Z perspektywy zewnętrznej rodzina Julii i Antoniego wyglądała na przykładną spokojną i zgodną. Antoni nie pił, no może od święta, i to symboliczne ilości. Nie palił, a przez jedenaście lat małżeństwa nigdy nie podniósł ręki na żonę.
Był tylko jeden incydent, ale Julia uważała, że sama była winna, i czasem opowiadała o tym przyjaciółce:
Kłóciliśmy się kiedyś dawno, tak się wkurzyłam, że rzuciłam się na niego z pięściami. No wyobraź sobie, taka chuchra przeciwko takiemu chłopowi. O czym ja wtedy myślałam? A on tylko delikatnie przytrzymał mi ręce i posadził na kanapie. Inny by może oddał, nauczył mnie rozumu. Wtedy zrozumiałam, że nie miałam racji, i już nigdy więcej sobie na coś takiego nie pozwoliłam.
No nieźle, Julka. Twój Antoś mógłby cię jednym palcem odstawić, że mało byś nie zobaczyła mówiła Renata. Serio, jaka kobieta może pokonać faceta?
Dla Julii i Antoniego był to drugi związek. Z pierwszym mężem rozstała się właśnie dlatego, że nadużywał alkoholu i robił awantury. Wracał późno z pracy, gdy córka już spała, urządzał sceny, potrafił obudzić dziecko i miał to gdzieś. Zmęczona tym wszystkim Julia wzięła rozwód i wróciła do rodziców.
Słusznie zrobiłaś, córeczko, że odeszłaś od tego wspierała ją matka. Nic dobrego nie widziałaś przez te pięć lat. Nic, wychowamy Alinkę, a ty jeszcze znajdziesz swoje szczęście. Jesteś przecież atrakcyjną kobietą, sama wiesz
Gdy Alina skończyła dwanaście lat, Julia wyszła za Antoniego. Poznali się na urodzinach męża Renaty. Świętowali w knajpce, tam właśnie Antoni do niej podszedł.
Widzę, że się pani nudzi powiedział. Zapraszam do tańca. I uśmiechnął się swoim białozębnym uśmiechem.
Był wysoki Julia sięgała mu ledwie do ramion przystojny i spokojny, przynajmniej takie odniosła pierwsze wrażenie.
Nie, wcale się nie nudzę odpowiedziała. Ale zatańczę z przyjemnością.
Tak zaczęła się ich relacja. Renata bardzo się cieszyła, że w końcu przyjaciółka nie jest sama. Wtedy Julia mieszkała z córką w trzypokojowym mieszkaniu, które odziedziczyła po babci. Ta chorowała i żyła samotnie, więc rodzice zabrali ją do siebie.
Mieszkanie było trzypokojowe, ale niewielkie, pokoiki ciasne, w starym bloku z wielkiej płyty. Ale Julia cieszyła się, że ma własne lokum, że córka ma swój pokój. Wkrótce Antoni się do niej wprowadził, bo sam mieszkał z matką.
Z pierwszym małżeństwem Antoniego też nie było najlepiej. Po ślubie mieszkali z jego matką, ale żona Weronika i teściowa nie potrafiły się dogadać pod jednym dachem. Nie umiały iść na kompromis, dochodziło niemal do rękoczynów.
Antosiu, gdzieś ty taką awanturnicę znalazł? pytała syna za każdym razem, gdy przekraczał próg po pracy. Nie da się z nią wytrzymać w jednym mieszkaniu.
Antoni stanowczo domagała się Weronika. Nie mogę żyć z twoją matką, wynajmijmy coś. Albo nie odpowiadam za siebie. Była impulsywna, a do tego spodziewała się już dziecka.
W końcu Antoni z żoną się wyprowadzili, a potem urodził im się syn. Starał się pomagać, ale ona i tak zawsze była niezadowolona.
Antoni, nie ma pieniędzy, synowi potrzebne nowe rzeczy, rośnie. Antoni, idź do sklepu, zrób obiad, ja nie zdążę. Zabierz go na spacer, jestem zmęczona.
Mąż spełniał wszystkie prośby, ale matka dzwoniła i narzekała, że żona nie pozwala jej widywać się z wnukiem.
Antosiu, jak to możliwe, że nawet bez ciebie nie mogę zobaczyć się z wnukiem? Ta twoja
Mamo, nie martw się, w weekend przyjadę z synem, pobędziesz z nim.
Weronika pakowała synka i wysyłała męża z nim do teściowej, sama zostawała w domu, a częściej szła do koleżanek, wracała późno, czasem z oddechem zdradzającym alkohol. Antoniemu to nie pasowało, awanturowała się, ciągle szydziła z teściowej.
Z czasem zaczęła coraz częściej znikać z domu na weekendy, aż w końcu pewnej nocy w ogóle nie wróciła. Antoni musiał iść do pracy, więc rano zawiózł syna do matki. A ta wciąż go dręczyła: gdzie taką znalazł?
Gdy chłopiec miał cztery lata, Weronika oznajmiła:
Odchodzę od ciebie, bo jesteś maminsynkiem. A ja chcę prawdziwego faceta i już takiego znalazłam.
Rozstali się. Antoni wrócił do matki. Trzeba przyznać, że ona też nie była aniołem. Żadna kobieta jej nie dogadzała, a w zasadzie uważała, że nie ma na świecie kobiety godnej jej syna.
Na początku Julia i Antoni żyli w pełnej harmonii. Jedynym problemem była teściowa. Nie podobało jej się, że syn ożenił się z kobietą z dzieckiem. Choć Alina była spokojną dziewczynką, nawet nazywała ją babcią.
Jaka ja ci babcia? Masz swoją babcię, a ja ci nie jestem rodziną szybko sprowadziła dziewczynkę na ziemię. Alina się obraziła i już nigdy więcej nie nazwała jej w ten sposób.
Julia aż wzdrygnęła się na te słowa, ale przemilczała teściowa miała rację, Alina nie była jej wnuczką. Częściej córka przebywała u rodziców Julii.
Minęły lata. Alina skończyła szkołę, dostała się na studia i wyjechała do innego miasta. Wspólnych dzieci Julia i Antoni nie mieli gdyby zajJulia postanowiła, że nie pozwoli, by zatruta relacja z teściową zniszczyła ich małżeństwo, i zdecydowała się stawić czoła tej sytuacji, zanim będzie za późno.
