Krzysztof wsiadł do samochodu, gotów wyjechać z pracy, gdy nagle zadzwonił telefon. Numer był nieznany. Niechętnie nacisnął zieloną słuchawkę.
— Słucham. Kto mówi?
— To ja… Cześć — odpowiedział kobiecy głos.
— Kto to “ja”? — spięł się Krzysztof. — Proszę się przedstawić!
Cisza. Potem ledwo słyszalny szept:
— To ja… twoja mama.
Krzysztof zdrętwiał. Palce ścisnęły kierownicę, serce zaczęło bić głośniej.
— Co za bzdury? Moja matka nie żyje od dwudziestu dziewięciu lat!
— Nie… Jestem Jadwiga… Urodziłam cię. Krzysztof, to naprawdę ja…
Rozłączył się. Serce waliło, dłonie spociły się. Czuł, jakby ktoś otworzył drzwi do przerażajągo, martwego czasu, który próbował pogrzebać na zawsze.
Po kilku minutach telefon znów zadzwonił. Ten sam numer.
— Nie chcę cię słuchać — powiedział twardo. — Nie mam matki. Kobieta, która mnie urodziła, odeszła, gdy miałem dziewięć lat. Od tamtej pory jestem sierotą.
— Proszę tylko o pięć minut. Błagam…
— Po co? Żebym usłyszał kolejne kłamstwa?
— Spotkajmy się. Tylko raz. Wszystko wytłumaczę.
Krzysztof nie chciał, lecz wiedział — nie da za wygraną. Znajdzie jego adres, pojawi się pod domem, wystraszy żonę, córki.
Dwa dni później spotkali się w parku na obrzeżach Poznania.
Jadwiga Kowalska siedziała na ławce, zgarbiona, postarzała, lecz wciąż starając się zachować ślady dawnej urody. Dłonie jej drżały.
— Cześć, Krzyś…
— Krzysztof — poprawił ją chłodno.
Spojrzała na niego — w jej oczach było rozpaczliwe błaganie.
— Wiem, zawiniłam… Ale nie miałam wyboru…
Milczał. Przed oczami stanęły obrazy z dzieciństwa — jak krzyczała, jak rzucała talerzami, jak wychodziła na randki, zostawiając go samego.
— Zostawiłaś mnie u cioci Hani. Powiedziałaś: “Wrócę za miesiąc”. A sama uciekłaś do Włoch z jakimś biznesmenem.
— Myślałam, że nam pomoże… Ale nie chciał ciebie. Więc ja…
— Wybrałaś jego. Nie mnie.
Jęknęła cicho.
— Nie mam już do kogo zwrócić się o pomoc. Mąż umarł, jego dzieci wyrzuciły mnie. Nie mam gdzie żyć. Nie mam co jeść. Jestem zupełnie sama.
— Żal ci siebie? — spytał, lekko przechylając głowę. — A mnie, dziewięciolatkowi, kto miał współczuć?
— Wybacz… Nie wiedziałam, jak przeprosić. Czekałam, że sam się pojawisz…
— Nawet kartki mi nie wysłałaś. Ani razu.
Cisza. W końcu szepnęła:
— A jednak wyrosłeś na dobrego człowieka…
— Wyrosłem dzięki ludziom, których nienawidziłaś. Ciotce Hani. Mojej żonie. Przyjaciołom. Ale nie dzięki ci.
Sięgnęła po jego dłoń, lecz on się odsunął.
— Nie osądzam cię. Ale jesteś dla mnie nikim. Nawet nie wrogiem. Tylko pustym miejscem.
— Umieram… — wyszeptała.
— Więc idź się wyspowiadać. Ale nie przede mną.
Wstał i odszedł, nie oglądając się.
Po raz pierwszy od lat poczuł w piersi ulgę. Przeszłość wreszcie odpuściła. A życie — toczyło się dalej.
