Pracowałam jako ekspedientka w małym sklepie spożywczym w Krakowie. Pewnego dnia weszła do środka starsza pani, zrobiła zakupy i nagle zatrzymała się skonsternowana, patrząc na pełną torbę. Od razu wyczułam, że nie zaniesie sama tych wszystkich rzeczy do domu.
Daleko pani mieszka? zapytałam, łapiąc kontakt wzrokowy.
Trzy ulice stąd odpowiedziała cicho.
To świetnie, pomogę pani z torbami.
Zamknęłam sklep na krótką przerwę, gotowa poświęcić swoją kawę na rzecz spaceru z tą uroczą staruszką. Okazało się, że to bardzo miła kobieta, gadatliwa i sympatyczna miałam wrażenie, jakbym znała ją od zawsze. Staśka, bo tak miała na imię, miała już 78 lat i była kompletnie sama na świecie. Syn zmarł młodo na raka, a córka gdzieś przepadła podobno miała bardziej artystyczne podejście do życia, czyli urwała się z łańcucha i matki już nie odwiedzała. Tak właśnie zaprzyjaźniłam się ze Staśką.
Często wpadałam do niej na herbatę zawsze z cytryną, bo to rozgrzewa serce, jak mawiała. Rozmawiałyśmy o dawnych czasach, pomagałam jej w domowych obowiązkach, czasem coś naprawiłam, czasem po prostu posiedziałam i pogadałam.
Pewnego dnia nie mogłam się z nią skontaktować. Próbowałam dzwonić, potem poszłam pod jej mieszkanie. Długo pukałam. W końcu otworzyła sąsiadka, lekko zaspana.
Przepraszam, jest Staśka? zapytałam z niepokojem.
To ty jesteś Kasia, ta jej przyjaciółka z warzywniaka?
Tak, to ja
Staśka odeszła. Zostawiła dla ciebie kartkę, gdy zabierali ją do szpitala.
Schowałam list do kieszeni, nie miałam siły go czytać za bardzo się rozkleiłam. Dopiero wieczorem, opowiadając mężowi, co się stało, postanowiliśmy razem otworzyć kopertę.
Kasiu, jesteś moim jedynym oparciem. Tylko ciebie mam na tym świecie. Zanim odejdę na dobre, chciałam cię o coś poprosić. Mam wnuczkę córkę mojej córki, której sąd odebrał prawa rodzicielskie i oddał małą do domu dziecka pod Nową Hutą. Kiedyś jeździłam do niej co weekend Jeśli możesz, odwiedzaj ją czasem. Tu masz numer telefonu zadzwoń, czeka cię tam niespodzianka.
Chwyciłam za telefon i umówiłam się na wizytę z opieką społeczną. Poszliśmy tam z mężem. Ku naszemu zaskoczeniu okazało się, że facet, który nas przyjął, był notariuszem. W jego biurze dowiedziałam się, że Staśka zapisała mi w spadku swoje dwupokojowe mieszkanie.
Następnego dnia poszliśmy razem do domu dziecka. Mała rudowłosa dziesięciolatka, Anulka, skradła nasze serca swoim wdziękiem i dobrocią tak skutecznie, że zdecydowaliśmy się ją adoptować. Nasze własne dzieci były zachwycone nową siostrą.
Minęły trzy lata. Pokłóciliśmy się z mężem na tyle poważnie, że przeprowadził się do swojej mamy na jakiś czas. Oczywiście pogodziliśmy się po paru miesiącach w końcu nie miałam cierpliwości do ciągłego zmywania naczyń sama.
Anulka urosła, ale nie spieszyło się jej, by zamieszkać w odziedziczonym po babci mieszkaniu. Wynajęliśmy je więc, żeby dorobić do rodzinnego budżetu te ceny na mięso w złotówkach nie rosną same, jak wiadomo! Nasze dzieci, jak na prawdziwych Polaków przystało, też nie rwały się, żeby pożegnać się z wygodami rodzinnego domu.
Pewnego dnia mąż wrócił późno z pracy. Usłyszałam klucz w zamku i pobiegłam go przywitać ale nie był sam. Prowadził za rękę małego chłopca.
Kasia, mogę wyjaśnić mruknął.
Najpierw zjemy, położymy wszystkie dzieci spać i dopiero potem pogadamy powiedziałam, mając już dość wrażeń na dziś.
To było, jak mieszkałem u mamy zaczął później tłumaczyć. Popełniłem wtedy wielki błąd, piłem, zaszalałem. Dwa dni później już o wszystkim zapomniałem. Dzisiaj zadzwonił do mnie MOPS, że kobieta, z którą wtedy byłem, urodziła syna i przez lata się nie odzywała, bo tonęła w problemach. Odebrano jej prawa rodzicielskie i teraz nagle się okazało, że mają chłopczyka i szukają jego ojca. Jeśli odmówię, oddadzą go do domu dziecka. Jeśli chcesz, oddamy go tam zrozumiem.
Nie mogłam pozwolić, żeby to dziecko trafiło do domu dziecka. Był tak podobny do mojego męża, że głowa boli. Wyciągnęłam do niego ręce, przyjęłam go do naszej rodziny i przebaczyłam mężowi. I tak właśnie sobie żyjemy w naszym polskim bałaganie czasem śmiesznie, czasem wzruszająco, ale zawsze razem.
