Dziś znów myślałam o tym, jak dziwnie potoczyły się nasze losy. Jedni nie wierzą w bratnie dusze, a inni są pewni, że każdy ma swoją drugą połówkę. Gdy się odnajdą, stają się jednością. I nic absolutnie nic nie jest w stanie ich rozdzielić. No, może poza śmiercią, ale to oczywiste.
Istnieje tyle pięknych uczuć: miłość, oddanie, czułość, wierność. To one rządzą w szczęśliwych rodzinach, tych prawdziwych. Gdzie mąż i żona są jak jedno serce, jedna dusza.
Tak żyli Ewa i Marek. Pobrali się z wielkiej miłości, od pierwszych dni wspierali się nawzajem, dbali o siebie.
“Ewka, patrzę na was z Markiem jak wy tak dobrze do siebie pasujecie? Nawet wyglądacie podobnie!” śmiała się jej przyjaciółka, Kinga.
“Bo jesteśmy dwiema połówkami tej samej całości” odpowiadała Ewa, choć nie przywiązywała do tych słów większej wagi. Mówiła tak po prostu.
“Szczęściara z ciebie, Ewka. Też bym takiego chciała.”
“Znajdziesz, jak się postarasz” pocieszała ją Ewa.
Mijały lata. Ewa i Marek doczekali się dwóch synów. Wychowywali ich w cieple i miłości. Marek nigdy nie podniósł głosu na żonę ani na dzieci. Ewa też była spokojna jak mgła nad Wisłą. Ich dom był pełen zgody. Wspólnie jeździli na wakacje, na działkę. Nikt nie miał o nich złego słowa.
Marek pracował jako kierownik w firmie budowlanej, a Ewa uczyła historii w liceum. Chłopcy dobrze się uczyli, uprawiali sport. Starszy skończył szkołę i poszedł na studia, młodszy był jeszcze w drugiej klasie. Pewnego dnia Marek wrócił z pracy i położył się na kanapie w milczeniu. Źle się czuł, ale nie chciał martwić żony. Jednak Ewa od razu zauwa�żyła on nigdy nie kładł się po pracy.
“Marku, co z tobą? Źle się czujesz?” zapytała z niepokojem.
“Tak, jakoś słabo mi. Nie przejmuj się, przejdzie. Nie pierwszy raz”
“Jak to? Już tak miałeś?” zdziwiła się Ewa.
“Na pracy raz mnie tak złapało, ale minęło. Teraz się prześpię i będzie lepiej.”
Ewa podała kolację, ale Marek odmówił.
“Ewka, zjedz sama, jakoś mi się nie chce.”
Posiłek smakował jej jak wata. Nie mogła przestać myśleć o tym, co dzieje się z Markiem on nigdy nie narzekał na zdrowie.
“Przecież to za wcześnie na takie dolegliwości. Czterdzieści trzy lata to nie wiek! To szczyt sił. Trzeba go zapisać do lekarza” rozważała, siedząc sama w kuchni.
Marek też rozmyślał:
“Nie rozumiem, co się ze mną dzieje. Zawsze byłem krzepki, a teraz ta słabość. Nie chcę, żeby Ewa się martwiła. Może jak się wyśpię”
Rano wydawało się, że wszystko wróciło do normy. Zjedli śniadanie i rozeszli się on na budowę, ona do szkoły. Minęło trochę czasu, gdy Ewa zauważyła, że Marek jakoś przybladł, schudł.
“Marku, dobrze się czujesz?”
“Tak, tylko czasem bardziej się męczę”
“To koniec, zapisuję cię do lekarza i jedziemy do przychodni. To nie są żarty. Słabość w twoim wieku? Musimy to sprawdzić, serce mi nie daje spokoju” powiedziała wieczorem.
Gdy Ewa usłyszała diagnozę, nie chciała uwierzyć.
“Panie doktorze, może to pomyłka?”
“Jaka pomyłka? Mąż przeszedł pełne badania niestety, to nowotwór. Na szczęście nie ostatnie stadium, będziemy walczyć. On też nie może się poddawać, a tym bardziej pani. Trzeba mieć nadzieję.”
W domu Ewa zamknęła się w łazience. Nie chciała, by Marek widział jej łzy, ale nie mogła już ich powstrzymać. Odkręciła wodę i rozpłakała się.
“Nie wierzę, że Marek może umrzeć. Nie chcę w to wierzyć, nie potrafię tego zaakceptować” myślała. “Wiem, jak podstępna jest ta choroba. Mój ojciec też odszedł przez nią. Leki tylko przedłużają życie, ale w końcu przestają działać.”
Wyszła, umyła naczynia w kuchni. Marek oglądał telewizję. On też wiedział. Ale starał się nie okazywać strachu, przynajmniej przed żoną.
Teraz oboje myśleli o tym samym, ale udawali, że wszystko jest w porządku.
W końcu Ewa postanowiła otwarcie porozmawiać.
“Marku, przestańmy się oszukiwać. Wiem, że oboje się boimy. Czuję cię, wiem, co przeżywasz. Ale nie możesz się poddawać. Umówmy się będziesz walczyć. Razem damy radę. Obiecaj mi to. Jeśli się złamiesz, nie wybaczę ci tego. Słyszysz?”
Przypomniała sobie wszystkie trudności, które już pokonali. Jak musieli zaczynać od zera, gdy spłonął ich dom. Jak bliscy jego brat z żoną i siostra odwrócili się od nich, mówiąc, że każdy ma swoje problemy. A jednak Ewa i Marek przetrwali. Odbudowali życie.
Teraz często powtarzała mężowi:
“Jesteśmy razem tyle lat. Jeśli wytrwaliśmy dotąd, to i to przetrwamy.”
Przytaczała przykłady, gdy wydawało się, że już nic nie da się zrobić a jednak znajdowali rozwiązanie. I teraz, gdy wreszcie wszystko się ułożyło, gdy młod
