Jedyny syn zaskoczył nas informacją, że chce się ożenić ma przecież dopiero 22 lata. Jednak z żoną uznaliśmy, że nie będziemy się sprzeciwiać, bo sami pobraliśmy się bardzo młodo. Mąż miał wtedy 22 lata, a ja zaledwie 19. Widocznie taki już los. Poza tym narzeczona bardzo nam się podobała Zuzanna, bo tak miała na imię, studiowała z naszym synem na tym samym kierunku na uniwersytecie. Gdy stało się jasne, że decyzja zapadła, rozpoczęliśmy przygotowania do ślubu. Uznaliśmy, że skoro to nasz jedyny syn, wypada zorganizować mu wesele.
Jak należy, pojechaliśmy razem do rodziców Zuzanny, naszej przyszłej synowej, w odwiedziny. O dziewczynie nie wiedzieliśmy za wiele widzieliśmy ją raptem kilka razy z synem. Opowiadała, że mieszka z mamą na wsi niedaleko Opola. Więc pojechaliśmy z oficjalną wizytą. O naszym przyjeździe oczywiście wcześniej poinformowaliśmy przyszłą teściową.
Żona upiekła sernik, ja kupiłem bukiet kwiatów i wyruszyliśmy zapoznać się z rodziną. Po przyjeździe od razu zwróciliśmy uwagę na czyste, zadbane podwórko.
Sam dom, choć stary, również był schludny i bardzo czysty. Przywitała nas już w progu przyszła teściowa Helena miła, elegancka kobieta. Helena zaprosiła nas do stołu, a poczęstunek okazał się bardzo smaczny od razu widać było, że dołożyła starań. Spędziliśmy miły wieczór, Helena okazała się wyjątkową kobietą, lecz sprawy dotyczącej ślubu niestety nie udało się ustalić. Helena od razu nam powiedziała, że nie stać jej na wesele. Zuzanna wyraźnie się wtedy speszyła. Nasz syn także wyglądał na rozczarowanego takim obrotem spraw. Ślub chciał zorganizować nie dla siebie wiedział po prostu, że to marzenie Zuzanny. Z żoną postanowiliśmy się nie poddawać i obiecaliśmy synowi, że sami wszystko sfinansujemy, a co będzie dalej życie pokaże.
Poprosiliśmy Helenę, aby zaprosiła od siebie określoną liczbę najważniejszych gości przecież nikt nie przyjdzie z pustymi rękami, a to, co przyniosą w kopertach, pomoże pokryć część kosztów wesela w restauracji. Mimo iż Helena długo się wahała, w końcu udało nam się ją przekonać, by wsparła dzieci. W środę, tuż przed weselem, rozległ się dzwonek do drzwi. Przed progiem stała Helena. Byliśmy bardzo zaskoczeni jej wizytą, zaprosiliśmy ją na herbatę. Helena długo nie mogła znaleźć słów, a potem wyjęła z torebki biały kopertę z pieniędzmi. Okazało się, że tak bardzo nie chciała być zależna, iż wzięła tę kwotę w kredycie. Prosiliśmy ją, by oddała pieniądze do banku nie chcieliśmy, żeby przez nas się zadłużała. Widzieliśmy przecież, jak skromnie z córką żyją. Ale Helena była nieugięta postanowiła pomóc dzieciom mimo wszystko. Wesele odbyło się wspaniale.
Dzieci były bardzo szczęśliwe. Podczas uroczystości Helena jeszcze raz nas zaskoczyła: z żoną zauważyliśmy, że poza tym, że jest mądra, to także naprawdę piękna kobieta. Helena miała tylko 45 lat, od dawna była rozwiedziona i samotnie wychowywała córkę. Na weselu zmieniła się nie do poznania fryzura, makijaż, piękna sukienka. Wszyscy goście to dostrzegli, a wśród nich także mój młodszy brat, Janek. Janek ma 46 lat, również rozwiedziony, od dziesięciu lat mieszka i pracuje w Krakowie. Tym razem specjalnie przyjechał na ślub swojego siostrzeńca. Przez cały wieczór zerkał na Helenę, a po weselu powiedział, że zostanie jeszcze chwilę w okolicy. Przeczuwałem powód
Już w następną niedzielę jechaliśmy znów do wsi do Heleny, tym razem jednak Janek postanowił się oświadczyć właśnie jej. Janek i Helena szybko się dogadali, pobrali się i po kilku miesiącach brat zabrał żonę do Krakowa. Tak moja przyszła teściowa stała się również moją krewną. To wspaniała kobieta, naprawdę zasługuje na szczęście.
