Od samego początku miałam wrażenie, że młodszy brat mojego męża, Dawid, nie jest osobą, z którą potrafiłabym się dogadać. Teraz intuicja mnie nie zawiodła i ciężko mi wytłumaczyć mężowi, że jego brat nie jest już dzieckiem i musi wziąć odpowiedzialność za własne czyny. Dawid ma już dwadzieścia sześć lat i nadchodzi czas, żeby dorósł i zaczął żyć na własny rachunek.
Wszystko zaczęło się wtedy, kiedy nad całą ich rodziną zawisł cień mój mąż, mając czternaście lat, stracił ojca, a Dawid był wtedy jeszcze młodszy, miał zaledwie jedenaście. Po trzech latach matka zginęła w katastrofie lotniczej, zostawiając mojego męża z obowiązkiem opieki nad młodszym bratem. Porzucił szkołę i stał się żywicielem rodziny, co u tak młodego człowieka wydawało się niewyobrażalne. Jednak Dawid wydaje się teraz przekonany o własnej wyjątkowości; uważa, że zawsze może polegać na rodzeństwie, by rozwiązać wszelkie problemy, bez wysiłku z jego strony.
Kiedy pierwszy raz zobaczyłam Dawida, od razu poczułam niepokój wywołany jego zachowaniem. Wydawał się arogancki i niewdzięczny, korzystający z pomocy brata bez jakiejkolwiek wzajemności. Jego ciągła obecność w naszym życiu i brak chęci do pracy tylko pogłębiały moją frustrację. Mimo że Dawid ma już dwadzieścia sześć lat, absolutnie nie interesuje się znalezieniem stałego zatrudnienia, a jego ciągłe zmiany pracy tylko pogarszają sytuację.
Mój mąż zawsze go broni, przekonuje mnie, że Dawid rzeczywiście szuka pracy, że to już zaraz się odmieni. Ale nie potrafię przejść obojętnie obok faktów i dostrzegam, iż brat męża nie podejmuje szczerych wysiłków, by zmienić swoje życie. To wszystko wywiera nieustanną presję na naszą rodzinę, bo mój mąż nie potrafi się w pełni skupić ani na Dawidzie, ani na naszym synku, którym też trzeba się opiekować i któremu trzeba zapewnić wszystko, czego potrzebuje.
Nie chcę rozbijać naszego małżeństwa przez całą tę sytuację, ale ciężar problemów Dawida i jego nieodpowiedzialność coraz mocniej wpływają na nas wszystkich. Mam nadzieję, że mój mąż zrozumie, jak bardzo to wszystko rzutuje na nasze życie i znajdzie sposób, by naprawić sytuację, żebyśmy mogli razem popatrzeć spokojnie w przyszłość.
We śnie wszystko działo się jakby pod powierzchnią lustra, wśród trzepoczących złotówek i przewracających się kartonowych kamienic Dawid miał twarz, która zamieniała się w szybciej wirujący kalejdoskop. Ręce mojego męża zamieniały się w most przez Wisłę, na którym stali nieruchomo Dawid, nasz synek i ja, a pod nami płynęły worki pełne niezdobytych szans i głuchych krzyków. Ściany mieszkania oddychały cicho, raz były wysokie jak wieże mariackie, raz kurczyły się jak kieszonkowy notes. Czułam, że każdy następny dzień to kolejne odwrócenie snu i miałam wątpliwość, czy ktoś z nas się z tego naprawdę przebudzi.
