Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, aż się sama uśmiecham na wspomnienie. Był taki zwyczajny poranek. Przy śniadaniu, Karina moja starsza córka zerka w telefon i pyta:
Tato, widziałeś dzisiejszą datę?
Nie bardzo, a co takiego?
Nic nie odpowiedziała, tylko pokazała ekran: 11.11.11. No, 11 listopada 2011. Cała seria jedenastek!
Tato, to przecież twoja szczęśliwa liczba! Taka kumulacja, to musi być super dzień!
Tyle to ja wiem, ale twoje słowa miodem ociekają zaśmiał się Marek bo tak się nazywałam główny bohater.
Tatuś! wtrąca się młodsza, Klaudia, pochłonięta swoim smartfonem. Horoskop napisał, że dla Skorpionów dzisiaj będzie ważna znajomość i prezent na całe życie.
Dobre! Pewnie gdzieś w Europie albo Stanach umarł nasz nieznany wujek i teraz zostajemy jedynymi spadkobiercami Milioner, wiadomo!
Milioner to za mało, tata, bądźmy realistami parska Karina Słusznie, powinniśmy pójść na całość.
I co zrobimy z takimi pieniędzmi? Może najpierw chata nad Mazurami albo gdzieś w Tatrach? Potem jacht na Mazury
I helikopter! dorzuciła Klaudia Marzę o własnym śmigłowcu.
Śmigłowiec będzie. A ty, Karina?
Ja chcę zagrać w filmie z Tomaszem Karolakiem, najlepiej w Bollywood!
Pfff, dzieciaku! Zadzwonię do Karolaka jutro Marek kiwnął głową z przekąsem. Dobrze, marzycielki, kończmy, zaraz musimy wychodzić.
Fajnie, nawet pomarzyć nie można westchnęła Klaudia.
A można, a nawet trzeba! Marek dopił herbatę i zebrał się do roboty. Ale nie zapominajcie o szkole
I wiesz co? Cały dzień potem Marek chodził z tym porannym żartem gdzieś z tyłu głowy, szczególnie wieczorem, jak pakował zakupy do siatek w Biedronce. Dzień jednak daleki był od szczęśliwych jedenastek: pracy przybyło, z firmy wyszedł później, zmęczony, o poznaniu kogoś ciekawego nawet nie wspominając.
Szczęście jak zwykle przemknęło bokiem zażartował w myślach, wychodząc ze sklepu.
Przed starym, wysłużonym Polonezem (służył rodzinie już ćwierć wieku), kręcił się chłopak. Chudy, zaniedbany, ubranie jakby z jakiegoś składu darów, na nogach jedna tenisówka, druga to stare wojskowe buty, do tego powiązane kablem. Czapka uszanka na głowie, jedno ucho przypalone.
Proszę pana, głodny jestem, chleba trochę chłopak ledwo ściszył.
Nie wygląd chłopaka, ani nawet ta dziwna archaiczna prośba o chleb, poruszyła Marka najbardziej, tylko nuta w głosie: nie była to szczera prośba. Marek, który w młodości lata grywał w amatorskim teatrze w ośrodku kultury, dobrze wiedział, kiedy ktoś tylko odgrywa scenę. Była tam pewna przerywka w głosie, coś jak znak rozpoznawczy czy mówisz prawdę, czy bajerujesz.
Chłopak ściemniał. Całe jego zachowanie to był teatr, i Marek już to wiedział. Nawet się rozbawił w duszy: Okej, kolego, pogramy w twoją grę, ciekawe jak będą się cieszyć Karina z Klaudią, detektywów z nich by były niezłe.
Samym chlebem się nie najesz. Miska rosołu, kartofelki z ogórasem, kompot, placek drożdżowy pasuje?
Chłopak zmieszał się tylko na ułamek sekundy, nie spodziewał się tego, ale zaraz wrócił do roli.
To co, tak, czy nie?
Tak prawie nie dosłyszalnie.
To był stary trick Marka. Bywało, że w takiej chwili prawdziwe dzieci ulicy brały siatkę z jedzeniem i czym prędzej w nogi. No, ale nie ten. Chłopak trzymał się miejsca, patrzył w ziemię.
Marek długo grzebał za kluczami, bawił się telefonem, po czym otworzył przednie drzwi Poloneza.
Zapraszam, panie, kareta czeka.
Chłopak cicho usiadł, zaskoczony chyba sam już nie wiedział, czy idzie zgodnie z planem.
Siedem kilometrów jechali w milczeniu, do małej wioski za Puławami. Marek pracował od lat jako spawacz w pogotowiu technicznym, dzieci wychowywał sam, bo żona dawno wyjechała do Hiszpanii i przestała się odzywać. Sam był wychowany w domu dziecka i dlatego dzieciaków ulicy żal mu było jak mało komu.
Sam nie mógłby ich wszystkich przygarnąć prawo nie pozwala: kawaler, stare auto, dwójka dzieci, mały dom, nie ma warunków, i tak dalej A przecież wie, jak bardzo nie ma to znaczenia! Potrzeba tylko serca, a nie marmurowej kuchni. Ile dzieciaków przewinęło się przez ich próg najpierw na ciepły obiad, potem w inne rodziny. Gdyby tylko się dało
Chłopak siedział w samochodzie skulony, z uszanką naciągniętą na oczy, różne myśli mu pewnie kitłowały w głowie. Marek czuł, że ten nie jest uliczny. Raczej taki, co dopiero zwiał z domu i jeszcze się gubi.
Może pochopnie sądziłem, za szybki byłem z tą oceną Pewnie całą tą maskaradę przygotował pod wpływem strachu Cóż, zaraz odgrzejemy zupę, damy jeść, wymyjemy i sam powie skąd jest postanowił Marek.
Karina i Klaudia już czekały pod drzwiami. Pomogły z siatkami, aż w końcu dojrzały chłopaka.
A kto to, tata?
A to wasza dzisiejsza znajomość i prezent na całe życie zaśmiał się Marek.
Super tata! Klaudia od razu zaczęła podchodzić bliżej, zaglądając mu pod czapkę. Ale czad! Nie wziąłeś przypadkiem cudzego dziecka?
Nie dało się przywarł do nogi, wrzeszczał, że to jego prezent, nie oddałem!
A jak się to nazywa? Karina już się śmiała z siatkami w rękach.
Bez nazwy.
To bez metki? Ani ceny?
Bezmetkowy totalnie.
Wiadomo, tato, zrobili cię w konia. Bez obaw, my i tak tu nic nie wyrzucamy!
Chłopak był coraz bardziej spięty, aż Kasi najwyraźniej zrobiło się go żal i żartując złapała go za ramię, poklepała po czapce:
Halo? Jest tam kto?!
Cisza, jak makiem zasiał.
To do domu, może w cieple się otworzy rzuciła Karina z teatralnym westchnieniem.
Porozumiewawcze spojrzenia wystarczyły im za rozmowę: przez lata już umiały się rozumieć bez słów. Wiedziały, że trzeba wdrożyć ich stary sposób dobrego i złego policjanta, czyli trochę nacisku, trochę żartu.
Klaudia, prowadź prezent do środka, prześwietlimy co to za osobliwość.
Oczywiście, nie minęło pięć minut, a obie już wróciły z sensacyjną wiadomością.
Tata! On ściemnia!
Skąd wiesz? Marek już wiedział, że coś jest na rzeczy.
W życiu nie pachniał ulicą, tylko domem! Klaudia aż szturchała Karina. Zgadujesz, czym?
Młynarka? Sernikiem? Mydłem bambinowym?
Miałeś trzy szanse! pokazuje dłoń ubrudzoną czymś Wąchaj.
Marek powąchał. Farba teatralna! Ten mały nawalił na siebie makijażu, by wyglądać na brudnego. Nawet imię było fałszywe: powiedział, że jest Byczek.
Klaudia zbadała go dokładnie: próba z TOA, Teatrem Jednego Aktora tak to podsumowała.
Ale po co? spytała Karina Chyba już czas odkryć wszystkie karty.
Jeszcze momencik, zaraz Verka go przełamie. Zawsze pękają, tylko trzeba pogadać jak trzeba odpowiedziała Klaudia.
Mijało kilka minut, potem z kuchni dobiegły teksty o rozpuszczaniu w kwasie solnym, już nawet Marek się śmiał.
Przysiedli w końcu do stołu, chłopak już odmieniony czysty, w suchej koszulce, włosy rude jak marchewki, nie taki strachliwy, już od razu inna postawa, inny wyraz twarzy. Zupełnie jakby wrócił na swoje miejsce przy rodzinnym stole.
Marek przyglądał się mu ukradkiem, wiedział już że coś tu nie gra. Ten chłopak potrzebował do nich trafić, może nawet więcej niż sam to rozumiał. Zdecydowanie nie był złodziejem, a cała uliczna maskarada miała jakiś cel tylko jaki?
Tata, śpisz? Karina musnęła go za rękaw Jeszcze herbatki?
Daj spokój, dzieci, jestem najedzony po kokardy, ręce wam niech odpoczną.
Dziewczyny nadal podkręcały atmosferę, żartując z byczka, aż w końcu chłopak wytrzymać nie mógł. Wstał, zbladł, podniósł głos, potem skruszony zaczął mówić:
Karina, Klaudia, nie żartujcie więcej Już się poddaję! Panie Marku, przepraszam za cały ten teatr, nie powinienem was tak oszukiwać
Usiadł i wyznał całą prawdę. Prawie nas zamurowało. Okazało się, że naprawdę nazywa się Szymon Bykowski (pokazał legitymację szkolną), ma tyle lat co Klaudia. Ojciec zginął na misji w Afganistanie. Mama była wtedy w zaawansowanej ciąży, uratowali tylko młodszą siostrzyczkę. Rodziny prawie nie mieli. Najstarsza siostra, Aldona, ledwo pełnoletnia, musiała walczyć z sądem rodzinny, by rodzeństwa nie rozdzielili do domów dziecka. Udało się, została ich czwórka. Szymon z kolei szybko dorastał.
Na początku października Szymon zauważył, że Aldona się dziwnie zachowuje. Wyszło na jaw, że jest zakochana do szaleństwa, presja i te sprawy. Nie potrafiła się przyznać, bała się, że Szymon nie zaakceptuje wybranka. Ale w końcu powiedziała chodziło o Marka, ich tatę, wychowującego samotnie dwie córki. Wiedziała także, że Marek pomaga dzieciakom i nigdy nie przejdzie obojętnie obok czyjegoś nieszczęścia.
Szymon, jako jedyny facet w rodzinie, wpadł na pomysł: udam bezdomnego i przekonam się jak wygląda życie w tej rodzinie. Czy Aldona będzie tam szczęśliwa? Czy je zaakceptują?
Nie przewidział tylko jednego że dwie młode detektywki rozłożą go na łopatki w pół godziny.
Bardzo was polubiłem. Panie Marku, proszę przyjmij moją siostrę za żonę. Jest cudowna, dobra, kocha dzieci Chciała się sama przyznać, ale bała się reakcji
Czego? pyta Karina, już cała rozczulona.
Że nie zechce pan się z nią związać, bo ma już trójkę dzieci Szymon skrzywił się, widać było, że boli go ta myśl.
No coś ty! Trójka dzieci przy twoim życiu to żaden problem! wykrzyknęła Klaudia. My cię jeszcze przytulimy do kompletu!
Jasne! dorzuciła Karina Panie Marku, zawrze pan ślub? Pasujecie do siebie!
Marek tylko patrzył, potem roześmiał się szczerze.
Słuchajcie, to jak w serialu. Zawsze myślałem o Aldonie I co teraz?
Kochasz ją? naciskały dziewczyny.
Tak. Tylko muszę spytać pannę młodą
Ona się zgodzi! Szymon aż podskoczył. Jako jedyny mężczyzna w rodzinie, oficjalnie powierzam w twoje ręce moją siostrę.
Marek uścisnął mu dłoń tak mocno, aż się chłopak zdziwił. Poczuł, że choć życie potrafi dać popalić, to czasem właśnie wtedy zupełnie niespodzianie spotyka cię coś cudownego. Dziewczyny przytuliły tatę.
Widzisz, tato, mówiłam, będzie ważna znajomość i prezent na całe życie. Zobacz, masz wielką, prawdziwą rodzinę. To przecież zawsze było twoje największe marzenie. Doczekałeś się, tato.
