Weronice nawet przez myśl nie przeszło, żeby zaproponować Krzysztofowi zamieszkanie razem. Spotykać się to jedno, ale żyć pod jednym dachem zupełnie co innego. W sobotę Weronika czekała na Krzysztofa na kolejny spacer. Kobieta otworzyła drzwi i aż się zachwiała stał przed nią z dwiema wielkimi walizami.
Weronika siedziała w fotelu i przeglądała zdjęcia w telefonie. Oto ona z Krzysztofem w parku, karmią kaczki, oto spacerują alejkami, a tu ich wspólna wyprawa na grzyby. Pół roku znajomości minęło jak z bicza strzelił.
Poznali się na portalu randkowym. Ona ma sześćdziesiąt jeden lat, on sześćdziesiąt trzy. Oboje po rozwodach, dzieci dorosłe, mieszkają osobno.
Krzysztof od razu jej się spodobał inteligentny, oczytany, z poczuciem humoru. Nie szukał matki dla swoich dzieci ani gospodyni do domu. Po prostu chciał rozmawiać z ciekawą osobą.
Spotykali się dwa, trzy razy w tygodniu. Chodzili do teatru, na wystawy. Kawiarnie, spacery po mieście, wyjazdy na działkę do jej przyjaciółki. Weronika lubiła takie relacje bez zobowiązań, ale z bliskością.
*”Weronika, opowiedz, jak żyjesz”* zapytał Krzysztof na początku znajomości.
*”Dobrze, spokojnie. Mieszkam sama już pięć lat, przywykłam.”*
*”Nie jest ci czasem smutno?”*
*”Czasem. Ale mam przyjaciółki, córki mnie odwiedzają. A teraz jesteś ty.”*
*”Miło to słyszeć.”*
Krzysztof po rozwodzie wynajmował kawalerkę w starym budynku. Narzekał, że właścicielka kapryśna, remontów nie robi, a czynsz podnosi regularnie.
*”Ale co zrobisz”* mówił. *”Własnego mieszkania nie mam. Po rozwodzie wszystko zostało przy byłej żonie. Jej rodzice kupili jej mieszkanie, a że ja tam remonty za swoje robiłem, nikt mi tego nie zwróci.”*
*”A nie myślałeś, żeby coś sobie kupić?”*
*”Skąd wziąć tyle pieniędzy na mieszkanie?”*
Weronika rozumiała. Miała trzypokojowe mieszkanie w dobrej dzielnicy pracowała na nie całe życie. Córki dawno wyprowadziły się, więc miejsca było pod dostatkiem.
Ale nawet nie przyszło jej do głowy, żeby zaproponować Krzysztofowi wspólne mieszkanie. Spotykać się to jedno, żyć razem to zupełnie co innego.
W sobotę Weronika czekała na Krzysztofa na spacer. Otworzyła drzwi i oniemiała stał z dwiema wielkimi walizami.
*”Krzysztofie, co się stało?”* spytała.
*”Weronika, mogę wejść? Zaraz wszystko wyjaśnię.”*
Przeszli do pokoju. Krzysztof postawił walizki w przedpokoju i usiadł na kanapie.
*”Rozumiesz, właścicielka mieszkania postanowiła je sprzedać. Każe mi się wyprowadzić w ciągu tygodnia.”*
*”I co teraz?”*
*”Teraz nie mam gdzie mieszkać. Nowego mieszkania od ręki nie znajdę, a pieniędzy też nie mam.”*
Weronika zaczęła rozumieć, do czego zmierza.
*”Weronika, pomyślałem mamy poważny związek. Pół roku się spotykamy, znamy się. Może spróbujemy już razem zamieszkać?”*
*”Razem?”* powtórzyła.
*”No tak. Masz trzypokojowe, miejsca dużo. Nie będę ciężarem jeszcze pracuję, na jedzenie i inne sprawy się złożę.”*
*”Krzysztofie, ale my nigdy o tym nie rozmawialiśmy.”*
*”A po co było rozmawiać wcześniej? Życie samo wszystko podpowiedziało.”*
Weronika poczuła dezorientację. Nie była gotowa na taki zwrot akcji.
*”Krzysztofie, muszę pomyśleć.”*
*”A co tu myśleć? Przecież się kochamy.”*
*”Kochać się i żyć razem to różne rzeczy.”*
*”Dlaczego różne? W naszym wieku czas się określić.”*
*”Określić w czym?”*
*”W związku. Skoro się spotykamy, to znaczy, że powinniśmy być razem.”*
Weronika spojrzała na walizki w przedpokoju. Wyszło na to, że Krzysztof już wszystko za nią zdecydował przywiózł rzeczy i stawia ją przed faktem.
*”A jeśli się nie zgadzam?”*
*”Na co? Na szczęście?”*
*”Na to, że ktoś przyjeżdża do mnie z rzeczami, nawet nie pytając o zgodę.”*
*”Weronika, nie gniewaj się. Nie robię tego ze złości. Po prostu okoliczności.”*
*”Okoliczności się nie układają. Ludzie je tworzą.”*
*”Co masz na myśli?”*
*”To, że najpierw trzeba było ze mną porozmawiać, a potem przywozić walizki.”*
Krzysztof zamilkł, ważąc sytuację.
*”Dobrze. Więc porozmawiajmy teraz. Proponuję, żebyśmy zamieszkali razem.”*
*”A ja odmawiam.”*
*”Dlaczego?”*
*”Bo lubię mieszkać sama. Lubię nasze spotkania, ale żyć razem nie chcę.”*
*”Ale dlaczego? Przecież do siebie pasujemy.”*
*”Pasujemy na randki, spacery, wspólny czas. Ale nie na wspólne życie.”*
*”W czym różnica?”*
*”W tym, że codzienność to nawyki, porządek, kompromisy.”*
*”No i co? Można się dostosować.”*
*”Właśnie o to chodzi nie chcę się dostosowywać. Dobrze mi tak, jak jest.”*
Krzysztof wyglądał na zmartwionego.
*”Weronika, a jeśli oficjalnie się oświadczę?”*
*”Po co?”*
*”Jak to po co? Żeby wszystko było jasne, po ludzku.”*
*”Krzysztofie, małżeństwo niczego nie zmieni. Nadal nie chcę mieszkać razem.”*
*”Więc jaki sens ma nasz związek?”*
*”Ten sam, co dotąd. Spotykamy się, rozmawiamy, spędzamy razem czas.”*
*”A co dalej?”*
*”Dalej będziemy się spotykać.”*
*”Ale to niepoważne!”*
*”Dlaczego? Mnie taki układ odpowiada.”*
*”Mnie nie. Chcę stabilizacji.”*
*”Krzysztofie, jakiej stabilizacji potrzebujesz?”* spytała Weronika, siadając naprzeciw.
*”Normalnej. Rodzinnej. Żyć z ukochaną osobą, razem jeść śniadania, planować przyszłość.”*
*”A ja nie chcę codziennych śniadań z kimś. Nie chcę dostosowywać się do czyichś planów.”*
*”Ale jesteś sama!”*
*”Nie jestem sama. Mam có
