Ja i mój mąż byliśmy zupełnie zszokowani! powiedziała Renata, pięćdziesięcioletnia kobieta. To, co zrobił, młody człowiek, nie da się opisać słowami… On sprawił, że cała ciąża była dla niej udręką, to nie jest bajka dla dzieci, naprawdę. Wysłał ją na aborcję, a z mieszkania, które wynajmowali, po prostu wyrzucił. Mówił wszędzie, że to nie jego dziecko że zaszła w ciążę z kimś innym, podobno. Szczerze mówiąc, nerwy miałam zszarpane do granic!
Rozumiem… W końcu, na jakieś trzy tygodnie przed porodem, jakby trochę się uspokoił. Słyszałam, że zadzwonił do Alicji, rozmawiał normalnie, bez pretensji, interesował się jej zdrowiem, pytał o dziecko, kto to będzie, kiedy. Ale przez cały czas ciąży ani razu nie pojawił się w domu, nie kupił nawet czapeczki dla dziecka, nie przyniósł gruszki… W czwartek urodziła się wnuczka! Jutro wychodzą ze szpitala. Moja córka i mój mąż powiedzieli, że Łukasz przyjedzie odebrać je ze szpitala. Byłam zaskoczona! Po tym wszystkim…
No właśnie… Może to sygnał, że człowiek się zmienia? Warto dać mu szansę? Nie wiem, gdzie poszedł, ale ja i ojciec jesteśmy całkowicie przeciwni. Przecież w tej ciąży nie widzieliśmy od niego żadnego wsparcia. Gdzie zamierza zabrać ją i dziecko? Alicja mówi, że wynajął mieszkanie z jednym pokojem… Co za nonsens, z noworodkiem pewnie w jakimś pensjonacie, nawet nie w Warszawie, tylko w nieznanym miejscu! Ojciec Alicji powiedział jeśli ten niegodziwiec pojawi się przy kontroli, wychodzimy i zostawiamy ich, a ona może dalej żyć jak chce…
Alicja, córka Renaty i jej męża, ma dwadzieścia sześć lat. Miła dziewczyna, ukochana córka, jedyne dziecko rodziny. Rok i pół temu Alicja zaczęła spotykać się z Łukaszem, którego rodzice nigdy nie lubili.
On nie ma wykształcenia, chodził do liceum, ale sam mówi, że po prostu głupio nie poszedł zdawać matury. Renata podejrzewa, że nawet egzamin po trzeciej klasie nie zaliczył nie opowiada tego, by nie wyglądać źle.
Łukasz pracuje jako tragarz w sklepie z meblami i liczy, że zarobi niezłe pieniądze. Na jego poziom, bez żadnych studiów to naprawdę dobrze. Jego oficjalna pensja jest śmieszna, ale zarabia głównie na fuchach i napiwkach. Ktoś zamawia nowe meble, chłopaki je dostarczają, a stare rozkręcają i wynoszą. Często te stare są w niezłym stanie, można je sprzedać, właściciel nie ma nic przeciwko bierze, robi z nimi co chce.
Tak to jakoś kręci się i wychodzi mu całkiem nieźle.
Alicja ma dyplom uniwersytetu, jest specjalistką od marketingu, pracowała w agencji reklamowej przed macierzyństwem, chodziła w garniturach, na obcasach, spotykała się z mężczyznami na swoim poziomie. A potem, nagle, pojawił się na jej drodze Łukasz. Przynieśli nowe meble do jej biura i tak się poznali.
Zaczęli ze sobą mieszkać, mimo wszystkich przeszkód! opowiada Renata. Wszyscy jej znajomi byli w szoku, nikt tego nie rozumiał.
Potem nagle pojawiła się ciąża. Łukasz rozpaczliwie nie chciał się żenić i przez dziewięć miesięcy zadręczał całą rodzinę nerwami. Alicja wróciła do rodziców, przygotowywali się na dziecko. Zrobili remont w jej dawnym pokoju, kupili rzeczy dla dziecka, opłacili poród w dobrej klinice.
A teraz nagle przyjechał, zrobił gest palcem i wszystko, co robiliśmy, nie znaczy nic! Renata była bliska łez. Ona gotowa jest nas opuścić i iść z nim, gdziekolwiek, z dzieckiem. Co powinni zrobić dobrzy rodzice w takiej sytuacji, prawda? Pozwolić jej odejść i życzyć jej szczęścia? Czekać, aż znów wróci i będzie płakała w kapciach? Prędzej czy później to się zdarzy!
Czy właściwym jest stawiać córce ultimatum: Jeśli przyjdzie, my wychodzimy? Czy trzeba wspierać dziecko w jego wyborach? Ona podjęła decyzję wybacza i daje mężowi drugą szansę, tak wygląda sytuacja.
Czy można zrozumieć rodziców?
Czasami życie stawia przed nami trudne wybory, lecz najważniejsze jest, by kierować się sercem i zdrowym rozsądkiem. Dopiero z biegiem lat widzimy, że mimo bólu i żalu, warto być dla bliskich oparciem, bo prawdziwa miłość rodzi się w przebaczeniu i wsparciu nawet gdy nie wszystko idzie po naszej myśli.
