Mówię Wam, jak Jadwiga wędrowała wzdłuż witryn i patrzyła na jedzenie. Oczy wędrowały po wystawach, a w myślach wyobrażała sobie, ile mogłaby wydać ze swojego cienkiego portfela. Doszła do wniosku, że musi oszczędzać. Trzy dodatkowe prace zniknęły została tylko jedna. Po pogrzebie matki nie zostało nic z zaoszczędzonych pieniędzy.
Po kolei: Jadwiga została praktycznie sama. Nigdy nie wyszła za mąż. Najpierw studiowała rachunkowość. W rzeczywistości liczby jej nie lubiły, ale ojciec nalegał wtedy, że bez pieniędzy się nie da, a rachunkowość to przydatny zawód.
Lubię opiekować się ludźmi, żeby ich życie stało się łatwiejsze, podnieść im na duchu, mówiła nieśmiało do taty młoda Jadwiga.
Lekarzem? Po co to? Oczywiście lekarzy szanuje się, westchnął ojciec.
Nie, chcę być siostrą miłosierdzia. A, tato? odparła dziewczyna.
Nie rozumiem. Pielęgniarką? zmarszczył brwi ojciec.
No prawie. Chcę troszczyć się o innych, próbowała wyjaśnić Jadwiga.
To jak? Opiekunką? Sanitatorką? Czy ty zwariowałaś? To głupie! Zawód ma być prestiżowy! Głupiaś! krzyczał ojciec, kręcąc się po pokoju. Myśl o Napoleonie!
Jadwiga się otrząsnęła. Naprawdę próbowała się uczyć rachunkowości, liczby śniły jej się nocą, krążyły wokół. Budziła się spocona. Chciała powiedzieć ojcu, że nie każdy musi być Napoleonem, że nie chce być pierwsza, nie potrzebuje być wojowniczką chce po prostu żyć i pomagać innym. To jej sprawiało radość.
Kiedy zachorowała babcia, najmłodsza Jadwiga była przy niej najchętniej. Ciotka marszczyła brwi i odchodziła, szepcząc, że pachnie źle. Jadwiga nie rozumiała, co to źle; babcia zawsze pachniała świeżym chlebem, ziołami i miodem. Trzeba było częściej mówić jej miłe słowa, przeebrać i zmienić pościel.
Jadwiga siedziała przy babci, czytała bajki, delikatnie przecierała czoło i prosiła dorosłych o pozwolenie, by pomóc w praniu. Kiedy babcia odeszła, wszyscy płakali i biegali. Ciotka leżała w półomdleniu, jęcząc: Niech ją szybciej zabiorą, boję się duchów!.
Jadwiga cichutko wślizgnęła się do pokoju. Babcia leżała z półuśmiechem, a dziewczyna przycisnęła policzek do jej dłoni i zapłakała.
Córeczko! Przestraszyłaś się? Idź stąd! wpadł do pokoju ojciec.
Nie, tato. Płaczę, bo będzie mi smutno bez babci, ale ona już nie cierpi i jest w pięknym miejscu wymamrotała Jadwiga.
Co to za miejsce? Gdzie pięknie? dopytał ojciec, nie rozumiejąc.
Jadwiga chciała mu opowiedzieć, że zamknęła oczy i zobaczyła babcię na drodze otoczoną bajkowymi kwiatami, otuloną złotym blaskiem, a w oddali stał biały dom z kolumnami. Słyszała dokładnie: Wracam do domu, nie płacz, słoneczko!. Lecz milczała, bojąc się, że zasmuci ojca.
Po krótkim okresie starała się dalej studiować rachunkowość, lecz wkrótce zrezygnowała. Po pierwsze, czuła, że nie oddycha pełną piersią, a życie nie należy się jej. Po drugie, ojciec odszedł, zakochawszy się w innej kobiecie. Matka płakała nieprzerwanie, chorując ze smutku.
Jadwiga błagała ojca, by wrócił przynajmniej, dopóki matka się nie poprawi. On ledwie mówił, czerwienił się, blakł i w końcu rzekł, że życie jest jedno i trzeba z niego wyciskać wszystko, po czym odszedł.
Matka i Jadwiga zostały same. Wtedy szalona, jak mówili znajomi, wzięła się w garść. Nie narzekała, walczyła o jakąkolwiek pracę dorywczą, ukończyła pielęgniarstwo i pomagała mamie, podając zastrzyki, karmiąc i podnosząc na duchu.
Niestety, choroby nerwowe kolejno przybywały i matka w końcu nie mogła nawet chodzić. Pewnego dnia ciotka Galia, spotykając się z Jadwigą na ulicy, zaczęła:
Co to za smutne życie? Masz już lata, mogłaś sobie męża znaleźć, a teraz płaczesz. Dlaczego tak? Twoja matka była tylko biedna gorska. Twój ojciec koźlę, oczywiście
Jadwiga przerwała jej:
Nie mów tak, ciotko Galia. Mama kocha tatę i nie może bez niego. On jest dla niej jak woda. Bez wody nie da się żyć. Nie potrzebuję męża, by się troszczyć o mamę. Matka to nasz anioł na ziemi, a ojca nie obrażaj. Bóg ma swój plan. On jest moim ojcem i nie pozwolę, by się go znieważano.
Ciotka zbladła, wyszeptała idioto i odeszła. Matka zmarła w ramionach Jadwigi. Z okna dobiegł śmiech, pachniała konwalią, a na szafce leżał jej szal. Po tym dniu codzienność stała się szara i lepka. Jadwiga często spoglądała w niebo, widząc tam skrzydła aniołów i fantazyjne hafty kwiatów, które kiedyś robiła mama.
Cisza w domu dusiła. Jadwiga czuła się jak motyl w kokonie, nie zwracając uwagi na newsy i ludzi. Chciała dostać pracę w szpitalu, bo pozostała tylko jedna praca dorywcza, lecz sił brakowało, a chodzenie sprawiało ból. Bez matki było okropnie.
Katarzyno! Zatrzymaj się, opowiem! przywitała ją sąsiadka Helena Kowalska przy klatce, niosąc nowiny i plotki.
Wszystko będzie dobrze nie słuchajcie negatywów. Załóżcie kurczaki na wsi latem, jedźcie nad morze, zbierajcie muszle. Trzymajcie się radości powiedziała, po czym Jadwiga poszła dalej.
Po schodach spotkała młodą dziewczynę w białej kurtce i modnych butach, otoczoną wonią magicznych perfum. Dziewczyna spojrzała nieprzyjaźnie i wykrzyknęła:
Na co patrzysz? Przestań się popisywać!
Przepraszam, naprawdę piękna pani, perfumy wymamrotała Jadwiga.
Nagle usłyszała za sobą:
Co? Tatowy ma trzy mieszkania na naszym piętrze. Dziecko buja się w salonie, a on wciąż wyrusza do salonów piękności. dołączyła Helena.
Jadwiga poszła do sklepu, żeby nie gromadzić zapasów, tylko coś kupić. Pomyślała: Muszę szybko wyjść do pracy, choćby na chwilę, inaczej nie starczy nic. Właśnie zobaczyła młodą kobietę z wózkiem i pięcioletnim chłopcem, który domagał się soku i lodów.
Łukaszu, kupimy później, nie ma już pieniędzy, weźmiemy tylko makaron usłyszała Jadwiga.
Dziewczyna spojrzała na nią, odwróciła wzrok i zaczęła płakać:
Zgubiłam portfel! Nie wiem, gdzie go zostawiłam. Wróciłam tą samą drogą, a go już nie ma. Co teraz?
Zobaczyła kobietę w długim płaszczu i drogich kolczykach, która krzyknęła:
Oszuści! Nie słuchajcie jej! To wszystko jedzą dzieci!
Jadwiga nie mogła stać z rękami skrzyżowanymi. Odłożyła ostatnie pieniądze i rzekła:
Proszę, weźcie, kupcie jedzenie i lody. Mam dość pieniędzy, nie zauważę.
Wtedy usłyszała: Dziękuję, panie! Panie Boże zarządza wszystkim!
Jadwiga nie myślała o tym, że jutro nie będzie co zjeść. W domu zostały tylko kartofle i dwie zwiędłe marchewki. Patrzyła w szafkę, gdzie lśniło niebieskie niebo, a w powietrzu unosił się zapach perfum sąsiadki. Wkrótce strumienie wrócą, kiedyś razem z ojcem puszczaliśmy łódki w nich. Teraz on mieszka daleko i rzadko dzwoni, ale żyje.
W skrzynce pocztowej znalazła awizo. Nie było nikogo, kto jej coś miałby wysłać, ale poszła na pocztę. Paczka była duża, nadawcą była Matrona Nikiforowa. Jadwiga pobladła to imię babci. Adres: ta sama wioska, z której pochodziła.
Proszę wziąć paczkę, nie zwlekaj! wołał listonosz. Jadwiga otworzyła ją drżącymi rękami. W środku znajdowała się haftowana chusta, ręcznik, woreczek z suszoną maliną, suszone grzyby, herbata, złote opakowania cukierków, pluszowy prosiaczek i stara pocztówka z czasów PRL.
Droga Jadwigo! Pisze Matrona Nikiforowa, twoja babcia. Długo się nie odzywała, ale pamiętała, że kiedyś przy jeziorze obiecałyśmy sobie przesyłać sobie listy. Teraz spełniam obietnicę, wysyłam ikonę Matki Bożej, niech cię strzeże. Babcia była złotym człowiekiem! Modli się, byś znalazła godnego męża. Nie bądź sama! brzmiało pismo.
Jadwiga trzymała ikonę i płakała, przepraszając siebie za porażki, że jest sama i nie spełniła nic. Nagle pukały w drzwi. Otworzyła, a na progu stała sąsiadka w białej kurtce.
Dzień dobry! Nazywam się Wiktoria, mój ojciec znowu ma kłopoty, lekarze przychodzą, ale on jest słaby i potrzebuje zastrzyku. Czy mogłabyś pomóc? błagała.
Jadwiga odpowiedziała, że nie jest lekarzem, a Wiktoria nalegała, płacąc dowolną sumę. Wiktoria wzięła ją za rękę i weszła do mieszkania. Tam leżał mężczyzna lat pięćdziesiątych, surowy i zimny. Jadwiga podeszła i powiedziała, że nic nie trwa wiecznie, że on ma jeszcze siłę, bo ma przy sobie Wiktorię. Wiktoria zamówiła grzybową zupę, a ojciec opisał, że pachnie jak wiejskie grzyby.
Jadwiga pobiegła do domu, zabrała woreczek suszonych grzybów i malin, wzięła ikonę i wróciła. Wszyscy razem jedli aromatyczną zupę i pili malinowy herbata. Ojciec Wiktora, nazywany Wiktorem, ożenił się z Jadwigą. Miał pieniędzy pod dostatkiem, ale ona wciąż pomagała w szpitalu, bo czuła, że to jej powołanie.
Gdy patrzyła w oczy cierpiących pacjentów, zawsze cicho mówiła: Bóg wszystko zarządzi, trzeba tylko wierzyć.
