Choroba jest ciężka sama w sobie. Ale jeszcze trudniej, gdy obok ciebie stoi ktoś, kto powinien być wsparciem, a zamiast tego zachowuje się jak obojętny widz. Tak właśnie się poczułam, gdy w najcięższym momencie zostałam sama ze swoją słabością, a mój mąż, Marek, wolał włączyć telewizor i wygodnie rozsiąść się na kanapie. Leżałam z gorączką prawie czterdziestostopniową, drżącymi rękami sięgając po kubek, a on nawet nie oderwał wzroku od ekranu, by zapytać, czy potrzebuję wody. Nie mówiąc już o herbacie – zwykłe „Jak się czujesz?” nigdy nie padło.
Pochodzę z małego miasteczka pod Łodzią, w naszej rodzinie zawsze dbaliśmy o siebie nawzajem. Mama i tato trzymali się za ręce nawet na starość. Gdy ktoś zachorował, cały dom stał się małym szpitalem. Ciepła herbata, okłady, rosół – wszystko było na miejscu. Myślałam, że tak powinno być. A teraz leżę jak obca we własnym mieszkaniu. Żeby nie umrzeć z pragnienia, muszę wstać z łóżka i wlec się do kuchni. A Marek? Nawet nie mrugnie okiem. Nie z powodu okrucieństwa. Po prostu go to nie obchodzi.
Gdy on choruje – zupełnie inna historia. Może obudzić mnie w środku nocy i poprosić o termometr, wodę, krople. A ja biegnę. Nie dlatego, że muszę. Ale dlatego, że kocham. Bo to naturalne. Bo to słuszne. Wzywam lekarza, gotuję kompot, staram się przygotować coś lekkiego, co nie wywoła u niego mdłości. Jestem przy nim. A on? Potrafi tylko spytać: „Idziesz dziś do pracy?” A jeśli odpowiem, że nie – spokojnie się odwraca i odchodzi. Żadnej pomocy, żadnych leków, nawet pytania, czy jest w domu coś do jedzenia.
Próbowałam rozmawiać. Nie raz. Ale każdą rozmowę zamienia w żart albo obraża się jak dziecko. Twierdzi, że wymyślam, przesadzam, dramatyzuję. Może i tak? – łapałam się na tej myśli. Może jestem zbyt wrażliwa? Ale potem znów przypominałam sobie, jak stałam w kuchni, ledwo trzymając się na nogach, a on po prostu podszedł, zostawił brudny talerz w zlewie i wyszedł. Jakbym była obsługą, a nie człowiekiem.
Wtedy podjęłam decyzję: postąpię tak samo. Nie ze złośliwości – tylko w nadziei, że zrozumie. Zachorował – a ja milcząc zajęłam się swoimi sprawami. Żadnej herbaty, żadnego koca, żadnego dobrego słowa. Natychmiast zaczął jęczeć: boli głowa, nie ma co jeść, nie ma co pić. „W kuchni jest wszystko” – powiedziałam spokojnie. A on? Nie rozumiał, co się dzieje. Biegał między lodówką i mikrofalówką, głośno wzdychał, stękał na całe mieszkanie, licząc, że ulegnę. Ale nie uległam. Myślałam – pojmie.
Niestety. Następnym razem, gdy zachorowałam, znów mnie zignorował. Leżałam z gorączką, bolącymi stawami, a on przeszedł obok, nawet nie spojrzawszy. Próbowałam jeszcze raz porozmawiać. Przypomniałam mu lata opieki nad nim i ten jeden raz, gdy postąpiłam inaczej. A on mi na to: „Wtedy się mną nie opiekowałaś, więc teraz nie wymagaj”. Więc tyle. Jeden incydent przekreślił lata troski. Wtedy zrozumiałam: on nie umie docenić. Nie pamięta dobra. Widzi tylko to, co jest dla niego niewygodne.
Wybuchłam. I tak czułam się okropnie, ale w środku wszystko we mnie wrzało. Powiedziałam wszystko, co się we mnie nagromadziło. Wszystko, co tłumiłam. A on się obraził. Obraził! Nie ja, porzucona w chorobie, nie ja, bez nawet moralnego wsparcia, tylko on – wielki, silny mężczyzna, którego nie pogłaskano po głowie w odpowiednim momencie.
Prawdopodobnie się pomyliłam. Bardzo się pomyliłam co do niego. To nie ten człowiek, z którym chcę się zestarzeć. Nie ten, który poda szklankę wody w ostatniej chwili. Nie ten, na kim można się wesprzeć. A ta figura boli znacznie bardziej niż jakakolwiek choroba.
