Kiedy wróciłam do domu, drzwi były otwarte. Moja pierwsza myśl ktoś się włamał. Pewnie liczył, że trzymam tutaj jakieś pieniądze albo biżuterię pomyślałam. Nazywam się Stanisława Nowicka, mam sześćdziesiąt dwa lata. Od pięciu lat jestem sama mąż odszedł, a dorosłe dzieci mają swoje rodziny i mieszkają osobno. Dopóki na dworze nie ma mrozów, mieszkam w małym domu za miastem, a na zimę przenoszę się do swojego dwupokojowego mieszkania w Warszawie. Gdy tylko robi się cieplej, wracam do swojego wiejskiego domku.
Kocham wiejskie życie. Nabieram sił oddychając świeżym powietrzem, kocham opiekować się swoim ogrodem. W okolicy jest też niewielki las latem rosną tam grzyby i poziomki.
Tym razem musiałam wyjechać z domu na cały tydzień, załatwiając różne sprawy w mieście. Kiedy wróciłam i zobaczyłam, że drzwi są otwarte, od razu zrobiło mi się nieswojo. Znów pomyślałam, że ktoś próbował włamać się, mając nadzieję na znalezienie złotówek lub biżuterii. Ale nie było żadnych śladów włamania, a w domu wszystko było na swoim miejscu. Jedyną rzeczą, która mnie zaskoczyła, był talerz na stole nigdy nie zostawiam naczyń przed wyjazdem, tym bardziej, że wiedziałam, że długo mnie nie będzie.
Zrozumiałam, że ktoś musiał tutaj mieszkać podczas mojej nieobecności. To wywołało we mnie gniew. Gdy weszłam do pokoju, zobaczyłam chłopca głęboko śpiącego na mojej kanapie. Wszystko stało się jasne.
Dziecko obudziło się i spojrzało na mnie zaspanymi oczami. Wcale nie zamierzał uciekać, usiadł tylko i powiedział:
Przepraszam, że tak tu wszedłem.
Od razu zauważyłam, że chłopiec jest dobrze wychowany i nieśmiały. Zrobiło mi się go żal.
Jak długo jesteś w moim domu? zapytałam.
Dwa dni.
Jesteś głodny? Co jadłeś?
Miałem kilka drożdżówek. Jeszcze trochę zostało, może Pani też chce?
Wyciągnął do mnie reklamówkę z resztkami drożdżówek, które były już dawno po świeżości.
Jak masz na imię?
Wojtuś.
A ja jestem Stanisława Nowicka. Dlaczego jesteś sam? Zgubiłeś się? Gdzie Twoi rodzice?
Mama często zostawiała mnie samego. Kiedy wracała, była zawsze zła i wyżywała się na mnie. Powtarzała, że jestem największym problemem w jej życiu i że byłaby szczęśliwa, gdyby nie ja. Dwa dni temu znowu na mnie krzyczała. Nie wytrzymałem i uciekłem z domu.
Może jednak Cię szuka?
Jestem pewien, że nie. To nie pierwszy raz, kiedy uciekłem. Bywało, że nie było mnie tydzień, a ona nawet nie zauważała mojej nieobecności. Bez niej jest jej lżej. Gdy wracałem, nie wydawała się zadowolona.
Okazało się, że chłopiec mieszkał tylko z matką, która zamiast troszczyć się o syna, była wiecznie zajęta spotkaniami z kolejnymi mężczyznami i często znikała na kilka dni, zostawiając go samego w ich małym mieszkaniu.
Było mi go bardzo żal, ale wiedziałam, że nie mogę zbyt wiele zrobić. Jestem już emerytką, a żadne instytucje nie pozwoliłyby mi tak po prostu zostać opiekunką dziecka w tym wieku, a do domu dziecka Wojtuś kategorycznie nie chciał iść. Nakarmiłam go, pozwoliłam zostać u mnie na noc tutaj było bezpieczniej, niż z taką matką.
Całą noc nie mogłam zmrużyć oka, rozmyślając o tym dziecku. Przypomniałam sobie wtedy, że mam dobrą koleżankę, Ewę, która pracuje w ośrodku pomocy społecznej. Rano zadzwoniłam do niej po radę.
Ewa od razu zgodziła się mi pomóc, ale potrzeba było cierpliwości. Już po trzech tygodniach udało mi się zostać opiekunem prawnym Wojtusia. Chłopiec był niesamowicie szczęśliwy i wdzięczny. Jego matka bez oporu zrzekła się swoich praw, kiedy tylko dowiedziała się, że ktoś chce się nim zająć.
Teraz żyjemy we dwoje. Wojtuś wszystkim mówi, że jestem jego babcią, a ja jestem naprawdę szczęśliwa, że los podarował mi jeszcze wnuka.
Wojtuś to bardzo bystre i zdolne dziecko. Jesienią poszedł do pierwszej klasy i z przyjemnością słuchałam pochwał, jakie wystawiała mu wychowawczyni. Szybko nauczył się czytać i świetnie radzi sobie z zadaniami z matematyki.
