Kocurka zdradzono, porzucono, odwrócono się od niego z powodu jednego badania. Zimą, podczas siarczystego mrozu
Kota o imieniu Staś znaleziono przy wejściu do bloku w Warszawie. Biedak błąkał się od drzwi do drzwi, żałośnie miauczał, pazurkami drapał lodowatą metalową klamkę i próbował nawet ją gryźć. Przeraźliwie bał się miasta nigdy wcześniej nie był poza swoim mieszkaniem. Był typowym domowym rozpieszczonym kotem, przyzwyczajonym do ciepełka i troski, ufny, łasił się do nóg każdego przechodnia: sąsiadów, obcych osób. Ocierał się drżącym ciałkiem, patrzył głęboko w oczy, prosząc, by go uratować przed tym dziwnym, surrealistycznym światem, do którego został nagle wrzucony prosto spod ciepłego grzejnika. W śnieg, w zamieć, w smagający wiatr
Powód całej tej katastrofy okazał się absurdalnie prosty. Właścicielka zapragnęła mieć drugiego pupila zobaczyła ogłoszenie o oddaniu rasowego kota, zapałała nagłym pragnieniem. Jednak osoba odpowiedzialna za adopcję poprosiła o wykonanie badań u dotychczasowego rezydenta mieszkania. Wyniki pojawiły się jak z filmowego snu Staś był nosicielem wirusa niedoboru odporności kotów. Choć wirus nie dawał żadnych objawów i nie stanowił żadnego zagrożenia dla ludzi czy psów DNA wirusa oddziałuje wyłącznie na koty i tylko pomiędzy nimi się przenosi.
Co więcej, sama choroba była u Stasia obecna jedynie w laboratoryjnych odczytach jego odporność skutecznie nie pozwalała się jej rozwinąć. Ale właścicielka zdecydowała, że chorego kota już nie chce. A co, jeśli jednak zaraźliwy? Nie próbowała nawet zrozumieć sprawy, sprawdzić, czy jej to grozi po prostu wyniosła kota na zimę, jakby był tylko chwilowym śladem snu.
Zaalarmowała portierkę dziwna cisza. Kocurek już nie biegał desperacko pod drzwiami, tylko zwinięty w maleńką grudkę leżał na śniegu, prawie niewidoczny, senny. Zamarznięty, zrezygnowany, zaczynał odpływać w sen, z którego na takim mrozie powrót jest już rzadko możliwy. Pani portierka nie mogła przejść obojętnie: zabrała go do swojego małego kanciapy, ułożyła na własnej kurtce przy elektrycznym grzejniku, podzieliła się skromnym obiadem gorącą kaszą gryczaną. Kasza gryczana w tym onirycznym momencie uratowała Stasiowi życie: ciepło i skrawek jedzenia przywróciły go do świata.
Później kocurek trafił do schroniska. Zmarznięcie okazało się poważne, przeziębienie dopiero się ujawniło, ale leczenie pomogło. Dziś Staś jest już zupełnie zdrowy, odzyskał zaufanie do ludzi. Jest wykastrowany, zaszczepiony i posiada książeczkę zdrowia.
To jeszcze młody kociak zaledwie trzyletni. Niesamowicie czuły, garnie się do człowieka: obejmuje łapkami, mruczy głośno do ucha, jakby śpiewał własne kocie pieśni. Jego największa radość to barankowanie i kocie całuski. Za każdym razem trudno mu rozstać się z wolontariuszami i wracać z powrotem do klatki. Staś jest typowo domowym kotem, stworzonym do ciepła, kanapy i troskliwych rąk.
Złotówki, kasza gryczana, zamieć, portierka wszystko staje się tutaj dziwnym snem, w którym nadzieja powraca nieoczekiwanie, jak promień słońca przez śnieżny wir.
