Maria Wójcik otarła mokre dłonie, wzdychając z bólu pleców, i ruszyła otworzyć drzwi. Dzwonek rozbrzmiewał cicho, ale uparcie to już trzecie podejście. Akurat myła okno w kuchni, więc nie od razu zareagowała. Za drzwiami stała młoda dziewczyna śliczna, lecz blada i wyglądająca na wyczerpaną.
“Pani Mario, słyszałam, że może Pani wynająć pokój?”
“Ach, te plotkarskie sąsiadki! Zawsze kogoś podpuszczą. Nie wynajmuję, nigdy nie wynajmowałam.”
“Mówili mi, że ma Pani trzy pokoje…”
“I co z tego? Lubię swoją samotność.”
“Przepraszam… Powiedziano mi, że Pani wierzy w Boga, więc pomyślałam…”
Dziewczyna odwróciła się, ledwo powstrzymując łzy, i wolno zaczęła schodzić po schodach. Jej wąskie ramiona drżały.
“Dziewczyno, wracaj! Przecież cię nie wygoniłam! Oj, ta dzisiejsza młodzież od razu do płaczu. Wejdź, pogadamy. Jak masz na imię? Możemy mówić po imieniu?”
“Kinga.”
“Kurpiowska, co? Ojciec pewnie z lasów?”
“Nie miałam ojca. Wychowałam się w domu dziecka. Znaleźli mnie w klatce schodowej i oddali policji. Miałam miesiąc.”
“Oj, biedactwo… Chodź, zrobię herbatę. Głodna jesteś?”
“Nie, kupiłam drożdżówkę.”
“Drożdżówkę!? No proszę, młodzież żołądek sobie zepsujesz, a potem wrzody. Siadaj, mam jeszcze ciepłą grochówkę. I herbatę z malinami. Od śmierci męża gotuję za dużo nawyk.”
Kinga jadła, a potem pomogła Marii domyć okno, choć z trudem miała zawroty głowy.
“Pani Mario, może coś innego? Boję się, że spadnę z parapetu… Jestem w ciąży.”
“O rety! Tylko tego brakowało. To dziecko… z nieprawego łoża?”
“Dlaczego od razu nieprawego? Jestem mężatką. Mirek też z domu dziecka. Wzięli go do wojska, ale na przepustkę wpadł. A jak moja gospodyni się dowiedziała, że będę miała dziecko, od razu mnie wykwaterowała. Dała tydzień na wynosiny. Mieszkaliśmy niedaleko… Ale widzi Pani, jak to wygląda.”
“No tak… I co ja z tobą zrobię? Przenieś swoje rzeczy do pokoju po Jacku. Na razie śpij u mnie. Pieniędzy nie chowaj, nawet nie zaczynaj. Idź po swoje manatki.”
“Nie muszę daleko. Wszystko mam w jednej torbie pod blokiem. Tydzień minął, więc już obleciałam pół osiedla…”
I tak zostały razem. Kinga kończyła szkołę krawiecką, a Maria od lat była na rencie po wypadku w pracy dziergała serwety, szydełkowe czapeczki i buciki dla niemowląt sprzedając je na bazarze. Jej wyroby cieszyły się powodzeniem delikatne jak mgła, rozchodziły się w mig. Miały też działkę, gdzie w soboty zbierały warzywa. W niedziele Maria szła na mszę, a Kinga zostawała, czytając listy od Mirka i pisząc odpowiedzi. Do kościoła nie chodziła nie była przyzwyczajona.
Pewnej soboty, gdy grabiły liście na działce, Kinga nagle złapała się za brzuch.
“Ciociu, chyba rodzę!”
“Co ty pleciesz, dziecko? Dopiero za miesiąc!”
“A jednak! Dzwoń po karetkę!”
Stary “Syłena” sąsiada ledwo nadążył, gdy pędzili do szpitala. Kinga jęczała:
“Mamo, modlitwa! Proszę, módl się za mnie!” Maria płakała, szepcząc “Zdrowaśki”.
Po kilku godzinach urodziła się mała Ola. Maria wróciła do domu, modląc się całą noc. Rano zadzwoniła do szpitala wszystko było w porządku, choć Kinga musiała zostać dłużej.
Gdy wróciły do domu, nocą długo gawędziły. Kinga wciąż mówiła o Mirku.
“Znaliśmy się od malucha. On zawsze się mną opiekował. To więcej niż miłość to bratnia dusza. Chcecie zobaczyć jego zdjęcie? O, tutaj drugi z prawej.”
“Przystojniak…” skłamała Maria. Wzrok już nie ten na zdjęciu widziała tylko rozmyte sylwetki.
“Kinga, dlaczego w ogrodzie nazwałaś mnie mamą?”
“To przez stres… W domu dziecka do wszystkich mówiliśmy ‘mamo’. Przepraszam…”
“Rozumiem…” odparła Maria, ale czuła ukłucie smutku.
“Czemu nigdzie nie ma zdjęć wujka? Nie mieliście dzieci?”
“Mieliśmy synka… Zmarł, nim skończył roczek. Po wypadku już nie mogłam zajść w ciążę. Mój mąż był jak dziecko rozpieszczałam go. Gdy odszedł, schowałam wszystkie zdjęcia. Łzy nie pomogą, modlitwa tak.”
W Wigilię, gdy ozdabiały choinkę, Kinga nagle się skrępowała.
“Ciociu, chyba znowu rodzę…”
“Jak to?! Przecież termin dopiero za tydzień!”
“Dzwońcie po pomoc, już nie wytrzymam!”
I tak, w Boże Narodzenie, urodziła się Ola. Maria wysłała Mirkowi telegram.
Styczeń upłynął pod znakiem nieprzespanych nocy, kolek i pieluch. Maria, choć zmęczona, czuła się młodziej.
Pewnego dnia, gdy wróciła z zakupów, zobaczyła Kingę z wózkiem.
“Przejdziemy się jeszcze!” zawołała Kinga.
“Idźcie z Bogiem, ja zacznę barszcz.”
W domu Maria zauważyła na stole zdjęcie w ramce jej mąż, Jacek. Uśmiechnęła się: *”Znalazła je… Ale wybrała jego młode lata. Młodzi nie rozumieją starości.”*
Gdy Kinga wróciła, Maria spytała:
“Skąd wzięłaś to zdjęcie Jacka?”
“Jakie zdjęcie? To Mirek! Sami prosiliście o powiększenie!”
Maria drżącymi rękami wzięła fotografię. To nie był Jacek. Młody żołnierz uśmiechał się szeroko. Kobieta osunęła się na kanapę, blada jak ściana. Kinga płakała, podając jej wacik z amoniakiem.
“Mamo, spójrzcie na mnie! Co się dzieje?!”
“Kinga… otwórz szafę. Na górze są albumy. Przynieś je.”
Gdy Kinga otworzyła pierwszy, zobaczyła… Mirka?
“Boże… Kto to? To Mirek? Nie, to stare zdjęcie…”
“To mój mąż. Kinga, kochanie… gdzie urodził się Mirek?”
“Nie wiem… Przywieźli go do domu dziecka po katastrofie kolejnej. Mówili, że rodzice zginęli…”
Maria zaczęła płakać.
“Boże, jakiż to cud… Mój Jaśku… Pokazali mi ciało, ale twarz była
