Mirek, ty siebie słyszysz? Chcesz, żebym po czterdziestce znowu chodziła z brzuchem, bo muszę naprawiać błędy twojej młodości?
A dlaczego to właśnie ja mam płacić za to, że wolałeś swój warsztat niż czas z własnym synem? z autentycznym zdumieniem w głosie pytała Kasia.
Kaśka, daj spokój! naciskał Mirek. Byłem głupi! Nie doceniałem, co miałem. Nie rozumiałem, co tracę. Teraz już wszystko stracone, Bartek nawet mnie nie uważa za ojca!
I czy ma w tym coś niewłaściwego? Kasia krzywo się uśmiechnęła. Siedemnaście lat mieszkał nie z ojcem, a ze współlokatorem. Myślałeś, że dziecko można włączyć i wyłączyć jak telewizor, kiedy masz ochotę pobawić się w tatę?
Mirek spoważniał i zmarszczył czoło. W jego oczach pojawiło się to znajome rozdrażnienie, które Kasia widywała zawsze, gdy chodziło o jego obowiązki ojcowskie.
Kaśka, koniec już! To było kiedyś. Daj mi jeszcze jedną szansę uparcie prosił.
Po to, żebyś się nagrał, a potem wszystko zostawił na mojej głowie i kolejne dziecko wychowywało się bez ojca? Kasia skrzyżowała ręce na piersi. Dzięki, jedno mi wystarczyło! Nie, Mirek, nawet nie zamierzam o tym dyskutować.
Na twarzy Mirka pojawił się grymas urazy i złości. Nie znalazł nic do powiedzenia, więc tylko burknął i wlepił wzrok w telefon.
Kłótnia się zakończyła. Na razie. Problem jednak nie zniknął. Rozmowa zostawiła w Kasi gorzki ślad. I nie chodziło już nawet o bezsensowne żądania męża. Najbardziej bolało ją to, co spotkało ich syna, Bartka.
…Kasia miała dwadzieścia trzy lata, gdy urodził się Bartek. Pamiętam, jak we wspomnieniach stoję pod szpitalem, zmęczona, ale szczęśliwa, z maleńkim zawiniątkiem w białym kocyku.
Mirek unosił się nad nami jak sokół. Promieniał ze szczęścia, poprawiał kocyk, całował mnie w czoło, czasem z czcią brał synka na ręce.
Cały po mnie! Nawet ten dołeczek na brodzie! zachwycał się z błyskiem w oku. Teraz jestem ojcem, Kaśka!
Dopiero teraz to do mnie dociera. Wszystko będzie dla niego i z nim! Będę wychodził na spacery, przewijał, nauczy grać w piłkę… Będę najlepszym tatą na świecie, zobaczysz!
Patrzyłam wtedy na niego z tą samą iskrą w oczach. Wierzyłam każdemu słowu. Wydawało mi się, że nasza rodzina będzie idealna pełna miłości, troski i codziennej radości.
Ale życie, jak to życie, okazało się o wiele bardziej przyziemne i surowe…
…Głęboka noc. Z podkrążonymi oczami chodzę po pokoju, nosząc na rękach wrzeszczącego z bólu brzuszka niemowlaka. Po raz trzeci tej nocy. Mirek tylko przewraca się w łóżku i naciąga kołdrę na głowę.
Ucisz go wreszcie! syczy szeptem. Jutro muszę wcześnie wstać do pracy!
W takich chwilach musiałam przenosić się do drugiego pokoju, z łzami bezsilności w oczach. Dziecko krzyczało jeszcze głośniej, ale nie miałam innego wyjścia. Zamykając drzwi, przez długie godziny kołysałam Bartka, żeby Mirek mógł się wyspać.
Weekend. Wyczerpana po nieprzespanym tygodniu nieśmiało proszę:
Mirek, może poszedłbyś z nim na spacer chociaż na dwie godziny? Padam z nóg, muszę się przespać…
Kaśka, innym razem? Teraz nie mogę, mam plany. Chłopaki mają mi przywieźć części do auta.
Ale już na nic nie mam siły…
Kaśka, ty jesteś silna! Dasz radę. Ja potem wrócę i pomogę.
Zamykające się drzwi zostawiały mnie samą z moją siłą i macierzyństwem, które wyczerpywało mnie do cna. A potem nigdy nie nadchodziło.
Czas mijał. Bartek rósł. Próbowałam wciąż jakoś nawiązać kontakt między ojcem a synem. Podchodzę do Mirka, siedzącego rozparty w fotelu, oglądającego mecz. Podaję mu naszego rumianego malca, który wyciąga rączki.
Weź go, pobaw się z nim trochę proszę już nie w trosce o siebie, ale o rodzinę.
Mirek bierze syna niechętnie, jakby ktoś mu wręczył coś podejrzanego. Trzyma małego na wyciągniętych rękach, nie przytulając, śledząc wzrokiem telewizor. Minuta, półtorej i z powrotem odkłada syna na podłogę, wracając do meczu.
Bartek ma już pięć lat. Siedzi na dywanie w salonie, buduje zamek z klocków. Mirek przechodzi obok, idąc do kanapy.
Nie patrzy na niego. Syn również nie podnosi oczu przyzwyczaił się do nieobecności ojca w swoim życiu.
Nie mogę powiedzieć, że Mirek był kompletnie nieodpowiedzialny. Przynosił pensję do domu, czasem pomagał przy obiedzie czy sprzątaniu.
Ale dzieciństwo syna przegapił. Czy dziwne, że teraz Bartek nie traktuje go jak ojca?
Bartuś, jak tam w szkole? zaczął się po jakimś czasie interesować Mirek.
Yyy… Dobrze jest, odpowiada wyraźnie skrępowany syn.
Z ocenami chyba wszystko w porządku? Powiedz, jeśli coś mogę pomóc. Nauka to ważna sprawa, nie chcę, żebyś został zamiataczem!
Nie, tato, dziękuję. Wszystko dobrze mówił Bartek i uciekał do swojego pokoju.
Wiesz, w weekend możemy iść na ryby, jak chcesz! rzucał Mirek za nim.
Bartek nie odpowiadał. Tylko ja wiedziałam, że dziś w szkole miał dyskotekę, że zaprosił dziewczynę, która mu się podobała i ona mu odmówiła. A ryby wcale go nie interesowały.
Było jasne, że pociąg już dawno odjechał. Bartek nie był już tym chłopcem, który czekał na ojca. Dzieciństwo, którego Mirek chciał nadrobić, skończyło się bezpowrotnie.
Gdy to zrozumiał, wpadł na pomysł: a może drugie dziecko? Ja jednak, pamiętając każdą bezsenną noc, stanowczo odmówiłam.
Wkrótce rodzina dowiedziała się o naszych kłótniach.
Córciu, wszystko wiem, Mirek mi powiedział. Posłuchaj matki, zdecyduj się na drugie dziecko. Przecież Mirek się zmienił, dojrzał! Nie odbieraj mu drugiej szansy. To takie szczęście jeszcze raz pielęgnować maluszka! nalegała moja mama.
Teściowa dorzuciła swoje:
Kaśka, jak się nie zdecydujesz, możesz go stracić mówiła. Mężczyzna ma marzenie, chce być ojcem.
Ty nie chcesz, to ktoś inny się zgodzi. A i tobie to na rękę pomyśl, Bartek niedługo wyfrunie z gniazda. Drugie dziecko uratuje wasze małżeństwo, a i na starość nie będziecie sami.
Słuchałam ich z podwójnym żalem. Jakby życie i ciało stało się przedmiotem targu.
Wszyscy widzieli we mnie tylko matkę lub żonę, nie kobietę, która już raz przez to wszystko przeszła i wie, jak się to skończyło.
W akcie desperacji wpadłam na pomysł. Trochę absurdalny, ale pozwalający wszystko pokazać czarno na białym. Znalazłam w szafie starą dziecięcą skrzynkę, a tam jakieś stare, ale jeszcze sprawne tamagotchi.
Mały elektroniczny zwierzak, którego trzeba karmić, bawić się, leczyć i sprzątać po nim. Kiedy Mirek wrócił z pracy, wręczyłam mu plastikowe jajko z mikroekranem.
Co to jest? zapytał skołowany, oglądając prezent.
Twój okres próbny. Spróbuj chociaż jednej dziesiątej tego, co znaczy być ojcem. Tę zabawkę trzeba karmić co godzina i opiekować się nią.
Jak z niemowlakiem, tylko tu wystarczy naciskać guziki. Zrobisz coś nie tak, zacznie piszczeć. Jeśli po roku tamagotchi żyje, uwierzę, że jesteś gotowy na dziecko.
Mirek spojrzał podejrzliwie, a potem ryknął śmiechem, uznając to za żart. Ale widząc moją powagę, mina mu zrzedła.
Ty to na serio? Porównujesz prawdziwe dziecko do tej zabawki?
Zacznij choć od tego. Skoro nie poradzisz sobie z zabawką, z dzieckiem tym bardziej nie dasz rady.
Wzruszył ramionami, uznał to za drobiazg. Schował tamagotchi do kieszeni.
Przez pierwsze trzy dni wstawał w nocy, żeby karmić wirtualnego stworka. Piątego dnia zaczynał się denerwować, ale misji nie porzucał. Po tygodniu narzekał, że nie daje rady w pracy przez brak snu.
Aż ósmego dnia, wracając do domu, rzucił tamagotchi na stół. Na ekranie widniał krzyżyk znak, że się nie powiodło.
Zapomniałem nakarmić. Miała być awaria w pracy burknął, unikając mojego wzroku.
Od tej pory kłótnie nie ustały, ale się wyciszyły. Atmosfera była pełna rozczarowania. Mirek już nie nalegał tak gorliwie jak dawniej.
Po trzech latach życie ułożyło wszystko po swojemu. Bartek był już studentem, przyprowadził do domu swoją dziewczynę. Niedługo potem oznajmili nam, że spodziewają się dziecka.
Mirek znów się zmienił. Jego entuzjazm nie znał granic. Teraz marzył o roli dziadka i kolejnym nowym początku.
Podarował młodym wypasiony wózek za odkładane latami 6000 złotych, nakupił śpiochów nie na ten rozmiar i klocków dla starszych dzieci. Przyrzekał, że będzie najlepszym dziadkiem chodził, opiekował się i pomagał przy wnuczce.
Patrzyłam na to wszystko z dozą rezerwy.
Kiedy pojawiła się wnuczka, historia powtórzyła się. Przez pierwsze tygodnie Mirek faktycznie pomagał bujał dziecko, robił zdjęcia. Ale szybko, gdy minął pierwszy zachwyt, jego zapał zgasł.
Nalegał, by młodzi wynajęli mieszkanie, a cała jego pomoc ograniczała się do odważnie planowanych wizyt w weekendy, kiedy dziecko było wykąpane i najedzone.
Kiedy mała zaczynała płakać, Mirek od razu miał pilne sprawy: telefon z pracy, spotkanie, mama i jej działka.
Wtedy to ja przychodziłam z pomocą, patrząc na syna i jego zmęczoną dziewczynę. I miałam pewność: podjęłam właściwą decyzję.
Bartek wyrósł na czułego i odpowiedzialnego mężczyznę, nie zostawia żony samej. A Mirek Został kim był osobą, która kocha jedynie wyobrażenie ojcostwa, a nie jego prawdziwy sens.
Dziś wiem jedno: każda odpowiedzialność powinna być dojrzałą decyzją, a nie ucieczką przed własnymi błędami.
