oceny coś słodkiego – rzuciła Taisia i poszła. Dzień jak zwykle – odebrała wnuczkę ze szkoły, nakarmiła ją, Waria siadła do lekcji, babcia zajęła się swoimi sprawami, potem czas na telewizję. – Babciu, idę na taniec! – usłyszała Taisia. Waria już gotowa z plecakiem i telefonem. Ćwiczy taniec już od sześciu lat, występuje na miejskich festynach, a babcia jest z niej szalenie dumna. – Dobrze, Warciu, biegnij – z czułością odparła babcia, odprowadziła ją do drzwi. Wieczorem Taisia siedziała sama na ławkowisku przed blokiem, czekając na wnuczkę z zajęć. – Czekasz? – dosiadł się sąsiad z drugiego piętra, pan Jerzy Ilczuk. – Czy w taki dzień można się nudzić? Wiosna, pogoda cudowna – odpowiedziała Taisia. – Tak, słoneczko grzeje, ptaki śpiewają, wszystko się zieleni, a wokół żółto od mlecza – wyglądają jak maleńkie słoneczka – uśmiechnął się sąsiad, Taisia się zgodziła. W tym momencie Waria podkradła się z tyłu i rzuciła babci na szyję z okrzykiem: – Hau, hau! – Psotnica! Ale mnie przestraszyłaś, można byłoby paść z serca! – zaśmiała się Taisia. – Oj, panie Jerzy, jeszcze za wcześnie na takie strachy – żartował sąsiad, klepiąc ją po ramieniu. – Chodź, Warciu, starłam Ci marchewke z cukrem, pewnie byłaś zmęczona na tańcach, a kotleciki się już smażą – ciepło zaprosiła wnuczkę. Pan Jerzy też wstał, kierując się w stronę domu. – A Wy czemu z ulicy znikacie? – zdziwiła się Taisia. – Tak smakowicie opowiadasz o kotletach, że zgłodniałem. Idę coś przekąsić. Potem może jeszcze wyjdziemy się przespacerować – dorzucił sąsiad. – Nie obiecuję, zobaczymy, pracy sporo… Wieczorem jednak wyszła na ławkę, a pan Jerzy Ilczuk już tam na nią czekał – tym razem bez miejskich bywalczyń. – A Semenowiczowa z Walentyną dopiero co poszły na kolację – powiedział zadowolony sąsiad. Od tego wieczoru coraz częściej Taisia spotykała się z sąsiadem – czasem szli razem na spacer do parku, czytali gazety, komentowali artykuły, wymieniali się przepisami, rozmawiali o artystach, dzielili się historiami. Pan Jerzy nie miał w życiu lekko – dawno owdowiał, sam wychowywał córkę Weronikę, harował na dwóch etatach, aby nie brakowało jej niczego. Czasu dla córki miał niewiele – wychodził, gdy ta jeszcze spała, wracał – znów spała. Weronika dorosła, wyszła za mąż, wyjechała do innego miasta, urodziła syna. Wpadała parę razy i kontakt z ojcem się urwał. I nawet gdy wpadała, nie było ciepłej rodzinnej atmosfery. Rozwiodła się po piętnastu latach, córkę wychowywała sama. – Taisiu, moja córka zapowiedziała niespodziewaną wizytę, dwa dni i będzie na miejscu. Dzisiaj rano zadzwoniła… dziwne, tyle lat nie rozmawialiśmy – powiedział Jerzy, bo z Taisią już od dawna byli na „ty”. – Może się stęskniła, starszym chce się wracać do bliskich – zasugerowała Taisia. – Nie wiem, nie jestem pewien… Weronika przyjechała. Cały czas szorstka, nieuśmiechnięta, zamknięta w sobie. Jerzy był spięty, przewidując poważną rozmowę, i słusznie. – Tato, przyjechałam w sprawie – zaczęła Weronika. – Sprzedajmy Twoje mieszkanie, przeprowadzisz się do nas. Będzie nam razem weselej, z wnukiem – mówiła stanowczo, oczywiste, że już podjęła decyzję. Jerzy poczuł się nieswojo – nie chciał ruszać się z ukochanego domu do obcego miasta „pod opiekę” nieczułej córki. Grzecznie odmówił, tłumacząc, że jest przyzwyczajony do samotności. Weronika nie zamierzała ustępować. Zorientowała się, że ojciec przyjaźni się z sąsiadką Taisią i odwiedziła ją. Z uśmiechem weszła do kuchni, Taisia nalała herbaty, wyłożyła na stół cukierki, konfiturę. – Słucham, Weroniko – zagaiła Taisia. – Widzę, że bardzo się zaprzyjaźniliście z moim tatą… Nie przekonałaby Pani go do jednej ważnej sprawy? – Jakiej? – Pomóżcie namówić go do sprzedaży mieszkania… Po co mu tyle metrów, nie mógłby pomyśleć o innych? – zakończyła ostro. Taisia była zdumiona cynizmem i wyrachowaniem Weroniki, więc odmówiła. Weronika jakby się zmieniła – czerwona ze złości zaczęła krzyczeć: – Aha, już wszystko jasne… może sama chcesz zgarnąć mieszkanie! Znalazłaś sobie samotnego staruszka, szykujesz wnuczce posag… Podkochujecie się na ławce, spacerujecie wieczorami, rozmawiacie o zdrowotnych właściwościach mlecza. Dwa „boże mlecze”! Jeszcze tylko zgłosicie się do USC… Ostrzegam, nic z tego, i przechodząc na „ty”, dodała surowo – nic ci się nie uda, stara babo! – i trzaskając drzwiami wyszła. Taisii zrobiło się głupio, bała się, czy sąsiedzi nie słyszeli krzyków. Wkrótce jednak Weronika odjechała. Taisia zaczęła omijać Jerzego Ilczuka, jeśli go widziała to szybko uciekała do siebie. Ale życie swoje ułoży – jak się chować, biegać – i tak wszystko wyjdzie. Wracając kiedyś ze sklepu, zobaczyła Jerzego siedzącego przed klatką, w dłoniach żółte mleczowe kwiatuszki, a nawet plotł już z nich wianek. – Taisia, nie uciekaj, proszę, przysiądź na chwilę. Przepraszam za moją córkę. Wiem, że była u Ciebie i narobiła zamieszania. Wiem, co potrafi powiedzieć… Porozmawiałem z nią poważnie, wnukowi będę pomagał, ale ona… tak nie wolno… Wyjechała, powiedziała, że nie ma już ojca. A ja… – zamilkł, a potem podał niedokończony wianek z mlecza. – Weź, a ja zrobiłem konfiturę z mlecza, jest bardzo zdrowa i smaczna, musisz spróbować. Można też dodawać je do sałatki – uśmiechnął się sąsiad. Po tej rozmowie o zdrowotnych właściwościach mlecza zrobili razem sałatkę. Taisia piła herbatę z konfiturą z mlecza – bardzo smakowała jej. Wieczorem znów poszli do parku: – Mam świeże wydanie naszego ulubionego czasopisma – zagaił Jerzy, – posiedzimy na ławce pod lipą, zaraz poczytamy. Taisia usiadła obok i się roześmiała, a rozmowa popłynęła, wszystko inne znikło. Dobrze im razem. Dziękuję za czytanie, proszę o wsparcie i życzę Państwu powodzenia w życiu!