„Zupełnie się zaniedbałaś. Przytyłaś. Nie chcę szukać innej i nikogo nie mam na boku, przysięgam.“
„Ale nie może tak być dalej. Chcę podziwiać swoją ukochaną kobietę. A tobą, niestety, nie mogę.”
„Jesteś nudna” – rzucił mąż.
Ewa szybko zamrugała, próbując powstrzymać łzy. Taką „wdzięczność” otrzymała za prawie piętnaście lat wspólnego życia!
„Co więc proponujesz?” – spytała. „Rozwód?”
„Myślę, że to najlepsze rozwiązanie…”
„A dzieci?”
„Będę im pomagał. Zabierać na weekendy.”
„No tak, wszystko jasne!” – warknęła Ewa, ocierając łzy. „Znudziła ci się żona, więc gotów jesteś porzucić dzieci! Zostać niedzielnym tatą! Ani wstydu, ani sumienia…”
***
Poznali się na weselu. Kuzynka Ewy wychodziła za mąż, a wśród gości ze strony pana młodego był Adam. Mimo dziesięcioletniej różnicy wieku, Ewa od razu wiedziała – to jej przeznaczenie. Inteligentny, szarmancki, wykształcony – wyglądał jak książę z bajki.
„Gdzie tobie do takiego, Ewka!” – mawiała matka. „Jesteś głupiutka. I wygląd masz taki… przeciętny. A Adaś to chłop jak malowanie.”
Ewa wtedy dąsała się i odwracała głowę, by nie widzieć matczynego wzroku. Dopiero później, gdy dorosła, zrozumiała, że właśnie przez te słowa i podejście matki zepsuło się w niej wiele. Od dziecka łamała jej poczucie własnej wartości.
Ale w młodości Ewa nie myślała o tym. Motyle w brzuchu czuła na samą myśl o Adamie. Spotykali się zaledwie pół roku i wzięli ślub. Ewa ledwo skończyła dwadzieścia lat.
„Porzuci cię, nie miej złudzeń!” – powtarzała matka. „Marnujesz tylko czas. On jest zbyt wysoko dla ciebie. A ty ledwo skończyłaś technikum – i to krawieckie! W moich czasach każda to umiała. To nawet nie zawód!”
„Dzięki, mamo, za wsparcie” – odpowiadała sarkastycznie Ewa. „Ale jestem mężatką i sama decyduję o swoim życiu.”
Przez kilka lat żyli jak w niekończącej się romantycznej przygodzie – wyjazdy, teatry, weekendowe wypady za miasto. Ewa czasem szyła coś dla przyjemności – spódnice, sukienki – ale nie na sprzedaż. Adam zarabiał dobrze, pieniędzy nie brakowało. Potem pojawiła się Zosia i Ewę pochłonęło macierzyństwo. Kochała być matką – poświęciła się córce całkowicie. Zajęcia rozwojowe, potem łyżwy. Nie chciała oddawać Zosi do przedszkola, więc sama się nią zajmowała. Mimo braku czasu znajdowała chwile na bieganie czy siłownię – chciała dobrze wyglądać.
„Masz szczęście, Adasiu!” – mówili krewni męża na rodzinnych spotkaniach. „Jaką żonę złapałeś! Piękna, gospodarna, z dzieckiem zajęta. Dom – pełna miska. Trzeba by wam jeszcze synka.”
„Na pewno się postaramy!” – uśmiechał się Adam, czule spoglądając na żonę.
Ale „postaranie się” okazało się trudniejsze, niż myśleli.
„Patrzcie tylko!” – złośliwie komentowała matka, gdy dzwoniła. „Nawet syna nie potrafisz urodzić.”
„Dziękuję za miłe słowa, mamo! I tak już prawie codziennie płaczę.”
Próbowali parę lat, w końcu zaakceptowali – widocznie los chciał, by mieli tylko Zosię. Córka zaczęła osiągać sukcesy w łyżwiarstwie, a Ewa znalazła w tym ukojenie. Przygotowywała ją do zawodów, woziła na zawody, nawet szyła kostiumy. Cieszyła się z jej zwycięstw bardziej niż ze swoich. Zosia nie miała jeszcze dziesięciu lat, a trener widział w niej przyszłą mistrzynię.
Adam też uwielbiał córkę. Piękna żona i utalentowane dziecko były jego dumą. Ewa z roku na rok wyglądała lepiej – nauczyła się podkreślać atuty, a zarobki męża pozwalały na drobne luksusy. Oczywiście, po zapewnieniu potrzeb domu i Zosi.
Wszystko zmieniło się, gdy Ewa zaszła w ciążę. Radość była ogromna – tyle lat prób, a tu niespodzianka! Była w siódmym niebie, tak jak Adam.
Niestety, ciąża była trudna: zagrożenia, złe samopoczucie, ostatnie miesiące na leżeniu. Poród też był ciężki. Ewa omal nie umarła. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze. Synek – długo wyczekiwany! – Franek urodził się zdrowy. Ewa jednak długo dochodziła do siebie. Adam początkowo krzątał się wokół niej, ale potem przestał – cała opieka nad Zosią i Frankiem spadła na niego. Któregoś dnia zasugował pomoc teściowej, ale Ewa odmówiła.
„Nie ma mowy! Mama nigdy nie powiedziała mi dobrego słowa. Jeszcze by Zosi zaczęła wmawiać jakieś głupoty.”
Ewa potrzebowała prawie dwóch lat, by w pełni wyzdrowieć. Samopoczucie wróciło do normy, ale o dawnej figurze można było zapomnieć. Nie pomagały diety, ćwiczenia – waga stała w miejscu. W wieku trzydziestu kilku lat czuła się jak przed emeryturą. A w głowie wciąż słyszała matkę: „Teraz to na pewno cię rzuci”.
Lecz, o dziwo, Adam wciąż nazywał ją najpiękniejszą kobietą, jaką zna. Ewa jeszcze bardziej oddała się dzieciom: Franka zapisała na pływanie i robotykę, Zosię woziła na zawody, gdzie zdobywała medale.
Córka stawała się lokalną gwiazdą, więc wymagało to coraz więcej inwestycji – czasowych i finansowych. Ewa dźwigała to wszystko sama. Nic dziwnego, że na siebie nie miała już sił. Stopniowo tyła, rezygnowała z modnych ubrań, wizyt u kosmetyczki. Ale poświęcenie dla Zosi przynosiło efekty – córka coraz częściej wracała ze złotem. Ewa z dumą szyła jej stroje, marząc, by kiedyś uszyć coś takiego na ważne zawody.
Pewnego dnia Adam obrzucił ją wzrokiem i stwierdził:
„Zupełnie się zaniedbałaś. Pewnie z piętnaście kilo za dużo.”
„A może dwadzieścia!” – odparowała. „Co w tym dziwnego? Nie mam już dwudziestu lat… I czasu brak.”
„Ale możesz spróbować. Chcę mieć piękną żonę.”
„Ty też nie wyglądasz jak młodzieniec” – wskazała na jego łysiejącą głowę i brzuch. Czas odcisnął na nim piętno, a różnica wieku też była coraz bardziej widoczna. Adam jednak miał wytłumaczenie – jako kierownik musiał wyglądać „solidnie”.
Ewa spojrzała na swoje dzieci, na pracownię pełną kolorowych tkanin i uśmiechnęła się z dumą – teraz wiedziała, że prawdziwe piękno to nie figury z młodości, ale siła, by podnieść się po upadku i stworzyć coś własnego.
