Kochamy cię, synu, ale nie przyjeżdżaj już do nas
Starsze małżeństwo Jan i Maria całe życie mieszkało w małym, skrzypiącym domku na skraju wsi Brzózki, tak starym jak oni sami. Przeprowadzka nie wchodziła w ich plany.
Wieczorami, przy migotliwym świetle lampy olejowej, wracali myślami do lat pełnych radości. Dzieci już dorosły, założyły własne rodziny. Córka, Bogna, mieszkała w sąsiedniej wiosce Łowicz i często odwiedzała rodziców; wnuki przynosiły hałas i śmiech, które nigdy nie pozwalały im się nudzić. Syn, Aleksander, wyjechał pięć lat temu i od tamtej pory nie wracał, pochłonięty pracą i obowiązkami, a wakacje spędzał za granicą. Niedawno zadzwonił, ogłaszając, że w końcu przyjedzie.
Wieść rozgrzała serca Jana i Marii. Natychmiast przystąpili do przygotowań: Jan wsiadł na rower i pojechał po zakupy do sklepiku w Łowiczu, a Maria rozważała, co ugotować, by sprawić synowi przyjemność. Odliczali dni do przyjazdu. Aleksander po raz drugi w życiu wziął ślub; pierwsza żona kochała przygody na łonie natury, więc rozwiedli się. Nie mieli dzieci, więc budowali nowe życie od nowa.
Aleksander przyjechał wieczorem własnym samochodem, zjadł kolację i od razu położył się spać. Rodzice usiedli cicho obok niego, by choć spojrzeć na swojego syna, bo rozmowy już nie starczyło długa podróż wyczerpała go.
Jan z zadowoleniem rzekł:
Nasz syn będzie spał spokojnie, a jutro pomoże przy cięciu drewna. Usuniemy obornik ze stodoły, przywieziemy choinkę i ubierzemy dom w świąteczne ozdoby, bo od kilku lat nie mieliśmy prawdziwej choinki.
Maria dodała:
Musimy jeszcze naprawić podłogę w spiżarni, inaczej w końcu się zawali.
Jan poszedł spać, lecz Maria nie mogła zostawić chłopca w spokoju poprawiała kołdrę, układała poduszkę.
Rankiem Jan wstał wcześnie i rozgrzał piec, by kiedy Aleksander się obudził, było ciepło. Maria natychmiast zaczęła piec ciasto. Aleksander wstał dopiero w południe i przyznał, że nie spał tak głęboko od dawna. Po śniadaniu włączył telewizor i usadowił się wygodnie, by obejrzeć film.
Maria zapytała:
Synu, pomożesz tacie przy cięciu drewna?
Mamo, jestem tu tylko na kilka dni, nie dam rady. Niech tata najpierw rozgrzeje łaźnię parową.
Starsi razem nosili wiadro wody ze studni do łaźni, milcząc.
Po obiedzie Jan zwrócił się do syna:
Obornik w stodole trzeba usunąć. Masz siłę, idź i zrób to!
Co ty myślisz, tato? Czy naprawdę jestem zmęczony po pracy w mieście? Przyszedłem się wypocząć, a od razu dajesz mi pracę.
Po sesji w łaźni Aleksander otworzył przywieziony trunk i zaczął narzekać na życie. Cały dzień męczył Marię i Jana, a on sam nieustannie gadł: raz opowiadał o luksusowym mieszkaniu i drogich meblach, innym razem o rasowym psie, który go nie toleruje, i o tym, że praca go nie cieszy.
Rodzice nie wytrzymali i położyli się spać. Aleksander poczuł się urażony, podszedł do siostry i rzekł, że z nimi jest nudno. Maria zaczęła błagać go, żeby nie wsiadał za kierownicę, i zabrała mu kluczyki. Syn prawie wyrwał drzwi, wpadł do pokoju, podkręcił telewizor na maksymalny dźwięk.
Starsi leżeli, nie mogąc zasnąć. Jan podszedł do syna, zobaczył, że już chrapie, wyłączył telewizor i cicho położył się spać.
Następnego ranka Aleksander wybrał się na spacer do lasu. Zmarzł, wrócił do domu i z ulgą usiadł przy gorącej herbacie na kanapie. Nie pamiętał wczorajszego dnia, a Maria cierpiała cały dzień z bólem głowy.
Jan i Maria spakowali synowi torbę z domowymi przysmakami, a Aleksander nie odmówił.
Ileż to wszystkiego spakowaliście! Moja żona będzie zachwycona, nigdy nie jadła tak pysznych kompotów. Oczywiście zabraliśmy wszystko, ale nie chcę was obrażać, więc wezmę to ze sobą. Zapomniałem tylko przynieść prezenty na Nowy Rok, ale nic nie szkodzi, następnym razem je przyniosę.
Maria otarła łzę i rzekła:
Nie przyjeżdżaj już do nas, synu! Kochamy cię, martwimy się, ale możesz oglądać telewizor w domu, gdzie jest większy i lepszy niż nasz.
Aleksander pojął, że zranił rodziców, nie wiedział jednak, co powiedzieć. Machnął ręką, wsiadł do auta i odjechał do miasta, gdzie czekało na niego znane, chaotyczne życie.
