Kochanka mojego męża Mila siedziała w samochodzie i patrzyła na ekran nawigacji. Wszystko się zgadzało – była pod właściwym adresem. Musiała tylko zebrać się w sobie i wykonać to, co zaplanowała. Wzięła głęboki oddech i wysiadła zza kierownicy. Przeszła jakieś pięćdziesiąt metrów i zatrzymała się przy wejściu do niewielkiej kawiarni. „Kawowy Raj” – głosił szyld. „No proszę, nazwa jak z bajki…” – przemknęło Mili przez głowę. Musiała tam wejść, ale nagle opuściła ją odwaga. Może machnąć na wszystko ręką, wrócić do auta i odjechać jak najdalej? Nie, Mila nie należała do kobiet, które rezygnują. Nie po to tu przyjechała. Pociągnęła za klamkę i weszła do środka. Zaraz zobaczy JĄ – kochankę swojego męża, kobietę, która zniszczyła jej rodzinę. Co o niej wiedziała? Tak naprawdę niewiele. Mąż pieszczotliwie nazywał ją „Kociakiem”, a ona pracowała tu jako kelnerka. Mila wybrała stolik przy oknie i czekała, aż ktoś podejdzie z kartą. I oto ona – Mila rozpoznała dziewczynę, którą widziała na zdjęciu. Kilka sekund wydawało jej się całą wiecznością. W głowie przetaczała jej się lawina myśli, jakby mogłaby z nich powstać gruba księga. – Dzień dobry! – przywitała się kelnerka, a Mila zerknęła ukradkiem na jej plakietkę. „Kasia”. No tak, pewnie tylko mąż mały zasób wyobraźni, skoro Kasię nazywa „Kociakiem”. Tymczasem Kasia niczego nie podejrzewając kontynuowała: – Czy mogę podać kartę? Proszę dać znać, jak będzie pani gotowa. Mila uśmiechnęła się do niej najjaśniejszym uśmiechem, jednocześnie świdrując ją wzrokiem, jak pod mikroskopem. Jak to się stało, że spotkała się twarzą w twarz z kochanką własnego męża? To długa historia, ale zacznijmy od początku. Od dziesięciu lat Mila była szczęśliwa w małżeństwie z Aleksym. A przynajmniej tak myślała. Mają córkę, ośmioletnią Ewę. Alek kocha Ewę aż do przesady, rozpieszcza ją na okrągło, a na uwagi Mili, żeby nie kupował dwudziestej lalki, tylko się śmieje. Ewa uwielbia tatę, czasem Mili wydaje się, że nawet bardziej niż ją samą. Ale nie chowa urazy – wie, jak ważna jest ojcowska miłość dla każdej dziewczynki, szczególnie z jej zawodowego punktu widzenia – Mila jest bowiem psychoterapeutką. W domu otwarcie rozmawiają o problemach, dlatego poważnych konfliktów właściwie nie mają. Klasyczna polska rodzina: mieszkanie na kredyt, samochód, niewielki domek letniskowy 50 kilometrów za miastem. A tu nagle grom z jasnego nieba: kochanka! Mila dowiedziała się przez przypadek. Kilka dni temu Alek był pod prysznicem, kiedy zadzwonił jego telefon. Poprosił żonę, żeby odebrała, bo oczekuje telefonu od ojca. Nigdy wcześniej nie odbierała za niego połączeń, ale czemu nie. Sięgnęła po telefon i zobaczyła, że to nie teść dzwoni, tylko ktoś zapisany jako „Kociak”. Oprócz imienia kontaktu widniało zdjęcie nieznanej dziewczyny w objęciach jej męża. Zamarła. Odpowiedzieć na połączenie? Podjąć rozmowę? Nie zdążyła, połączenie zostało przerwane. Chciała odłożyć pechowy telefon i zapomnieć o wszystkim, gdy nagle pojawiła się wiadomość: „Aluś, w przyszłym tygodniu pracuję 2/2 od poniedziałku. Wpadnij do Kawowego Raju na koniec zmiany, poczęstuję cię naszym najlepszym latte. Kocham, tęsknię…” Były tam jeszcze emotki. Mila odskoczyła od telefonu, jakby poparzył ją żmijowy jad. Chciała wierzyć, że to nieprawda, ale wszystko wydawało się oczywiste. „Kociak” w objęciach jej męża, połączenie, wiadomość. Najtrudniej przyjąć do wiadomości prawdę. Jak długo to trwa? Co ich łączy: romans czy coś poważniejszego? Nieważne – w każdym wypadku dla Mili był to szok. Kiedy Alek wyszedł spod prysznica, Mila powiedziała, że nie zdążyła odebrać i musi iść do apteki, bo boli ją głowa. Oczywiście, nie poszła do żadnej apteki. Usiadła na ławce w parku i zaczęła rozmyślać. Przewinęła w głowie całe ich wspólne życie – gdzie coś poszło nie tak? W końcu musiała spojrzeć prawdzie w oczy – nie będzie udawać, że nic się nie stało i płynąć z dziurą w rodzinnej łódce prosto na dno. Ale też nie chciała urządzać awantur – woli spokojną rozmowę i trudne, ale mądre decyzje. Pierwszym odruchem było po prostu zapytać Alka o „Kociaka”, ale wtedy musiałaby wyjaśnić, skąd wie o wiadomości. Przypomniała sobie wtedy, że zna nazwę kawiarni, gdzie pracuje kochanka, zna jej grafik i wie, jak wygląda. Może pojechać i zobaczyć tę, która zabrała jej męża? A może nawet porozmawiać? Przez kolejne dni Mila żyła jak w koszmarze. Bezsenność, brak apetytu, udawanie, że wszystko w porządku… ale mąż i córka widzieli, jak bardzo się zmieniła. W końcu powiedziała sobie: jedź tam i zobacz „Kociaka”, inaczej nie zaznasz spokoju. *** – Poproszę latte i jakiś deser. Co pani poleca? – Mamy dobrego miodownika – zaproponowała Kasia. – W takim razie poproszę miodownik. Kiedy „kochanka jej męża” przyniosła zamówienie, Mila ledwo je tknęła. Kawa przeciętna, miodownik jak każdy inny. W kawiarni pusto – celowo wybrała tę godzinę, by móc porozmawiać z kelnerką. Do jej stolika po kilku minutach podeszła Kasia: – Prawie nie tknęła pani deseru. Nie smakował? Może przynieść coś innego? – Nie, to nie wina miodownika. Po prostu nie mam apetytu. Dużo myślę. – Przepraszam, nie będę przeszkadzać. – Ależ skąd, Kasiu, nie przeszkadzasz. Właśnie się zastanawiam: zjeść deser do końca czy złożyć pozew rozwodowy? Co byś wybrała? – patrzyła Kasi w oczy. Kasia onieśmielona zaniemówiła. – Nigdy nie stawałam przed takim wyborem… – A gdybyś musiała? Wyobraź sobie, że dowiadujesz się, że twój mąż cię zdradza. Kasia milczała, nie wiedząc, co powiedzieć. Mila zmieniła temat. – Pracujesz tu długo? – Około roku. – Studiujesz? – Tak. – Jaki kierunek? – Na Uniwersytecie Kultury, kierunek artystyczny. – Ciekawe. Pewnie masz dobrze wykształconą wyobraźnię? – Nie rozumiem… – Czy na przykład umiałabyś wczuć się w rolę zdradzonej żony albo… kochanki? Kasia była już wyraźnie spięta. Mila uznała, że to nie ma sensu, wstała i poprosiła o rachunek. Kiedy Kasia wróciła ze szpargałem, na stole leżały już pieniądze, a Mila zniknęła. Kasia spojrzała przez okno i westchnęła cicho. *** W tej kawiarni Mila podjęła decyzję. Uczci dziesiątą rocznicę, jak planowali. Nie zabierze córce święta – Ewa przygotowywała plakat na tę okazję. Po jubileuszu, wtedy z Alekiem porozmawia otwarcie. Tak więc w ich ulubionej restauracji, razem z Ewą, świętują dekadę. Dziesięć lat razem. Jaka to rocznica? Cynowa, drewniana? „Raczej szklana – mój związek zaraz się rozbije, a ja udaję, że wszystko gra”, pomyślała Mila. Kolacja zbliżała się do końca, aż Alek porozumiewawczo mrugnął do córki: – No jak to, urodziny bez tortu? – Chcę tort! Największy kawałek dla mnie! – krzyknęła Ewa. Alek dał sygnał i kelnerzy ruszyli z tortem. Mila spojrzała i… prawie zamarła. Tort niosła Kasia. Kociak. Kochanka jej męża. Alek uśmiechnął się do niej czule, potem zwrócił się do żony: – Sto lat, kochanie! Ten tort jest dla ciebie. Podszedł animator i zabrał Ewę do zabawy. Mila nie była w stanie wydusić słowa. Pomógł jej Alek: – No i już się znacie z Kasią… Ta skinęła grzecznie głową. – Naszej miłości nic nie zaszkodzi. Dziękuję, że jesteś – chciał ją pocałować, ale odsunęła się. – Co to ma znaczyć? – w końcu zapytała. – Mili, to był żart. Wiem, głupi, pewnie niesmaczny – taki wyszedł… – Alek rozłożył ręce. – Żart? – powtórzyła Mila. – Tak. Skorzystałem z usług specjalnej agencji. Organizują nietypowe imprezy. Piszą scenariusze, wynajmują aktorów. „Moją zdradę” też wymyślili. Ale jesteś taka dzielna, masz tyle spokoju i mądrości, że czapki z głów. Mam szczęście, że cię mam! – chciał ją objąć, ale znów się odsunęła. – Czyli nie masz kochanki? – Nie! – Alek był zachwycony. – A Kasia to aktorka? – Jeszcze się uczę, ale dorabiam w kawiarni i tej agencji. Zachowała się pani z klasą, pani Miliu. Inne żony robiły mi sceny, oblewały kawą, wyzywały. A pani? Spokojnie i z napiwkiem – dodała Kasia. – Nie mam słów – Mila zszokowana patrzyła to na męża, to na Kasię. – To ci się wydaje zabawne? Odpowiednie? Godne? – jej głos się załamał, prawie krzyczała. – Za co mi to zrobiłeś? Kasia chciała wyjść, ale Mila gestem ją zatrzymała. Alek zobaczył żonę w tej odsłonie pierwszy raz. – Rozumiesz chociaż, przez co przeszłam przez te dni?! Jak ci wpadł taki żart do głowy – przed jubileuszem?! – Bo… Mili, ty jesteś taka… spokojna. Brakuje ci… pieprzyka, no! Chciałem rozruszać nasz związek. Przepraszam, to było głupie. Mila ledwo powstrzymywała się od furii. Kasia wymknęła się z kawiarni. – A, pieprzyka ci brakuje? No to masz! – i chwyciła tort, rozmazując go Alekowi na twarzy. – Masz i pieprzyk, i krem! Alek próbował oczyścić twarz z kremu. – Oszalałaś?! – Nie, kochanie – zaśpiewała Mila słodko. – Po prostu ożywiam nasz związek! – i wyszła. – Co się z tobą dzieje?! Przecież nie zdradziłem cię! Mila zatrzymała się, odwróciła i powiedziała z uczuciem: – Lepiej byś zdradził! Wyszła przed lokal, złapała córkę za rękę. – Mamo, co cię tak rozśmieszyło? – Nic, córeczko. Przypomniał mi się pewien dowcip. – Opowiesz? – Oczywiście. Ale musimy porozmawiać. Przez jakiś czas będziemy mieszkały osobno od taty. – Na zawsze? – Nie wiem jeszcze – odpowiedziała szczerze Mila. – Zobaczymy. Jesteś ze mną? – Ewa przytaknęła. I ruszyły przed siebie wieczorną, polską ulicą.

Kochanka mojego męża

Milena siedziała w samochodzie, wpatrując się w ekran nawigacji. Wszystko się zgadzało przyjechała pod właściwy adres. Teraz wypadało tylko zebrać odwagę i zrealizować swój plan. Milena głęboko odetchnęła i zdecydowanie wysiadła zza kierownicy. Przeszła jakieś pięćdziesiąt metrów i stanęła przed wejściem do niewielkiej kawiarni. Kawiarniany Raj głosił szyld. No proszę, raj czy ktoś uwierzy w takie bajki? przemknęło Milenie przez głowę. Miała wejść do środka, ale nagle dopadła ją niepewność. A może jednak odpuścić, zawrócić i pojechać jak najdalej stąd? Nie, Milena nie należała do tych, którzy uciekają. Nie po to tutaj przyjechała.

Pociągnęła za klamkę i weszła do środka. Czekało ją spotkanie z NIĄ kochanką swojego męża i kobietą, która rozwaliła jej rodzinę. Co tak naprawdę wiedziała o tej dziewczynie? Właściwie niewiele. W domu mąż mówił na nią Kotek, ale wiadomo, że to tylko pieszczotliwy pseudonim. Pracuje tutaj jako kelnerka. Milena usiadła przy stoliku przy oknie i czekała, aż kelnerka do niej podejdzie, by przyjąć zamówienie. I pojawiła się ona na pewno TA dziewczyna. Milena rozpoznała ją z fotografii. Krok za krokiem zbliżała się do Mileny. Kilka sekund wydawało się ciągnąć bez końca. Przez głowę Mileny przebiegło tyle myśli, że mogłaby z nich napisać grubą książkę.

Dzień dobry! przywitała się kelnerka. Milena zerknęła ukradkiem na jej identyfikator: Kasia. A więc Kasia typowo, nie ma co. Skąd ten pomysł, by mówić do niej Kotek? Tymczasem Kasia, nie wiedząc, jakie burzliwe myśli kłębią się w głowie klientki, kontynuowała:

Mogę podać menu? Kiedy będzie pani gotowa zamówić, proszę zawołać.

Milena uśmiechnęła się do niej najjaśniej, jak potrafiła, jednak jej wzrok bacznie lustrował rywalkę. Zastanawiała się, jak to się stało, że znalazła się w takiej sytuacji: twarzą w twarz z kochanką własnego męża? To długa historia. Ale po kolei.

Od dziesięciu lat Milena była żoną Andrzeja. A przynajmniej tak jej się wydawało szczęśliwą żoną. Mieli córkę, ośmioletnią Zosię. Andrzej świata poza Zosią nie widział, rozpieszczał ją ponad miarę. Gdy Milena karcąco zauważała: Po co jej kolejna lalka?, on tylko bezradnie rozkładał ręce. Zosia uwielbiała tatę Milenie zdarzało się myśleć, że bardziej niż ją samą, ale nie robiła z tego problemu. Z wykształcenia była psycholożką, terapeutką, i dobrze wiedziała, jak ważna jest dla dziewczynki relacja z ojcem to podstawa szczęścia w przyszłych związkach.

Zawsze rozmawiała z Andrzejem o problemach, które pojawiały się na horyzoncie, i nie było między nimi większych konfliktów czy awantur. Typowa polska rodzina mieszkanie na kredyt, samochód, działka czterdzieści kilometrów od miasta. I nagle, grom z jasnego nieba: kochanka!

Milena odkryła to przypadkiem. Kilka dni temu Andrzej był pod prysznicem, gdy zadzwonił jego telefon.

To pewnie tata, miał zadzwonić wieczorem! zawołał. Odbierz, bo ja nie mogę teraz podejść.

Milena nigdy wcześniej nie odbierała mężowskich połączeń, ale skoro sam poprosił, dlaczego nie pogadać z teściem? Podniosła telefon, gdy nagle zauważyła, że to nie teść połączenie przychodziło przez komunikator, pod pseudonimem Kotek, a pod nazwą zdjęcie. Patrzy, a tam młoda dziewczyna obejmująca jej męża. Jak to możliwe? Milenie zakręciło się w głowie. Co zrobić? Odebrać i porozmawiać? Zanim zdążyła się zdecydować, telefon ucichł.

Chciała odłożyć ten przeklęty smartfon jak najdalej, ale wtedy przyszła wiadomość od Kotka: Andrzejku, w przyszłym tygodniu pracuję poniedziałki i środy. Wskocz do Kawiarnianego Raju po mojej zmianie, chcę cię poczęstować moją ulubioną kawą. Tęsknię. Do tego kilka emotek.

Milena odskoczyła od telefonu jak od żmii. Wątpliwości już nie było zdjęcie, połączenie, wiadomość. Tak, wygląda na to, że jej mąż ma kochankę. Jak długo to trwa? Jak bardzo są związani? Bez względu na odpowiedzi dla Mileny to był szok i cios. Musiała to wszystko przemyśleć.

Andrzej wyszedł z łazienki i zapytał, czy rozmawiała z jego tatą. Odpowiedziała, że nie zdołała odebrać, i wymówiła się bólem głowy, mówiąc, że pójdzie do apteki.

Oczywiście, nie zamierzała iść do żadnej apteki. Usiadła na ławce w małym parku przed blokiem i zaczęła analizować całe swoje życie z Andrzejem. Szukała momentu, kiedy ich małżeństwo zaczęło się sypać, ale nie mogła go znaleźć. Musiała spojrzeć prawdzie w oczy nie zamierzała udawać, że nic się nie stało, płynąć dalej, choć łódź już nabiera wody.

Mimo wszystko, nie była typem, który urządza awantury. Milena zawsze wolała spokojną rozmowę i rozważne decyzje, jakkolwiek bolesne by nie były. Jej pierwszym odruchem było podejście do Andrzeja i otwarta rozmowa o Kotku. Ale to oznaczałoby wyjawienie, że czytała prywatne wiadomości. Musiała wymyślić coś innego

Przypomniała sobie, że ma jubileusz dziesięć lat razem dokładnie za tydzień. Plany już ustalone: razem z Zosią mieli iść do kawiarni, a potem odwiedzić ich mieli rodzice. Ale jak świętować, kiedy wie się takie rzeczy? Było jej niezwykle przykro, łzy napłynęły do oczu. Może powinna spakować rzeczy męża i wystawić za drzwi? Niech idzie do Kotka. Jednak po chwili oprzytomniała co z Zosią? Przecież dla niej nade wszystko tata jest najważniejszy. Jak ona to przeżyje? Jak spłacić kredyt? Co powiedzieć rodzicom? No i Milena nadal kochała Andrzeja. Głowa ją rozbolała naprawdę.

Przypomniała sobie nagle nazwę kawiarni, grafik pracy kochanki i jak ona wygląda. Może pojechać tam, zobaczyć ją na własne oczy? A może nawet porozmawiać?

Kolejne dni były dla Mileny koszmarem: bezsenność, brak apetytu. Udawała, że wszystko gra. Ale jej stan nie uszedł uwadze córki, a tym bardziej męża. Na wszystkie pytania odpowiadała, że to przez trudną sytuację w pracy. Zosia jedynie przytulała mamę, nie wiedząc, jak jej pomóc, a Andrzej patrzył podejrzliwie.

Po kilku dniach Milena już nie mogła wytrzymać. Powiedziała sobie stanowczo: Trzeba!. Musi pojechać do tej kawiarni i zobaczyć Kotka, inaczej się nie uspokoi.

***

Poproszę latte i jakieś ciasto zamówiła Milena. Co pani poleca?

Nasz miodownik jest bardzo smaczny zaproponowała Kasia.

W takim razie poproszę miodownik.

Milena ledwo tknęła kawę i ciasto, kiedy kochanka jej męża je przyniosła. Kawa była przeciętna, a miodownik zwyczajny. W kawiarni prawie nikogo nie było w końcu była jedenasta rano. Wybrała tę godzinę właśnie po to, by móc zamienić z Kasią kilka słów. Po dziesięciu minutach Kasia podeszła i uprzejmie zapytała:

Pani prawie nie tknęła ciasta. Może przynieść coś innego?

Nie, nie o ciasto chodzi. Po prostu nie mam apetytu. Zamyśliłam się.

Przepraszam, nie chcę przeszkadzać.

Nie przeszkadza pani. Zastanawiam się, co dalej zrobić. Dokończyć ciasto czy złożyć pozew rozwodowy? Co by pani zrobiła? Milena spojrzała uważnie na Kasię.

Ta zaniemówiła z zaskoczenia gość zapewne wydał jej się osobą nieco niespełna rozumu.

Nigdy nie stałam przed takim wyborem

A gdyby pani stanęła? Gdyby się dowiedziała, że mąż zdradza?

Kasia milczała, wyraźnie spięta. Milena zdecydowała się zmienić temat.

Długo tu pani pracuje?

Około roku odpowiedziała ostrożnie Kasia.

Jest pani studentką?

Tak. Z nieufnością, ale odpowiedziała.

Na jakim kierunku?

Uniwersytet Kultury, kierunek artystyczny

Czyli musi pani mieć wyobraźnię?

Nie wiem, o co chodzi.

Zastanawiam się, czy potrafiłaby się pani wcielić w rolę zdradzonej żony albo, nie wiem, kochanki?

Kasia milczała, tylko po jej nerwowych ruchach można było poznać zakłopotanie. Milena doszła do wniosku, że niepotrzebnie tu przyszła. Zobaczyła Kasię i co z tego? Zrobiło jej się wstyd: czy miałaby teraz szarpać dziewczynę za włosy albo oblać zimną kawą? Czy naprawdę poczułaby się lepiej? Zdecydowanie nie. Skrzywiła się mimowolnie i poprosiła już tylko:

Proszę o rachunek.

Gdy Kasia wróciła, Mileny już nie było. Na obrusie leżały pieniądze, w tym wysokie napiwki. Kasia spojrzała za okno i cicho westchnęła.

***

W kawiarni Milena podjęła decyzję. Będzie świętować dziesięciolecie ślubu z Andrzejem, tak jak zaplanowali. Dziecku nie odbierze radości! Wiedziała, że Zosia narysowała plakat na tę okazję. Po wszystkim zamierzała poważnie porozmawiać z mężem.

Tak więc z Andrzejem i Zosią siedzieli w swoim ulubionym lokalu i świętowali okrągłą rocznicę. Dziesięć lat razem. Drewniana? Cynowa? A może raczej szklana, w każdej chwili może się roztrzaskać, a ja udaję, że nic się nie dzieje myślała Milena. Zbliżała się końcówka uroczystej kolacji, gdy Andrzej puścił oko do Zosi i powiedział: Jaki to jubileusz bez tortu?

Chcę największy kawałek! krzyknęła Zosia radośnie.

Andrzej dał znak kelnerowi, by przyniósł tort. Milena patrzyła na to już tylko dla córki, ale nagle zamarła. Bo tort do stolika niosła Kasia. Tak, ta sama. Kotek, czy jak tam ją zwać. Nie mogła się pomylić.

Kasia ustawiła tort na stole i została obok. Andrzej uśmiechnął się do niej ciepło. Po czym zwrócił się do żony:

Kochanie, wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy! Ten tort jest dla ciebie.

Animator podszedł do Zosi, zapraszając ją do jakiejś zabawy, więc dziewczynka wybiegła.

Milena nie potrafiła wydusić słowa. W końcu Andrzej wyręczył ją.

Rozumiem, że już poznałaś Kasię

Ta skinęła głową z uprzejmością.

Nasza miłość przetrwa wszystko. Dzięki, że jesteś powiedział i nachylił się, by ją pocałować, ale Milena się odsunęła.

Ale jak to wszystko rozumieć? spytała w końcu cicho.

Mileno, to był żart. Taki prezent. Wiem, głupi i może niesmaczny, ale taki scenariusz wymyśliło to biuro organizujące nietypowe imprezy. Dla każdego przypadek, aktorzy, odpowiedni scenariusz. Dla nas wybrali rzekomą zdradę. Ale w tobie jest tyle siły i rozsądku, że naprawdę jestem pod wrażeniem. Jak ja mam takie szczęście, że jesteś moją żoną!

Chciał ją przytulić, lecz Milena odsunęła się.

Chcesz powiedzieć, że nie masz kochanki?

Nie mam odpowiedział z ulgą i uśmiechem Andrzej.

A Kasia to aktorka?

Jestem jeszcze studentką odezwała się sama kochanka. Pracuję tu dorywczo i dorabiam też w agencji imprez. Pani się zachowała bardzo godnie, Mileno. Zdarzało mi się już dostać kawą po twarzy albo stekiem wyzwisk. A pani była spokojna, uprzejma i zostawiła napiwek.

Nie mam słów Milena patrzyła raz na Andrzeja, raz na Kasię. Andrzej, sądzisz, że taki żart jest śmieszny? Stosowny? Przyzwoity? Jej głos się zachwiał, prawie krzyknęła. Za co ty mi to zrobiłeś?!

Kasia chciała już się oddalić, ale Milena dała jej znak, by została. Andrzej po raz pierwszy widział żonę z taką pasją i złością. Na co dzień opanowana, teraz popuściła wodze emocjom.

Czy ty wiesz, co czułam przez te dni? Jak można wpaść na taki pomysł tuż przed naszą rocznicą?!

Rozumiesz, Mileno Ty zawsze taka opanowana Czasem brakuje ci ognia, nie wiem. Chciałem jakoś nas wstrząsnąć. Proszę, wybacz.

Milena z gniewu ledwie się powstrzymywała. Kasia wykorzystała moment i szybciutko zniknęła.

Ognia ci potrzeba? Proszę bardzo! Milena chwyciła talerz z tortem i rozsmarowała krem na twarzy męża. Masz i ogień, i lukier. Wszystko na raz!

Andrzej próbował otrzeć krem z twarzy, z marnym skutkiem.

Oszalałaś, czy co?!

Nie, kochanie odparła łagodnie Milena. Po prostu chciałam trochę ożywić nasz związek! po czym wstała i skierowała się do wyjścia.

Co z tobą? wykrzyknął Andrzej. Przecież ci nie zdradziłem!

Milena się odwróciła i rzuciła z uczuciem:

Lepiej byś mnie zdradził!

Podeszła wtedy do Zosi, złapała ją za rękę, i razem wyszły z kawiarni. Na zewnątrz zaczerpnęła chłodnego powietrza i nagle parsknęła śmiechem.

Mamusiu, co cię tak rozbawiło?

Nic, Zosiu. Po prostu przypomniał mi się kawał.

Opowiesz mi?

Oczywiście, ale najpierw musimy porozmawiać poważnie. Wiesz, przez jakiś czas będziemy mieszkać osobno z tatą

Osobno? Na zawsze? zapytała przestraszona Zosia.

Nie wiem jeszcze, kochanie. Czas pokaże. Idziesz ze mną? Zosia pokiwała głową.

I poszły przed siebie spokojną wieczorną ulicą.

Czasami życie potrafi wywrócić wszystko do góry nogami przez jedną głupią pomyłkę lub żart. Milena zrozumiała jednak jedno nawet najbardziej niezwykłe scenariusze pisze samo życie i dlatego warto być szczerym wobec siebie i swoich uczuć. Bo szczerość, spokój i szacunek są ważniejsze niż najbardziej wymyślny prezent.