Kiedy byłam w pracy, mój mąż miał odebrać dzieci, a kiedy podszedłam do drzwi, nie otworzył mi ich.
Mieszkam teraz z rodzicami, a nasze pociechy zostają pod opieką taty. Nie dlatego, że go kocha, tylko dlatego, że postanowił mnie w ten sposób ukarać.
Poznaliśmy się świetnie wspólny znajomy przedstawił nas sobie w Warszawie. Od razu nam się spodobało i nie odłożyliśmy ślubu na później. Rok później staliśmy na białym piasku pod chmurą w Krakowie, a ja już spodziewałam się dziecka. Rodzice po obu stronach pomogli nam znaleźć kawalerkę w Gdańsku niewielkie, ale nasze własne cztery kąty.
Zaraz po narodzinach syna zaczęły się kłopoty. Mąż nie był przygotowany na nocne maratony, nieprzespane godziny i bezustanne głośne krzyki. Znudziło go rozrzucone zabawki, wiszące pieluszki i fakt, że cały czas muszę opiekować się naszym maluszkiem.
Rok później przyszła kolejna dobra wiadomość: znów byłam w ciąży i urodziła się córeczka. Nasz związek jeszcze bardziej popadł w kryzys. Kawalerka stała się wąską klatką, on ciągle narzekał, a my spieraliśmy się o wszystko. Zrzucał na mnie winę za brak odpowiedniego mieszkania, za przybranie na wadze po dwóch porodach, za bycie złym rodzicem i za hałas, który wydzielają dzieci. Powoli widziałam, jak nasza rodzina się rozpada.
Postanowiłam posłać dzieci do przedszkola i szukać pracy. Do tej pory byłam w domu, a mój mąż coraz częściej wracał w stanie lekkiego upojenia. Żądania wobec mnie rosły, więc uznałam, że muszę odejść i wynająć własne lokum, zarabiając na własny rachunek.
Znalazłam pracę i poznałam przystojnego Jana, z którym zaczęliśmy się spotykać. To był dla mnie taki zawór bezpieczeństwa. W domu czekały tylko sprzątanie, pranie, gotowanie, prasowanie i pijany mąż. Pewnego dnia miałam już dosyć i podjęłam decyzję.
Zabrałam dzieci i uciekłam. Na kilka dni zamieszkałam u rodziców, a potem wynajęłam małe mieszkanie w Poznaniu. Pewnego dnia, kiedy pracowałam w sklepie, mój mąż wpadł do przedszkola po dzieci i pojechał do domu. Ruszyłam za nim, ale nie otworzył mi drzwi, choć stał w progu.
Teraz stawia mi ultimatum: albo wracam, albo złoży pozew rozwodowy, dzieci zostaną u niego, a ja będę płacić alimenty. Boję się, że sąd przychyli się do jego argumentów, bo ma kogoś w zanadrzu i dobrze się gra. Najgorsze jest to, że nie dba o dzieci używa ich tylko jako przynęty do manipulacji. W głębi serca wiem, że jeśli nie spełnię jego warunków, w końcu będą miały dość jego wygłupów i wrócą do mnie. Tylko jak mieć cierpliwość, by to wytrzymać, nie wiem
