Kobietą sprzątająca w domu poczuła współczucie do sieroty i nakarmiła go, gdy gospodarze byli nieobecni. Gdy bogaci właściciele wracali, nie mogli uwierzyć własnym oczom.
Zofia od lat pracyowała w domu rodziny Kowalskich. Tego dnia państwo wyjechali, a ona, skończywszy obowiązki, postanowiła odpocząć przy oknie. Nagle zauważyła chłopca idącego wzdłuż płotu. Był wychudzony, w podartym ubraniu i wyglądał na wyczerpanego.
Pewnie jest głodny pomyślała Zofia, czując litość nad biednym dzieckiem. Spojrzała na zegarek i zrozumiała, że gospodarze wrócą dopiero za kilka godzin. Wyszła na podwórko.
Cześć, jak masz na imię? zapytała łagodnie, podchodząc do chłopca, który bacznie obserwował ulicę.
Kacper odparł, patrząc na nią z nieufnością.
Chodź ze mną zaproponowała Zofia. Poczęstuję cię jabłecznikiem i chłopiec, bez wahania, poszedł za nią. Był bardzo głodny, cały dzień nic nie jadł.
W kuchni Zofia odkroiła duży kawałek ciasta i postawiła talerz przed Kacprem.
Ale pycha! wykrzyknął chłopiec, odgryzając kęs. Moja mama też takie piekła!
A gdzie twoja mama? delikatnie zapytała Zofia. Chłopiec przestał jeść, uciekł wzrokiem.
Szukam jej od dawna Zniknęła szepnął cicho.
Jedz, jedz powiedziała Zofia ciepło. Na pewno ją znajdziesz.
W tej chwili drzwi się otworzyły państwo wrócili. Zofia drgnęła na dźwięk kroków.
A kto to u nas? zdziwił się Tadeusz, zaglądając do kuchni. Jej oczy rozszerzyły się, gdy zobaczył chłopca.
Kogo tu przyprowadziłaś, Zofia? zapytał surowo.
To dziecko szuka swojej mamy, był głodny, więc postanowiłam go nakarmić odpowiedziała spokojnie, wzruszając ramionami.
Więc teraz będziesz pomagać każdemu, który się nawinie? A nas to nie obchodzi? oburzył się Tadeusz.
Kacper zalał się łzami, słysząc te słowa.
Już idę powiedział, zostawiając niedokończony kawałek ciasta.
Wanda włączyła się do rozmowy:
Zaczekaj, chłopcze powiedziała łagodnie. Gdzie straciłeś mamę?
Zawsze była łagodniejsza od męża, i chociaż Tadeusz często ją krytykował za zbytnią miękość, nie mógł zmienić jej natury.
Mieszkam z dziadkiem, ale on jest zły. Ciągle krzyczy wyznał Kacper, wyciągając z kieszeni starą fotografię. To moi rodzice, kiedyś żyliśmy razem powiedział, podając zdjęcie państwu.
Wanda wzięła fot
