Jestem w ciąży powiedziałam z radością, patrząc na męża. Ja też odezwał się cicho głos Leny.
Moją siostrę zobaczyłam, gdy wychodziła z naszej sypialni. Miała na sobie koszulkę Krzysztofa, tę samą, w której zawsze spał.
Krzysztof, który stał przy oknie, zesztywniał. Nawet się nie odwrócił, ale w odbiciu szyby zobaczyłam, jak napinają się jego ramiona.
Czekałam na uścisk, okrzyk radości, cokolwiek. Ale nie na tę dziwną, zamrożoną ciszę.
Co? powtórzyłam, choć doskonale usłyszałam. Mój głos brzmiał obco, jakby nie należał do mnie.
Aniu, wszystko ci wyjaśnię w końcu odwrócił się Krzysztof. Jego twarz była biała jak ściana szpitala. To nie tak, jak myślisz. To… pomyłka.
Lena patrzyła na mnie prosto, nie odwracając wzroku. W jej oczach nie było śladu skruchy tylko zmęczenie i uparta determinacja.
To nie pomyłka odcięła, patrząc na Krzysztofa. Przestań kłamać. Chociaż teraz.
Rzucił jej wściekłe spojrzenie.
Zamknij się!
Przesuwałam wzrok z męża na siostrę. Na człowieka, z którym budowaliśmy naszą przyszłość przez pięć lat, i na tę, z którą dzieliłam dziecięce sekrety.
Stali zaledwie dwa metry ode mnie, ale wydawało się, że dzieli nas przepaść. I w tę przepaść wpadło wszystko, co nas łączyło nasze plany, czułość, nasze nienarodzone jeszcze dziecko.
Pomyłka, mówisz powtórzyłam, a moje usta wykrzywiły się w gorzkim uśmiechu. Wasza wspólna pomyłka? Czy każdy ma swoją?
Krzysztof zrobił krok w moją stronę, wyciągając ręce.
Aniu, kochanie, porozmawiajmy. Tylko nie teraz. Leno, wyjdź.
Nigdzie nie idę spokojnie odpowiedziała siostra, krzyżując ręce na piersi. Oboje spodziewamy się dziecka. I nie pozwolę, żebyś znowu udawał, że mnie nie ma.
Odsunęłam się od niego, opierając plecy o zimną ścianę przedpokoju.
Wyjdźcie szepnęłam.
Co?
Wyjdźcie. Oboje.
Nie ruszyli się. Moje słowo, które jeszcze kilka minut temu coś znaczyło, teraz stało się pustym dźwiękiem.
Aniu, nie działaj pod wpływem emocji zaczął Krzysztof tonem, którego nienawidziłam. Tonem, którego używał, gdy chciał, żebym weszła w jego sytuację. Jesteś rozsądną kobietą. Jesteśmy dorośli. Tak, zawiniłem. Ale teraz musimy myśleć o dzieciach. O naszych dzieciach.
Zaakcentował ostatnie słowo, próbując na nowo związać nas iluzją wspólnej przyszłości.
O jakich naszych dzieciach mówisz? zapytałam cicho. O tym, które będzie wychowywane przez samotną matkę, czy o tym, które urodzi się u kochanki twojego męża?
Lena drgnęła i cicho łknęła.
Nie nazywaj mnie tak. Nic nie rozumiesz.
Naprawdę? odwróciłam się do niej. Zimna złość wypierała szok. Więc wyjaśnij mi. Co powinnam wiedzieć? Że spałaś z moim mężem w moim łóżku? To za mało?
To nie tak było! jej głos stał się mocniejszy. Kochamy się. To nie był zwykły romans.
Krzysztof złapał się za głowę.
Leno, prosiłem cię!
A ja już nie mogę milczeć! krzyknęła. Mam dość bycia tajemnicą, pomyłką, którą trzeba naprawić! Aniu, ty zawsze dostawałaś wszystko. Idealnego męża, idealny dom. A ja? Zawsze byłam na drugim planie. Tylko siostra Ani.
Jej słowa były przesycone starą urazą, która sprawiła, że na chwilę straciłam orientację. Ona się nie tłumaczyła ona oskarżała.
Pamiętałam, jak mama zawsze mówiła: Ania jest mądra, a Lena ładna. Każde ma swoje. Wyglądało na to, że Lena nigdy nie pogodziła się ze swoim swoim.
Więc postanowiłaś wziąć to, co moje? spytałam cicho.
Wzięłam to, co było niczyje! odparła. On nie był z tobą szczęśliwy. Po prostu nie chciałaś tego widzieć.
Spojrzałam na Krzysztofa. Unikał mojego wzroku. I zrozumiałam, że Lena ma rację. Nie w sprawie miłości, ale w tym, że on pozwolił jej tak myśleć, narzekając na mnie, tworząc między nimi chory związek podsycany jego słabością i jej zazdrością.
Dobrze powiedziałam, a mój spokój sprawił, że oboje się spięli. Załóżmy. Co proponujecie? Życie we troje? Ustalicie grafik?
Krzysztof podniósł głowę.
Przestań! To nie ma sensu. Proponuję… żebyśmy na jakiś czas zamieszkali osobno. Wynajmę Lenie mieszkanie. Będę wam obu pomagał. Potrzebujemy czasu, żeby to wszystko przemyśleć.
Mówił, jakby omawiał projekt biznesowy. Podział aktywów. Zarządzanie ryzykiem.
Czyli chcesz, żebym siedziała tu, w ciąży, i czekała, aż zdecydujesz, do której z twoich kobiet wrócisz? roześmiałam się. Śmiech zabrzmiał strasznie, jak zgrzyt.
Aniu, komplikujesz.
Nie, Krzysztofie. Ty to uprościłeś do granic zwierzęcości. Wyjdźcie. Zabierz ją. Swoje rzeczy odbierzesz później. Jak mnie nie będzie w domu.
Wyjęłam telefon i wybrałam numer.
Halo, ochrona? W moim mieszkaniu są obce osoby. Tak, odmawiają wyjścia.
Lena spojrzała na mnie z nienawiścią. Krzysztof ze zdziwieniem. Nie spodziewał się tego po mnie. Przyzwyczaił się do dobrej Ani, która wszystko wybacza. Ale ta Ania właśnie umarła.
Mój telefon to był blef. W naszym bloku nie było ochrony tylko śpiący portier. Ale oni tego nie wiedzieli. Słowo ochrona podziałało na Krzysztofa jak zimny prysznic.
Pożałujesz tego, Aniu warknął, ciągnąc Lenę za rękę. Wyrzucasz z domu kobietę w ciąży. Swoją siostrę.
Wyrzucam z domu kochankę mojego męża poprawiłam, patrząc mu prosto w oczy. A ty jesteś po prostu zdrajcą.
Gdy za nimi zatrzasnęły się drzwi, osunęłam się na podłogę. Ale łez nie było. Tylko pustka i dzwonienie adrenaliny w
