Kinga już od dwóch godzin czekała w kolejce do baby Hanny. Ta znachorka była ostatnią szansą dla młodej kobiety. Od kilku lat Kinga bezskutecznie próbowała zajść w ciążę. “Naprawdę nie wiem, co pani powiedzieć… Wyniki badań są idealne, nie widzę żadnych problemów” – rozłożyła ręce lekarz. “Ale przecież musi być jakieś wytłumaczenie. Jeśli jestem zdrowa, dlaczego nie mogę mieć dziecka?” – pytała zdesperowana. “Nie wiem. Medycyna tu nie pomoże. Może spróbujcie pójść do kościoła…” – cicho doradziła doktor.
Kinga i Marek byli małżeństwem od pięciu lat. Mieli wszystko: stabilną sytuację materialną, własne mieszkanie, miłość i zrozumienie. Brakowało tylko jednego – dziecięcego śmiechu w ich przestronnym, dobrze urządzonym domu.
Kobiecie od dawna wydawało się, że ciąży na nich jakieś przekleństwo. Po wizycie u ginekologa utwierdziła się w tym przekonaniu. “Kościół to dobry pomysł, ale w twoim przypadku pomoże tylko znachorka!” – poradziła przyjaciółka, podając adres. “Jedź, nie ma nad czym myśleć. Im szybciej, tym lepiej!”
W końcu nadeszła kolej Kingi. Niepewnie przekroczyła próg niskiego domku. Uśmiechnęła się, widząc przed sobą drobną, sympatyczną staruszkę w białej chuście i kwiecistej sukience. Kinga nigdy wcześniej nie odwiedzała takich osób, więc wyobrażała sobie, że znachorka będzie straszna – przynajmniej z kłami i czarnym kotem na ramieniu.
“Witaj, córeczko! Siadaj tu, przy ikonie” – powiedziała babka Hanną przyjemnym, miękkim głosem.
“Proszę pani, mam taki problem…” – Kinga nie wytrzymała i wybuchnęła płaczem.
“Wszystko wiem, kochanie. I pomogę, jak tylko potrafię” – spokojnie odpowiedziała staruszka.
Kinga posłusznie usiadła na miękkim krześle obok dużej ikony Matki Bożej. Babka zaczęła odmawiać modlitwę i wodzić świecą wokół kobiety. Cały rytuał trwał około dwudziestu minut. Potem babka Hanna usiadła naprzeciw Kingi, biorąc ją za rękę.
“Nie będziesz mogła urodzić. Musisz odkupić przekleństwo, które ciąży na tobie od dzieciństwa” – powiedziała spokojnie.
“Jakie przekleństwo? Kto miałby mnie przeklinać? Nikomu nigdy nic złego nie zrobiłam…”
“Ty – nie. Twoja matka popełniła straszny grzech, a ty za niego płacisz” – wyjaśniła znachorka.
“Ale to niesprawiedliwe! Mojej matki już dawno nie ma, dlaczego mam płacić za jej grzechy?” – pytała zrozpaczona.
“Takie są prawa wszechświata! Jesteśmy wobec nich bezsilni…”
“Czy pani mi pomoże?” – zapytała Kinga z nadzieją.
“Nie. Tu jestem bezsilna. Gdybyś miała np. urok czy złe oko, ale to… nie” – pokręciła głową. “Musisz dowiedzieć się, przed kim twoja matka zawiniła, i spróbować odpokutować jej winę. I najważniejsze – módl się szczerze, nie tylko za siebie, ale i za swoich wrogów.”
Kinga wsiadła do samochodu i zadzwoniła do męża.
“Marek? Dziś mnie nie będzie. Muszę pilnie pojechać do cioci. Później, kochanie. Wszystko później” – powiedziała krótko.
“Kinga! Czemu bez zapowiedzi? Byłabym przygotowała kąpiel!” – ucieszyła się ciocia Grażyna.
“Jestem w ważnej sprawie” – przerwała jej Kinga. “Musisz mi powiedzieć prawdę. Co moja matka zrobiła? Za co płacę? Za jakie grzechy?!”
“Skąd ci to przyszło do głowy?” – zdziwiła się ciocia.
Kinga opowiedziała o wizycie u znachorki, powtarzając całą rozmowę.
“Kto by pomyślał… Dobrze, posłuchaj…”
Grażyna opowiedziała siostrzenicy, że jej matka, Zofia, była najpiękniejszą dziewczyną we wsi. Wielu się o nią starało, ale zakochała się w żonatym mężczyźnie. Bez skrupułów zabrała Janusza z rodziny. Porzucona żona Janusza, Maria, została sama z niemowlęciem na rękach.
Biedna kobieta bardzo przeżyła odejście męża. W końcu przyszła do Zofii i na kolanach błagała, by oddała jej męża. Dumna piękność wyśmiała nieszczęśliwą i wyrzuciła ją za drzwi.
Zanim odeszła, Maria w desperacji przeklęła Zofię i jej jeszcze nienarodzone dzieci…
“I co było dalej?” – szepnęła przerażona Kinga.
“Twoja matka wyszła za Janusza, potem urodziłaś się ty. Ale, jak wiesz, nie dane im było długo żyć. Odeszli jeden po drugim. Jakieś przekleństwo… A teraz ty nie możesz zajść w ciążę…” – ciocia załamała ręce.
“Powiedz, ta Maria, czy nadal mieszka we wsi? Chcę ją przeprosić za grzechy matki.”
“Z Marią też nie jest dobrze… Z czasem zwariowała. Najpierw była spokojna, potem zaczęła atakować ludzi. W końcu trafiła do szpitala psychiatrycznego, a syna, Leszka, oddano do domu dziecka.”
“Leszek jest już dorosły? Jest tylko dwa lata starszy ode mnie. Wychodzi na to, że to mój przyrodni brat?” – domyśliła się Kinga.
“Tak. Tylko jemu też się w życiu nie ułożyło…” – westchnęła ciocia. “Po domu dziecka wrócił do wsi. Zaczął pić i awanturować się. Aż pewnej zimy zgubił się w lesie. Znaleźli go dopiero następnego dnia. Nogi mu odmroził. Teraz jeździ na wózku.”
“Widzisz… Moja matka nie tylko rozbiła rodzinę, ale i zrujnowała życie niewinnych ludzi.”
“Właśnie tak!” – potwierdziła Grażyna.
“Ciociu, zaprowadź mnie do brata. Muszę go zobaczyć” – powiedziała stanowczo.
“Oszalałaś? On ciągle pije. Nie wiadomo, co mu w głowie siedzi. Wracaj do domu!”
“Nie. Jeśli nie ty, to ktoś inny powie, gdzie go znaleźć” – Kinga wstała zdecydowana.
Wkrótce kobiety szły śnieżną drogą do domu Leszka. Kinga widziała, że dom to właściwie ruina. Drewniany płot leżał na ziemi, w oknie migotało światło lampy naftowej.
“Nie zamknięte!” – usłyszała chrapliwy głos.
“Kinga, jak coś, to krzycz!” – szepnęła ciocia.
W nosie uderzył zapach tanich papierosów i wina. W środku leżały puste butelki. Przy stole, na wózku, siedział mężczyzna. Na stole spała śnieżnobiała kotka – jedyne jasne miejsce w tej ruderze.
“Ma pan kota na stole” – niepewnie zaczęła Kinga.
“To nie tw
