Kiedy trzeba coś ukryć
Marek podjechał pod starą pięciopiętrową kamienicę i zaparkował tak, żeby tablice rejestracyjne nie rzucały się w oczy. Ponuro spojrzał na odrapane balkony bez szyb, na ślepe okna. Nowoczesne pakiety szklone wyglądały jak świeże łaty. Dom przypominał włóczęgę – co znalazł na śmietniku, to włożył na siebie.
Zagubiony między marnymi drzewami i innymi blokami, przetrwał niejedną zmianę władzy i ustroju. Kamienica dogorywała, tak jak jej mieszkańcy.
Na Marka budynek działał przygnębiająco, aż korciło zęby. Właśnie w takim domu spędził dzieciństwo. I desperacko marzył, żeby stąd uciec. Nie tylko marzył – dokładał wszelkich starań. Dobrze się uczył, dostał się na odpowiednie studia, a potem ukończył ekonomię. Sukcesu w biznesie bez wiedzy ekonomicznej nie osiągnie się.
Gdy zdobył wszystko, o czym marzył, zabrał rodziców w lepszą część miasta. Kupił im skromny, ale nowoczesny dom z ogródkiem, gdzie przed frontem rosły równo przycięte krzewy i kolorowe kwiaty, a z tyłu matka założyła warzywnik. Jakżeby inaczej? Siedzieć bezczynnie nie potrafiła.
Kobiety kochały Marka nie tylko za pieniądze. Był przystojny, hojny, umiał pięknie się opiekować. Parę razy omal nie ożenił się z pięknościami, które dopracowały swój wygląd z pomocą chirurgów. A potem wyobraził sobie, jak przedstawia długonogą narzeczoną swojej prostej matce, jak ta się skurczy, zblednie przy sztucznej urodzie… i zrezygnował.
Kinga podbiła go naturalnym, niekrzykliwym pięknem i ciepłym uśmiechem. Oczywiście, zakochał się. Już po miesiącu przedstawił ją rodzicom. Matka spojrzała na dziewczynę i uśmiechnęła się lekko, skinęła ledwo zauważalnie.
Któż mógłby się oprzeć takiej urodzie i spokojnemu charakterowi? Przyzwyczajona do małego, Kinga była skromna i niewymagająca. Ojciec umarł, a wkrótce potem matka odeszła, trawiona przez raka. Marek otoczył ją troską. Nawet rok po ślubie wciąż się wobec niej speszał jak chłopiec.
Pewnego dnia zastępca w interesach i przyjaciel powiedział, że widział Kingę w tej zapyziałej dzielnicy, pod tą samą odrapaną kamienicą. Co tam mogła robić? Przecież nie miała tam żadnych spraw.
– A ty co tam robiłeś? – spytał Marek.
– Trafiłem tam przypadkiem. Omijałem korki, zgubiłem się i wylądowałem pod tym domem.
„Zdrada? Kinga? Niemożliwe!” – pomyślał Marek, ale przykry dreszcz przebiegł mu po plecach, a dłonie mimowolnie zaciśnięte w pięści.
– Może mi się wydawało – wycofał się przyjaciel, widząc reakcję Marka. – Choć piękna, to jedna z wielu. Przepraszam.
W domu Kinga uśmiechała się czule, zachowywała naturalnie, przytulała się. Jego zdaniem, żona po spotkaniu z kochankiem powinna unikać bliskości. Ale Kinga wcale go nie odpychała. Wręcz przeciwnie – tuliła się jeszcze mocniej. Cała uległa, ufna, poddawała się mu bez oporu.
Nie, coś tu było nie tak. Albo była świetną aktorką, albo przyjaciel się pomylił. A może chciał poróżnić go z Kingą? Ale po co? Albo to nie zdrada, tylko coś innego?
Tajemnica żony nie dawała mu spokoju. Postanowił ją śledzić. W porze lunchu, kiedy przyjaciel ją spotkał, Marek podjechał pod kamienicę i czekał. Żeby zabić czas, włączył muzykę.
Gdy już tracił cierpliwość i chciał odjechać, nagle pojawiła się Kinga. Szybko podeszła do jednej z klatek, otworzyła kluczem zamek w drzwiach oblepionych ogłoszeniami i bazgraniną, rozejrzała się i wśliznęła do środka.
„Ma klucze. Ciekawe”. Serce Marka waliło jak u psa, który zwietrzył trop. Chciał ruszyć za nią, ale w porę się opamiętał – przecież nie miał klucza. Gdyby dzwonił po domofon, żeby ktoś go wpuścił, Kinga zdążyłaby zniknąć w jednym z mieszkań. Nie mógł przecież dobijać się do wszystkich drzwi.
Został więc, niecierpliwie spoglądając na okna kamienicy i wystukując rytm melodii zespołu „Męskie Granie” na kierownicy. Po czterdziestu minutach podjechała żółta taksówka, a dwie minuty później wyszła Kinga, wsiadła i odjechała.
Marek nie ścigał jej, pojechał do pracy. W biurze nic mu nie wychodziło. Wciąż myślał o Kingi i tej nędznej kamienicy. Zostawił zastępcy pilne sprawy i wrócił wcześniej do domu.
Wypił sporą porcję koniaku. Zwykle nie pił tak wcześnie, mógł być potrzebny w pracy. Ale tym razem nie wytrzymał – umysł potrzebował odreagowania. „Ach, Kinga, Kinga… Po co? Czego ci brakowało? Wydawałaś się taka wiarygodna, skromna, a okazałaś się taka jak wszystkie…” Chodził po dużym domu jak niedźwiedź w klatce.
Trzasnęły drzwi wejściowe, zadzwoniły klucze rzucone na stolik. Marek nalał i jednym haustem wypił kolejną porcję koniaku. Wiedział, że żona zaraz wejdzie do kuchni, czekał na to. A jednak, gdy go zawołała, drgnął.
– Czemu siedzisz bez światła? – usłyszał za sobą głos Kingi. Marek się odwrócił. – Pijesz? Co się stało? W pracy? – spytała, widząc kieliszek w jego dłoni.
Zauważył, jak rozszerzyły się jej oczy. Mignął w nich… strach?
– U mnie wszystko dobrze. A ty nie chcesz mi czegoś powiedzieć? – ochryple zapytał.
– Nie rozumiem. O czym?
„Tyle szczerego zdziwienia nie każda aktorka by odegrała. Brawo, dziewczyno!” – pomyślał z sarkazmem.
– Gdzie byłaś w porze lunchu? – spojrzał na butelkę, zastanawiając się, czy nalać kolejny drink.
– Zajechałeś do mnie do pracy? Nikt mi nic nie powiedział – odparła po chwili wahania.
Marek nie spuszczał z niej wzroku. Kinga nagle zgasła, opuściła ramiona, z twarzy zniknęły kolory.
„No co, zagięłaś się? Gadaj. Ciekaw jestem, do kogo chodzisz. Gdyby choć porządny kochanek, ale w tej nędznej ruderze mogą mieszkaNazajutrz Marek wrócił pod kamienicę, tym razem wszedł do środka i znalazł mieszkanie, w którym Kinga opiekowała się schorowanym ojcem – starym, złamanym człowiekiem, który nawet nie poznał swego zięcia, bo choroba zdążyła już odebrać mu pamięć.
