Kobieta, której nie było
Nikt nie zauważał Alicji. Ani w autobusie, ani w aptece, ani nawet w swoim klatkowcu, gdzie mieszkała od ponad dwudziestu lat. Ludzie mijali ją bez spojrzenia, jakby była częścią ścian — odpryskujący tynk, skrzynka na listy bez zamka, skrzypiące schody. Miała pięćdziesiąt dziewięć lat i z każdym rokiem czuła, jak rozpływa się w powietrzu. Jak stare zdjęcie, które zbyt długo leżało na słońcu — najpierw blakną kontury, potem znika reszta.
Na kasie ekspedientka podawała resztę, nie patrząc jej w oczy, jakby bała się zobaczyć coś niechcianego, niewygodnego. Sąsiadka z piątego piętra rzucała suche „dzień dobry”, spoglądając gdzieś nad jej głową, jakby witała pustkę. Nawet syn dzwonił coraz rzadziej. „Mamo, jestem zajęty, oddzwonię”. To „zajęcie” trwało już czwartą wiosnę, a Alicja dawno przestała czekać.
Każdego ranka zakładała czystą bluzkę, wiązała starannie chustkę i wychodziła na ulicę. Jakby miała cel. Jakby ktoś na nią czekał. Ale nikt nie czekał. To był jej jedyny sposób, by zachować siebie — choćby niezauważona. Spacer alejką, ławka w parku, kubek taniej kawy z automatu — to nie był ani odpoczynek, ani rozrywka. To był akt buntu. Cichy krzyk: „Jeszcze jestem”.
Alicja patrzyła na innych. Na tych, którzy się śmieją, kłócą, krzyczą przez telefon, na tych, którzy żyją. I czuła między sobą a nimi niewidzialną, ale gęstą ścianę. Żadne spojrzenie na niej się nie zatrzymywało. Jakby nie była człowiekiem, tylko reklamą na słupie, której nikt dawno nie czyta.
Pewnego dnia kupiła kurtkę. Żółtą. Jaskrawą do bólu. Taką, której nie da się przeoczyć. „Niech chociaż ktoś się obejrzy” — pomyślała. Ale nikt się nie obejrzał. Nawet kasjer, skanując paragon, nie podniósł wzroku. Kurtka pozostała zwykłą tkaniną. A Alicja — wciąż przezroczystą.
Tamtego wieczora w klatce schodowej ktoś krzyczał. Alicja wyjrzała. Na schodach, w półmroku między piętrami, siedziała dziewczynka. Ośmioletnia. Załzawione oczy, mokre policzki, drżące usta, obok leżał złamany hulajnoga i rozrzucone zeszyty — niektóre były już pobrudzone.
— Co się stało? — zapytała Alicja. Jej głos zabrzmiał nieoczekiwanie stanowczo, z twardym ciepłem, bez przesadnej czułości.
— Powiedział, że jestem głupia… i pojechał — szepnęła dziewczynka, nie podnosząc wzroku.
Alicja usiadła obok, delikatnie przesunęła złamaną kierownicę hulajnogi i spojrzała na nią uważnie, naprawdę.
— A ja ci powiem — nie jesteś głupia. Jesteś jeszcze mała. A on jest głupi. I pewnie tchórz. Bo ranienie innych to dla słabych. A tłumaczenie — trudne.
Dziewczynka łkDziewczynka przytuliła ją mocno, a Alicja poczuła, że po raz pierwszy od lat ktoś naprawdę ją widzi.
