Kiedy go znaleźli, wszyscy odwrócili wzrok. Dwa lata później o nim piszą w Stanach i Japonii.
Grażyna wyszła na ogródek po trochę koperku do zupy i znieruchomiała jak żaba przed bocianem. Przy kompostowniku, mocno przytulone do siebie, żałośnie piszczały dwa maleńkie kociaki. Jeden był dorodny i futrzany, drugi… No cóż, Grażyna przykucnęła i bardzo delikatnie podniosła to chucherko.
O ludzie, co ty, bidulo, przeszłaś?
Oczka kociaka były niemal całkowicie zaropiałe i osadzone tak blisko siebie, jakby natura, w wielkim pośpiechu, zapomniała zostawić odrobinę miejsca. Łapki mu się trzęsły, sierść skołtuniona, jakby spał całą zimę pod płotem. Siostrzyczka dla odmiany wyglądała jak z reklamy pucułowata, zgrabna, kocia miss.
Grażyna bez słowa przyniosła z domu apteczkę, wyjęła krople do oczu i zaczęła czyścić pyszczek watką namoczoną w ciepłej wodzie.
Wytrzymasz, dasz radę, koteczku.
Pierwsze tygodnie to była niekończąca się telenowela z udziałem weterynarza. Alergia na karmę, kłopoty z koordynacją, słabe stawy lista chorób bez końca. Kociaka nazwano Stasiem i ten dzielnie walczył, choć każdy dzień był jak maraton z przeszkodami.
Zobacz, jaki śmieszny! śmiała się Grażyna, patrząc, jak Stasio próbuje się myć i za każdym razem przewraca się przez te swoje niezgrane stawy. Stasiu, ty jesteś moją perełką!
Śliczną kocią siostrzyczkę adoptowali świeżo upieczeni właściciele w trzy sekundy, a Staś został z Grażyną. I, co ciekawe, Grażyna nigdy nie żałowała swojej decyzji.
Po jakimś pół roku, kiedy Staś wydobrzał i urósł, Grażyna pierwszy raz dokładnie mu się przyjrzała. Te dwa blisko zrośnięte oczka, które kiedyś były minusem, teraz nadawały mu minę wiecznego zdziwienia. Jakby co chwilę odkrywał Amerykę i nie mógł się nadziwić.
Stachu, wiesz, że wyglądasz, jakbyś właśnie przypomniał sobie, że żelazko zostało włączone? śmiała się Grażyna, cykając kolejne zdjęcie.
Zdjęć w telefonie przybywało. Staś w śmiesznej pozie na kanapie. Staś z miną jak po rachunku za prąd. Staś próbujący wskoczyć na parapet bez powodzenia, bo gibkość nie była jego konikiem.
Pewnego dnia do Grażyny zajrzała Wanda. Zobaczywszy Stasia, prawie zadławiła się kawą.
Grażynko, co to za stwór?!
To Staś, mój kotek.
On zawsze tak się gapi? Jakby dowiedział się właśnie, że pierogi można mrozić?
Zawsze. Taki typ.
Wanda machnęła smartfonem i zrobiła mu serię zdjęć.
Zgłoś go na konkurs Najdłuższy ogon! W tym tygodniu mamy w dzielnicy.
Grażyna tylko wzruszyła ramionami. Ogon Stacha był niezły, choć rekordziści na pewno znajdą dłuższe. Ale czemu nie? Zobaczyć inne cuda i się przewietrzyć.
Na konkursie organizatorzy długo oglądali Stasia, szepcząc sobie coś szeptem na ucho. Grażyna pomyślała, że pewnie rozważają powołanie komisji do spraw jego urody.
Wie pani, zagadnęła jedna z pań w koszulce z logo wydarzenia, ten kot to ewenement. Powinniście pokazać go w internecie! Zróbcie filmik i wrzućcie na fejsbuka.
Myślicie, że kogoś to może zainteresować?
Na bank!
Grażyna przez pół wieczoru oglądała telefon, zastanawiając się. Staś siedział obok, przechylony klasycznie na bok, z rozdziawionymi oczami, jak kot, który pierwszy raz zobaczył muchę.
No dobra, Stasiu, próbujemy karierę?
Pierwsze wideo marne trzysta wyświetleń. Drugie półtora tysiąca. Trzecie…
A trzecie to już był kosmiczny odlot.
Grażka, ty to widzisz?! wpadł Tomek, mąż, z tabletem. Twój Stach ma już siedemdziesiąt tysięcy obserwatorów!
Grażyna przecierała oczy. Powiadomienia pojawiały się co sekundę:
To najsłodsze stworzenie, jakie widziałam!
Jego mina to moje poniedziałkowe poranki!
Też chcę takiego kota, gdzie można go kupić?
Wygląda, jakby sam się dziwił, że jest kotem!
Przestało się mieścić na jednym profilu. Grażyna założyła oddzielne konto dla Stacha i zaczęła wrzucać nie tylko fotki, ale małe żarty z jego życia: jak gonił cień, aż walnął w ścianę, jak spał z lekko otwartymi oczami, bo powieki mu nie współpracowały, jak wyglądał na parapecie na filozofa, co rozmyśla o sensie wszechświata.
Obserwujących przybywało z dnia na dzień. Piętnaście tysięcy, dwadzieścia, trzydzieści… Liczba rosła jak cena cebuli.
Aż nagle nadeszły maile od dziennikarzy. Najpierw gazeta lokalna, potem regionalna. Potem ogólnopolska. Na tym się nie skończyło.
Grażka, jakiś Amerykanin do ciebie pisze! Tomek podsuwa jej telefon. Chce wywiad czy co.
Okazało się, że The Mirror, amerykański portal, chce zrobić materiał o nietypowym kocie spod Krakowa. Potem zgłosił się niemiecki magazyn, australijski portal, japońska gazeta.
Stachu, jesteś światową sławą, stwierdziła Grażyna, drapiąc kota za uchem. Wyobrażasz sobie, gadają o tobie w Tokio?
Staś spojrzał na nią swą miną ostatecznego zaskoczenia i przewrócił się na grzbiet, jakby chciał powiedzieć: spoko, ja sobie tu poleżę.
Po niedługim czasie z Niemiec przyleciała ekipa telewizyjna. Grażyna miała pietra, że Staś przestraszy się kamer albo da nogę. Ale Staś okazał się sobą: siedział po swojemu, gały jak spodki, próbował wskoczyć na kanapę i zaliczył klasyczną porażkę.
Fantastycznie! zachwycał się operator. Jest taki prawdziwy!
Na koniec reżyser uścisnął Grażynie dłoń.
Dziękujemy, że pani uratowała tego kota. Ten świat dzięki takim ludziom jest trochę lepszy.
Grażyna odprowadziła ich, czując ścisk w gardle. Czy to naprawdę się dzieje jej i temu biednemu, schorowanemu kotu, znalezionemu przy kompostowniku?
Wieczorem usiadła na kanapie, a Staś rozłożył się wygodnie na jej kolanach. Za oknem siąpił deszcz, lampa w kącie rzucała przytulne światło.
Wiesz, Stasiu, powiedziała cicho Grażyna, głaszcząc kota, mówili mi, że to nie ma sensu, że szkoda kasy i nerwów na takie bidulstwo. A dziś ludzie z całego świata oglądają twoje zdjęcia. Piszą, że im pomagasz przetrwać ciężkie dni, że śmieją się dzięki tobie, gdy im smutno.
Staś zamruczał i popatrzył swoim firmowym wzrokiem jakby właśnie rozszyfrował tajemnicę życia.
Udowodniłeś, że każdy zasługuje na szansę. To, co wydaje się wadą, może być cechą szczególną. A trochę czułości potrafi zdziałać cuda.
Telefon znów zawibrował tym razem wiadomość z Litwy.
Grażyna uśmiechnęła się. Nigdy by nie pomyślała, że będzie wymieniać maile z zagranicznymi redakcjami, a jej kot zostanie celebrytą. Ale przede wszystkim ważne było jedno: Staś żył, miał się całkiem nieźle jak na swoje przypadłości i był autentycznie szczęśliwy. Wspinaczka po drzewach mu nie wychodziła, ale za to rozświetlał życie tysięcy ludzi swoim nietuzinkowym wyglądem a to warte o wiele więcej.
Dzięki ci, Stasiu, wyszeptała Grażyna. Za to, że jesteś. Za to, że walczyłeś. I za to, że pokazałeś mnie i tysiącom innych, że nie ma sytuacji bez wyjścia. Jest tylko za mało cierpliwości i serca.
Staś zamruczał i zamknął oczy. Nawet śpiąc, miał na pyszczku swój lekki wyraz zdziwienia, jakby sam nie wierzył, jak daleko zaszedł.
A gdzieś daleko ludzie oglądali profil niezwykłego kota spod Krakowa i myśleli: piękno jest względne, dobroć absolutna. I to właśnie dobroć potrafi zmienić nieszczęsnego kota w gwiazdę, która rozświetla życie wszystkim wokół.
