Nigdy nie lubiłem nocnych telefonów. Normalni ludzie nie dzwonią o tak późnej porze, chyba że zdarzy się coś naprawdę wyjątkowego. Dlatego zawsze wzdrygam się na dźwięk dzwonka i spodziewam się złych wieści.
Już prawie zasypiałem, gdy melodia telefonu żony przerwała ciszę sypialni. Żona westchnęła i sięgnęła po komórkę.
— Nieznany numer — powiedziała, rzucając mi spojrzenie przez ramię.
— Wyłącz dzwonek. Jak będzie ważne, zadzwonią rano — mruknąłem i zanurzyłem się pod kołdrę.
Telefon jednak nie przestawał dzwonić. W końcu westchnąłem i odrzuciłem kołdrę.
— No odpowiedz już wreszcie! — poprosiłem, wiedząc, że i tak nie zasnę.
Żona długo słuchała kogoś, po czym oznajmiła, że rano wyjeżdża.
— Co? — zapytałem, już zupełnie rozbudzony. — Gdzie się wybierasz?
— Krzysiek nie żyje. Atak serca. Jego żona dzwoniła, prosiła, żebym przyjechała. Rano wezmę wolne w pracy i pojadę. Eh, Krzysiek, Krzysiek… Jeszcze tylko czterdziestka… — Kasia wstała i poszła do kuchni.
Wczesnym rankiem odprowadziłem żonę, pakując jej do torby świeżą bluzkę i maszynkę do golenia. Kryszka znałem słabo, więc nie jechałem z nią.
Piłem kawę, planując, od czego zacząć dzień: od sprzątania mieszkania czy prania firan? Jak wiadomo, kobietom nigdy nie kończy się praca. Postanowiłem, że nie będę gotować. Trzy dni bez jedzenia wyjdą mi tylko na dobre. W ostateczności usmażę jajecznicę. A na powrót Kasi przygotuję coś pysznego.
Ale moim planom nie było dane się spełnić. Ledwie zdążyłem się ogarnąć, gdy zadzwoniono do drzwi. Myślałem, że to sąsiadka pożyczyć cukier, więc śmiało otworzyłem.
W drzwiach stała moja teściowa, a za jej plecami majaczyła postać jej drugiego męża, Zbyszka.
— Widzę, że nie jesteś zachwycony? Byliśmy w okolicy, pomyśleliśmy, że wpadniemy. Ale jeśli jesteś zajęty, to możemy pójść — mówiąc to, Maria Janowa nawet nie drgnęła, wpatrując się w moją twarz.
Jakby kiedykolwiek wcześniej dawała nam znać o swoich wizytach.
— Ależ skąd, proszę wejść — odparłem, rozciągając usta w uśmiechu i przepuszczając ich do środka.
— Tylko na chwilę, prawda, Zbyszku? — powiedziała Maria Janowa, zrzucając z ramion futro z norek.
Zbyszek z wprawą złapał je w locie, zanim dotknęło podłogi.
— Nie rozbierajcie się, jeszcze dziś nie sprzątałem. Zawsze miło was widzieć, Maria Janowo. Świetnie wyglądacie — powiedziałem tak uprzejmie, jak tylko mogłem.
— A gdzie Kasia, w pracy? Przecież dziś wolne. Nie dba o siebie. Tobie też by się przydała praca. Wtedy nie musiałaby tyle harować w weekendy. — W głosie teściowej nie było zwykłego wyrzutu, ale oskarżenie o moje lenistwo.
— Pracuję, tylko w domu… — zacząłem się tłumaczyć.
Mogłem krzyczeć na całe gardło, i tak by mnie nie usłyszała. Gdy próbowałem wyjaśnić, że można teraz dobrze zarabiać przez internet, nagle ogłuchła.
Teściowa rozejrzała się po pokoju, zauważając kurz na szafce i bluzkę Kasi rzuconą na krześle. Zapomniałem jej wrzucić do pralki.
— Kupiliście nowe firanki? Ładne, ale tamte też były jeszcze dobre. Żyjecie ponad stan, zbyt dużo wydajecie. Nową kanapę kupiliście? A co się stało z poprzednią? — Nie czekając na odpowiedź, Maria Janowa usiadła na kanapie, oceniając jej wygodę. — Nie za jasna?
A mówią, że z wiekiem pamięć się pogarsza. Moja teściowa miała ją coraz lepszą. Trzeba mieć talent, żeby zapamiętać, jakie firany widziało się kilka miesięcy temu.
Zostawiłem ją, by rozkoszowała się wygodą kanapy, a sam ruszyłem do kuchni, przypominając sobie, co jest w lodówce. Sam herbata nie wystarczy. Wiedziałem, że wieczorem zadzwoni do swoich przyjaciółek i będzie opowiadać, jak źle ją przyjąłem. A że jej jedyną córeczkę, Kasię, w ogóle nie karmię? Nie, nie dam jej tej przyjemności.
Otworzyłem lodówkę. Warzywa na sałatkę były, już coś. Wyjąłem z zamrażarki kawałek mięsa i włożyłem do mikrofalówki. Gdy się rozmrażało, zabrałem się za szybkie ciasto biszkoptowe.
Wsadziłem ciasto do piekarnika, mięso rozbiłem i rzuciłem na rozgrzaną patelnię, a potem pokroiłem warzywa na sałatkę. Po mieszkaniu rozniósł się zapach świeżego ciasta. Spodziewałem się, że teściowa zaraz wpadnie do kuchni… Na próżno.
Usłyszałem okrzyk, którego nie potrafiłem rozpoznać — oburzenia czy zachwytu? Pobiegłem do pokoju, nie wiedząc, co się stało. Maria Janowa stała przy szafce z zastawą, trzymając w rękach wazon ze słynnej porcelany ćmielowskiej.
— Toż to antyk! Tak wydajesz pieniądze zarobione przez moją córkę?! — wykrzyknęła, patrząc na mnie jak na karalucha.
Rzuciłem się w długie wyjaśnienia, że to babcia podarowała mi go na pamiątkę dwa miesiące temu… Ciasto! Pognałem do kuchni, wyciągając z piekarnika rumiane ciasto. Na szczęście zdążyłem. Przewróciłem mięso, przykryłem patelnię i zabrałem się za sałatkę.
Gdy mięso było gotowe, nakryłem stół odświętnym obrusem i zaprosiłem gości.
— Nie przyjechaliśmy jeść, tylko was odwiedzić — oznajmiła Maria Janowa, siadając przy stole.
Jej wzrok błądził od talerza z mięsem do salaterki z sałatką, potem do apetycznego ciasta i znowu do mięsa.
Zbyszek wziął widelec i nadział kawałek mięsa. Noże też położyłem dla przyzwoitości, ale Zbyszek był prostym człowiekiem, niezaznajomionym z etykietą. Odgryzł kawałek i przymknął oczy z rozkoszą. Moja dusza uniosła się z radości, że moje starania nie poszły na marne. Na ziemię sprowadził mnie lodowaty głos teściowej.
— Jak możesz, Zbyszku?! Przecież trwa post.
Zbyszek zakrztusił się i skrzywił, jakby w ustach miał nie delikatne mięso,
