KOCHAĆ ZNACZY ZNOSIĆ, ZNOSIĆ ZNACZY KOCHAĆ
Małżeństwo Jana i Małgorzaty było pobłogosławione przez księdza w kościele parafialnym w małej wiosce pod Lublinem.
W dniu ślubu, gdy orszak weselny zbliżał się już do kościoła, nagle nadciągnęła gwałtowna letnia burza. Zerwała się tak niespodziewanie i mocno, że welon panny młodej porwał wiatr jak balonik, zakręcił nim w powietrzu i rzucił go do błotnistej kałuży. Goście tylko zamarli z przerażenia. Burza ustała tak szybko, jak się pojawiła. Jan rzucił się za welonem, ale już nie zdążył go złapać.
Bielutki welon leżał w czarnej kałuży. Małgorzata, roztrzęsiona, zawołała do swojego narzeczonego:
Janek, nie podnoś go. Nie założę tego welona!
Babcie siedzące na ławeczkach pod kościołem zaczęły szeptać po cichu: To znak! Będą ciągłe burze w ich życiu
W pobliskim sklepie kupiono Małgorzacie sztuczny biały kwiatek i wpięto go w jej fryzurę. Nie było czasu szukać nowego welonu przecież nie wypada spóźnić się na własne wesele!
Nowożeńcy stali w przedsionku kościoła, trzymając świece ślubne i składali przysięgę. Dla Boga. Ale wcześniej, jak tradycja tego wymaga w Polsce, podpisali dokumenty w urzędzie cywilnym i wyprawili piękne wesele dla ludzi.
Trzy lata później na świat przyszła córka Zosia i syn Mateusz. Żyli swoim rytmem, zgodnie i bez większych trosk.
Po dziesięciu latach do drzwi Jana i Małgorzaty zapukała pewna młoda kobieta.
Małgorzata zawsze chętnie gościła u siebie wszystkich i zaproszonych, i tych niezapowiedzianych. Każdego przyjmowała serdecznie, częstowała, poiła herbatą, słuchała z troską. Jednak tym razem gość był szczególny. Przyszła, kiedy Jana nie było w domu.
Małgorzata, z doświadczonym kobiecym okiem, od razu oceniła nieznajomą. Młoda, śliczna, sympatyczna.
Dzień dobry, Małgorzato. Nazywam się Milena. Jestem przyszłą żoną… państwa męża przedstawiła się grzecznie, patrząc prosto w oczy.
Małgorzata aż zaniemówiła.
Jak to rozumieć? zapytała w końcu.
Od dawna jesteśmy sobie bliscy. Ale nie mogę już dłużej zwlekać. Spodziewam się pana Jana dziecka powiedziała otwarcie Milena.
Typowa telenowela… westchnęła Małgorzata. Ale wiesz, Mileno, że jesteśmy po ślubie kościelnym? Mamy dzieci
Tak, wiem. Ale my się kochamy! I będziemy razem na zawsze. Możesz się rozwieść namawiała Milena. Twój mąż cię zdradza, to możliwe dodała bez wahania.
Małgorzata zaczęła się irytować.
Dziewczyno, nie wtrącaj się w nie swoje sprawy! Bez twoich dobrych rad jakoś sobie poradzimy! powiedziała stanowczo i zamknęła drzwi przed Mileną.
A potem w głowie Małgorzaty zaczęły przewijać się różne sytuacje. Jan ostatnio częściej zostawał dłużej w pracy, wyjeżdżał służbowo, nagle zainteresował się kilkudniowym wędkowaniem, chociaż nigdy tego nie lubił Kobieta od razu czuje, że coś się zmieniło wisi w powietrzu nerwowa cisza, półsłówka, tajemnice Ale Małgorzata odsuwała te czarne myśli. Może to tylko jej wyobraźnia?
Wieczorem, gdy Jan wrócił do domu, Małgorzata zaprosiła go na spokojną kolację. Wiedziała, że najpierw trzeba nakarmić męża, a potem brać się za poważne życiowe rozmowy.
Kiedy Jan podziękował za pyszny obiad, Małgorzata od razu przeszła do rzeczy.
Janek, czy ty się zakochałeś? wydusiła z trudem.
Tak odpowiedział Jan, spuszczając wzrok.
Dzisiaj była u mnie twoja nowa sympatia. To poważne? zapytała, czując, jak serce wali jej w piersi.
Jestem draniem. Nie potrafię żyć bez Mileny! Próbowałem to zakończyć, ale nie dałem rady! Małgośka, błagam, pozwól mi odejść! wyznał.
Pozwalam powiedziała Małgorzata, czując, że wszelkie błagania czy odwoływanie się do dzieci nie mają już sensu. Życie samo poukłada wszystko.
Jan spakował się i wyprowadził do Mileny.
Małgorzata poszła do kościoła po poradę do księdza. Kapłan długo jej słuchał i pocieszał:
Córko, miłość cierpliwa jest, nie ustaje nigdy. Ale masz prawo ubiegać się o rozwód kościelny, skoro twój mąż zdradził przysięgę. Możesz też wybaczyć, modlić się i czekać. Drogi Pana są nie do przewidzenia
Dwa miesiące później, Małgorzata poczuła, że jest w ciąży. Było to dziecko Jana. Cieszyła się, traktując to jak znak z nieba może Jan się opamięta i wróci? Z tą nadzieją Małgorzata żyła przez całą ciążę.
Urodził się chłopczyk. Mama Małgorzaty zaproponowała, by nadać mu imię Jakub na szczęście, z polskiej tradycji, stary jak świat. Może przyniesie szczęście?
Mama Małgorzaty bardzo jej pomagała, zajmując się dziećmi i przekazując codzienną mądrość.
Jan nie zapomniał o Zosi i Mateuszu. Przynosił im prezenty, zabierał latem nad jeziora, przesyłał Małgorzacie pieniądze wszystko jak należy.
Małgorzata jednak zabroniła dzieciom mówić ojcu o narodzinach braciszka. Ale cóż, dzieci to dzieci Zosia, będąc w gościach u taty, opowiedziała wszystko. Jan myślał, że Małgorzata układa sobie życie z kimś innym. Nie przyszło mu do głowy, że Jakub to jego syn!
W tym czasie Milena miała problemy zdrowotne trafiła do szpitala z powodu powikłań. Jan jeździł do niej, przynosił owoce, ogórki kiszone, nawet szukał smacznej kredy, bo Milenie brakowało wapnia. Niestety, Milena urodziła martwą dziewczynkę, a druga ciąża zakończyła się poronieniem.
Milena przeżyła to bardzo ciężko i postanowiła zrobić sobie przerwę z kolejną ciążą. Jednak los miał inne plany.
Jan był zawsze blisko, wspierał Milenę i miał poczucie winy za wszystkie nieszczęścia.
Tymczasem Małgorzatę odwiedzać zaczął jej stary znajomy z uczelni, Walerian. Przez lata był zakochany w Małgorzacie, ale ona traktowała go jak kolegę i odprawiła, gdy pojawił się Jan. Los sprawił, że znów się spotkali w autobusie, podczas deszczowej jesieni. Walerian rozpoznał ją od razu i zaproponował wspólne spotkanie.
Walerian przyniósł wino, owoce i słodycze dla dzieci. Podczas wieczoru Małgorzata otwarła przed nim serce, a on słuchał cierpliwie. Na koniec, Małgorzata pocałowała go w policzek na podziękowanie za zrozumienie.
Okazało się, że Walerian nie założył rodziny i chętnie zaczął bywać u Małgorzaty. Na samym początku ustalili, że może przychodzić, ale Małgorzata ciągle czeka na powrót męża. Walerian uznał, że będzie traktował ją jak siostrę i dzieci jak swoje siostrzeństwo. Szybko się zaaklimatyzował.
Z czasem w rodzinie Jana pojawiły się dobre wieści: Milena urodziła śliczną, zdrową córkę, którą nazwali Bożeną znaczy błogosławiona. Milena poświęciła się macierzyństwu, ale nie raz myślała o rozmowie z Małgorzatą. Wiedziała, jaką gorycz przyniosła do tego domu, i coraz bardziej żałowała swojego postępowania.
Jan bardzo pokochał swoją córeczkę Bożenkę rozpieszczał ją zabawkami, nosił, kąpał. Milena na nowo doceniała jego opiekuńczość.
Czas płynął nieubłaganie Minęło pięć lat.
Dzieci podrosły, a dorośli zyskali nowe doświadczenia. Wtedy przyszło nieszczęście: Milena ciężko zachorowała, miała zaledwie trzydzieści lat. Jan nie mógł znaleźć sobie miejsca, szukał pomocy u lekarzy, jeździł po szpitalach, wydawał oszczędności.
Milena czuła koniec. Prosiła Jana, by zawiózł ją do Małgorzaty. Był zaskoczony, ale nie odmówił.
Małgorzata wiedziała już o chorobie Mileny Zosia jej wszystko powiedziała podczas jednej z wizyt u ojca. Kiedy Jan zadzwonił, Małgorzata nie odmówiła wizyty.
Jan wniósł słabą Milenę na rękach do dawnego domu. Dzieci i wszyscy byli w komplecie, czekając na wyjaśnienia. Małgorzata wskazała na łóżko. Jan delikatnie ułożył Milenę, poprawił podusinę.
Milena poprosiła, by zostawić ją samą z Małgorzatą.
Kiedy wszyscy wyszli, Małgorzata podeszła do Mileny, oceniła jej stan, pomyślała Gorsza od śmierci wygląda
Usiadła na brzegu łóżka.
Przepraszam, jeśli potrafisz mi wybaczyć, Małgorzato. Spotkała mnie kara Boska Proszę cię, zaopiekuj się Bożenką! Oprócz ciebie i Jana nie mam nikogo. Obiecaj, że z Janem wychowacie ją razem błagała Milena, płacząc jak dziecko.
Małgorzata ujęła jej rękę.
Milena, to nie Pan Bóg karze, tylko my sami siebie Już dawno wybaczyłam. O Bożenkę się nie martw, nie pozwolę, żeby jej zabrakło rodziny. Zostańcie u mnie tak długo, jak trzeba. Dom jest duży, dla wszystkich znajdzie się miejsce. Obiecuję też, że wyzdrowiejesz! Tylko nie trać nadziei!
Cała rodzina wzięła udział w opiece nad Mileną. Największą troskliwość okazywał Walerian; niemal nie opuszczał jej łóżka, znajdował pocieszające słowa, prowadził długie rozmowy pełne nadziei. Okazało się, że zakochał się w Milenie, Bożenkę zaś traktował jak własną córkę mówił na nią Boża stokrotka.
Milena bardzo chciała żyć! Chwytała się tej nadziei, jak tonący brzytwy. Dni pełne cierpienia, leczenia i bólu powoli znikały. Po pół roku kuracji Milena była już w stanie sama wyjść do ogrodu, łapała świeże powietrze, wystawiała twarz do słońca, powtarzała cicho pod nosem modlitwy i uśmiechała się. Zdrowie powoli wracało jakby dostała nowe życie.
W sercu Mileny pojawiło się ciepło do Waleriana. Jana przestała już kochać był dla niej już tylko wspomnieniem. Uświadomiła sobie, że nie wolno rozbijać rodzin dla własnego szczęścia. Walerian ją rozumiał, troszczył się, przyjął jej córkę jak swoją. Milena postanowiła nie zmarnować tej drugiej szansy.
Nadszedł dzień, gdy Milena przy rodzinnym obiedzie oznajmiła:
Małgosiu, Janku! Wraz z Bożenką i Walerianem wyprowadzamy się do naszego domu. Dziękuję za wszystko za życzliwość, pomoc, ciepło, miłość, której się nie spodziewałam. Dziękuję wam z całego serca.
Jan i Małgorzata spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Wiedzieli, że między Mileną a Walerianem powstało uczucie. JUŻ MIŁOŚĆ.
Jeszcze przed tym Małgorzata odbyła z Janem długą rozmowę.
Janku, jeśli Milena odejdzie, chcesz być z nami? Trójka dzieci do wychowania! Zostaniesz z nami?
Oczywiście! Przepraszam za wszystkie winy, padnę przed tobą na kolana! Życie nauczyło mnie pokory.
Oj, Janku Przecież już ci wybaczyłam! Trzeba razem dźwignąć tę rodzinę. Małgorzata przytuliła męża.
Zastanawiało ich tylko, co z Bożenką?
To przecież moja córka. Zawsze będzie miała nasze wsparcie i dom zapewnił Jan stanowczo.
Walerian, Milena i Bożenka pakowali walizki. Na pożegnanie Milena ucałowała Jana.
Kochaj Małgosię najmocniej na świecie. I już nigdy jej nie krzywdź poprosiła cicho Milena.
Bądź szczęśliwa, Mileno odparł Jan.
Tak potoczyły się nasze losy. Dziś, gdy patrzę wstecz, wiem jedno: miłość rodzi się tam, gdzie jest cierpliwość i przebaczenie. Życie nie zawsze układa się tak, jak planujemy, ale serce gdy potrafi wybaczyć staje się silniejsze. Dziękuję Bogu za drugą szansę.
