Na kuchni unosił się zapach smażonych kotletów. Kasia zręcznie przewracała je na patelni, czekając, aż osiągną ten idealny, złocisty chrup. Mały Bartuś cicho chrapał w łóżeczku w sąsiednim pokoju. Dzień był wyczerpający – nieprzespana noc, pranie, sprzątanie, gotowanie, znów pieluchy. I wszystko w pojedynkę.
Nagle – krzyk. Ten płacz, od którego matkom krew ścina się w żyłach.
— Krzysiu, zajmij się Bartusiem! – krzyknęła Kasia, nie odwracając się, ale mając nadzieję, że mąż zareaguje.
Cisza.
Rzuciła łopatkę, zostawiła patelnię na gazie i pobiegła do pokoju. Wzięła synka na ręce, pogłaskała, uspokoiła. Gdy wróciła, poczuła – kotlety przypaliły się. Gorzki zapach rozlał się po kuchni.
— No cóż, kotlety do śmieci. Dzięki, Krzysiu – powiedziała z goryczą.
Syn znowu zaczął marudzić. A Krzysztof? Siedział jak przyklejony przed telewizorem. Leciał jego ulubiony mecz.
— Krzysiu! Nic nie ogarniam! Zajmij się dzieckiem! – krzyknęła Kasia, podnosząc głos. Nagle z pokoju rozległ się męski okrzyk radości:
— GOOOOOOOL!!!
Od tego krzyku Bartuś rozpłakał się jeszcze głośniej.
Kasia znów podbiegła do synka, przytuliła go mocno. Nie czuła już zmęczenia – w środku wszystko w niej wrzało. Wróciła do kuchni, usiadła przy stole, zamykając oczy. Potem podeszła do męża.
— Krzysiu, proszę. Wyjdź z Bartusiem na spacer. Muszę skończyć w kuchni, a i sama chciałabym złapać oddech…
— Co, nie widzisz? Jestem zajęty! – machnął ręką, nie odrywając wzroku od ekranu.
— Koniec. Mam dość – powiedziała lodowato. – Ciesz się swoją wolnością, Krzysiu. Wychodzę. Do mamy.
Spakowała rzeczy, zebrała malucha. Wózek pomógł wynieść sąsiad – akurat wychodził z klatki. Godzinę później Kasia stała pod drzwiami rodzinnego domu.
— Mamo, zostaniemy z Bartusiem u ciebie. Na trochę. – Głos jej drżał, ale w oczach była determinacja.
— Zostańcie, jak długo będzie trzeba – powiedziała matka. – Pokłóciliście się?
— Nie, po prostu jestem zmęczona. Ty masz urlop – pomożesz mi trochę, dobrze?
Wieczorem zadzwonił telefon. Na wyświetlaczu: „Krzysiu”.
— Kasia, gdzie poszłaś? – zapytał zaskoczony.
— Powiedziałam ci wszystko, gdy wychodziłam. Czy mecz był ważniejszy?
— Nic nie słyszałem… – mruknął.
— I właśnie w tym problem – nie słyszysz. Mnie. Naszego syna. Tylko siebie i piłkę na boisku.
— Znowu zaczynasz – burknął i rozłączył się.
Po godzinie – kolejny telefon:
— A gdzie kolacja? Dlaczego nie ugotowałaś?
— A dlaczego ty mi nie pomogłeś? Nie zdążyłam. Wiesz dlaczego? Bo wszystko spada na mnie.
— I kiedy wrócisz?
— Nie wiem. Może za miesiąc. Może za dwa.
— To po co w ogóle wychodziłaś za mąż, skoro nie umiesz żyć bez mamy?!
— Po co? – podniosła głos. – Żeby gotować, sprzątać, prać i słuchać o twoim piłkarstwie?! Marzyłam o tym od dziecka! Prawdziwa bajka!
— A ty chcesz, żebym ja się „babskimi” rzeczami zajmował? Nie doczekasz! Wcześniej się rozwiodę, niż stanę pod pantoflem!
— No to idź. Rozwód się. – Rozłączyła się.
Matka, która siedziała w sąsiednim pokoju, podeszła:
— Jednak pokłóciliście się, co?
— Mamo… Ja nie jestem sprzątaczką. Mam nieprzespane noce. Nie proszę wiele – tylko o pomoc. A on wrzeszczy: „Rozwód!” Niech się toczy.
— Kasia, nie unoś się. Tak, on nie ma racji. Ale dziecko też potrzebuje ojca. Może nie wszystko stracone.
Minął tydzień. Telefon.
— Kasia, tęsknię… Przyjedź – głos męża brzmiał żałośnie.
— Dopiero zaczęłam dochodzić do siebie. Dzięki mamie.
— Czyli nie wrócisz? – ton zmienił się nagle.
— Wrócę. Jeśli pomożesz. Nie proszę, żebyś wstawał w nocy do dziecka. Ale w weekendy – proszę. Jesteś ojcem.
— Nie doczekasz się! Jestem mężczyzną, a nie babą! Kobiece sprawy – niech kobiety się nimi zajmują!
Minął miesiąc. Bartuś już spał w nocy. Kasia w końcu odetchnęła. W kolejną sobotę podeszła do matki:
— Mamo, pojadę do Krzysztofa. Chcę spróbować się pogodzić. Potem razem przyjedziemy po Bartka.
— Już dawno pora, córeczko. Spróbuj jeszcze raz.
Kasia wróciła do domu. Klucz wciąż miał. Otworzyła drzwi. Zdejmowała buty. Nagle zobaczyła w przedpokoju damskie pantofle.
Serce zamarło.
Weszła do sypialni. Tam, na łóżku, był on. I nie sam.
W milczeniu się odwróciła, blada.
— Kasia! Czekaj! To nic poważnego! Ja… Tylko ciebie kocham! – rzucił się za nią w popłochu.
Nawet się nie odwróciła. Te słowa już nic nie znaczyły.
Mogłaby wybaczyć wiele – obojętność, lenistwo, nawet jego futbolową obsesję. Ale nie zdradę. Nie przy żywym dziecku. Nie w domu, do którego chciała wrócić z nadzieją.
Czasem kobieta potrzebuje tylko, by ją usłyszano. Nie dla krzyków. Ale dla ciszy, w której dziecko śpi spokojnie. Dla domu, w którym nie ciągnie wszystkiego sama. Dla mężczyzny, który nie boi się wziąć na ręce i dziecka, i żony.
Ale jeśli zamiast tego mężczyzna trzyma pilot, a nie odpowiedzialność – to nie dziw się, że pewnego dnia odejdzie. I nie wróci.
Nawet jeśli kotlety już dawno nie przypalają się na patelni.
