Kobieta, która usłyszała historię babci Eli, zapłaciła za zakupy dla biednej staruszki. Babcia Eli była ogromnie wdzięczna swojej przyjaciółce i powiedziała jej, że jest jedyną osobą, na którą może liczyć w potrzebie.

Kobieta, z wyczuwalną troską w głosie, powiedziała drugiej kobiecie, że jest sama i nie ma nikogo, kto mógłby ją wesprzeć. Wyznała, że marna emerytura rozpływa się na czynsz i lekarstwa, a na jedzenie już brakuje złotówek. Pewna znajoma opłaciła zakupy spożywcze dla ubogiej babci.

Któregoś dnia zadzwoniła do mnie przyjaciółka z dzieciństwa i zapytała, czy wszystko u nas w domu jest w porządku. Okazało się, że jej dobry znajomy przypadkowo spotkał moją babcię w sklepie, choć ona wcale nie mieszka w pobliżu tego miejsca.

Moja babcia, Ela, jak na swój wiek jest pełna życia. Za dawnych czasów była nauczycielką matematyki. Dzisiaj już jest na emeryturze, ale dawni uczniowie wciąż ją pamiętają i darzą szacunkiem. Jednak w tamtym sklepie mój znajomy zobaczył nie tętniącą energią panią Elę, lecz smutną staruszkę.

Babcia Ela, zamyślona, podzieliła się ze współczującą kobietą tym, że jest samotna i bardzo potrzebuje pomocy. Opowiedziała jej, jak cała emerytura znika na czynszu i lekarstwach, przez co na jedzenie już nie starcza. Znajoma sprezentowała biednej babci parę podstawowych produktów spożywczych.

Przyjaciółka wychodziła ze sklepu z jakąś starszą kobietą i podeszła do niej bliżej. Ale starsza pani szepnęła szybko: “wróć” i oddaliła się pospiesznie. Pomyślałam, że zaszło dziwne nieporozumienie. Babcia mojej koleżanki ma się dobrze finansowo, zawsze jej pomagamy. Tymczasem okazało się, że ta kobieta pragnęła tylko kupić sobie trochę jedzenia.

Tej nocy odwiedziłam swoją babcię. Nie kombinowałam, zapytałam wprost. Po jej odpowiedzi zupełnie nie wiedziałam, jak się dalej zachowywać w stosunku do niej.

Testowałam nowy sposób, o którym ostatnio czytałam. Idę jak najdalej od domu, żeby nie spotkać żadnego znajomego. I kogo widzę? Moją najbliższą przyjaciółkę! Okazuje się, że to ona staje się nieświadomą częścią mojego społecznego eksperymentu. Statystycznie udaje się sześć razy na dziesięć. A produkty, które otrzymam w drodze powrotnej do mieszkania, oddaję potem kościołowi zamiast zostawiać dla siebie więc w tym sensie, ci ludzie wspierają biednych!

Nie mogę pojąć, skąd taki osobliwy zapał na starość. Jeśli człowiek odczuwa nudę, bierze psa lub chomika. Szkoda mi jej! Przyjaciółka obiecała nikomu o tym nie mówić.