Joanna wróciła ze szpitala po porodzie a w kuchni stała druga lodówka. To moja i mamy, nie wkładaj tam swoich rzeczy oświadczył jej mąż.
Drzwi do mieszkania Joanna pchnęła ramieniem, mocno przyciskając do piersi kocyk, w którym otulony był mały Jasio. Październikowy wiatr zdążył już wślizgnąć się pod jej płaszcz, teraz marzyła tylko o cieple, spokoju i chwili wytchnienia.
Szpital został za nią, przed nią dom. To mieszkanie odziedziczyła po babci, jeszcze przed ślubem przepisała je na swoje nazwisko. Każdy kąt był znajomy, każda rysa na suficie przypominała o przeszłości. Tu miała być bezpieczna.
Olek wszedł pierwszy, zrzucił buty, a płaszcz po prostu rzucił na podłogę w przedpokoju. Joanna przestąpiła próg i zatrzymała się. Coś było nie tak. W powietrzu unosił się obcy zapach nie jej perfum, nie jej kremu do rąk. Coś kwiatowego, zmieszanego z czymś ostrym, nieznanym.
No chodź już, nie stój tak rzucił Olek, nie odwracając się.
Joanna zdjęła buty i powoli ruszyła korytarzem. W salonie panował półmrok, na kanapie leżała obca, haftowana poduszka. Na stoliku do kawy stała waza z plastikowymi kwiatami na pewno nie było jej tam tydzień temu.
W kuchni usłyszała brzęk garnków. Przy kuchni stała teściowa, Wanda, w fartuchu, energicznie mieszając coś w garnku. Włosy starannie ułożone, na szyi perły, na ustach szminka jakby szykowała się na przyjęcie, a nie na powitanie synowej ze szpitala.
A, Joasiu! Wreszcie! zawołała Wanda, nie odrywając się od garnka. Pokażesz maluszka? No, przynieś go tu, niech zobaczę!
Joanna instynktownie postąpiła krok do przodu ale jej wzrok zatrzymał się na czymś przy przeciwległej ścianie: czymś ogromnym i lśniącym. Obok starej lodówki, która stała tu od lat, pojawiła się druga nowa, srebrna, z naklejkami producenta i jeszcze folią na uchwytach.
To skąd się wzięło? zapytała zmieszana Joanna, patrząc na teściową.
Ta tylko odwróciła się, wytrzeła ręce w fartuch i uśmiechnęła się, jakby właśnie zrobiła coś wyjątkowego.
Kupiliśmy! Olek poszedł z nami, wybraliśmy porządny, przestronny. W końcu będzie porządek w kuchni. Trzeba się dobrze odżywiać, zwłaszcza z dzieckiem w domu. Chyba to rozumiesz, prawda?
Z wami? spytała Joanna. Z kim?
No ze mną, oczywiście! trzepnęła łyżką Wanda. Od teraz mieszkam tu, pomogę wam. Myślałam, że Olek ci powiedział.
Krew odpłynęła z twarzy Joanny. Jasio zaczął marudzić w jej ramionach, a ona instynktownie przytuliła go mocniej.
Olek? zawołała, zwracając się w stronę drzwi.
Mąż właśnie wchodził do kuchni, z dwiema torbami zakupów w rękach. Wyglądał na zmęczonego, wzrok miał nieobecny.
Co jest?
Twoja mama mówi, że od teraz tu mieszka?
Olek skinął głową, jakby chodziło o to, że skończył się chleb.
No jasne. Będziesz potrzebowała pomocy. Mama zgodziła się tu zamieszkać na jakiś czas, aż dojdziesz do siebie.
Na jakiś czas? zmarszczyła brwi Joanna. A co z lodówką?
A, to. Olek postawił torby na stole i przetarł nos. Mama kupiła, żeby jej jedzenie było osobno. No wiesz, ona ma specjalną dietę.
Specjalną dietę powtórzyła powoli Joanna. W moim mieszkaniu.
Jo, nie zaczynaj znowu. Jestem zmęczony. Mama chce tylko pomóc, a ty od razu robisz scenę.
Wanda pewnym ruchem otworzyła nową lodówkę i zaczęła rozpakowywać zakupy. Joanna patrzyła, jak wyjmuje jogurty, twaróg, jakieś butelki z napisami, warzywa w pojemnikach.
Widzisz zamknęła lodówkę teściowa. Teraz każdy ma swoje. I nikt nikomu nie będzie przeszkadzał.
Joanna chciała coś powiedzieć, ale Jasio zaczął płakać. Głośno, żądająco. Trzeba go było nakarmić, przewinąć, uśpić. Głowa jej pulsowała ze zmęczenia, nie miała już siły na nic. Wszystkie pytania zeszły na drugi plan.
Idź już, idź, nakarm malca machnęła ręką Wanda. Ja tu sobie posprzątam.
Joanna powoli wyszła z kuchni i udała się do sypialni. Tu też coś się zmieniło. Na komodzie leżały obce przedmioty krem do rąk, flakonik perfum, szczotka do włosów. Na krześle leżał szlafrok, który wyraźnie nie był jej.
Olek zawołała cicho Joanna, siadając na łóżku.
Mąż pojawił się w drzwiach.
Co jeszcze?
Dlaczego rzeczy twojej mamy są w naszej sypialni?
Śpi w salonie na kanapie, ale rzeczy tu zostawiła, żeby nie zawalały przedpokoju. Co to za różnica?
To moje mieszkanie.
Olek westchnął, jakby Joanna robiła problem z byle powodu.
Jo, daj spokój. Mama przyszła pomóc, a ty się czepiasz każdego szczegółu. Wolisz być sama z dzieckiem? Bez pomocy?
Joanna nic nie odpowiedziała. Jasio ssał mleko, jego malutki nosek delikatnie się poruszał, a w głowie Joanny kłębiły się coraz bardziej niepokojące myśli. Jak to się stało? Wyszła ze szpitala ze swojego mieszkani
