Kiedy ożeniłem się z Kasią, myślałem, że z teściową miałem niesamowite szczęście. Nie wtrącała się w nasze sprawy, nie uczyła życia, nie rozdawała wiecznych rad, jak to robią niektóre „mamy żon”. Co więcej, gotowała bosko, zawsze była uprzejma, a nawet czasem zabawna w swoim staroświeckim spojrzeniu na świat. Wydawało się – idealna teściowa. Ale, jak to mówią, nie ma róży bez kolców…
Na początku wszystko było pięknie. Mieszkaliśmy osobno, odwiedzaliśmy ją w weekendy, piliśmy herbatę z drożdżówkami, słuchaliśmy opowieści z przeszłości. I szło jak po maśle, dopóki nie urodził się nam syn – Staś. Wtedy się zaczęło. Najpierw babcia zaczęła przyjeżdżać raz w tygodniu. Potem – co drugi dzień. A w końcu została u nas na dobre.
Oczywiście, z grzeczności nic nie mówiliśmy. W końcu pomoc w domu to nie ostatnia rzecz, szczególnie gdy jest dziecko. Żona wróciła do pracy, a mama jak na zawołanie – rosół na kuchni, podłogi lśnią, pranie powieszone, dziecko najedzone i szczęśliwe. Wydawałoby się – raj. Tylko że ten raj szybko zamienił się w uciążliwy koszmar. Bo teściowa, nie pytając, zostawała u nas na tydzień, potem na dwa. Potem wyjechała do siebie „tylko po rzeczy” – i znowu u nas.
Żyła z nami jak u siebie: robiła przetasowania, chowała moje ulubione kubki, piekła sernik, gdy miałem ochotę na jajecznicę. Przestaliśmy czuć się jak u siebie. Próbowałem delikatnie zasugerować żonie, że może mama odpocznie u siebie, ale Kasia machała ręką: „No jak jej powiesz, przecież samotnie jej smutno, żal ci trochę cierpliwości?”
I cierpliwie znosiłem. Aż do dnia, gdy przypadek podsunął mi genialne rozwiązanie.
Staś miał wtedy dwa lata. Pewnego wieczoru podszedł do mnie przed snem i powiedział, że boi się ciemności. „Tato, w ciemności mieszka Baba Jaga…” – szepnął przestraszony. Jak mogłem, starałem się go uspokoić. „Synku, jeśli się boisz – po prostu się śmiej. Śmiech odstrasza wszystkie Baby Jagi. Śmiejesz się, a one uciekają!” – rzuciłem, nie zagłębiając się w szczegóły. Staś pokiwał głową i poszedł spać.
I oto kilka nocy później, o trzeciej nad ranem, słyszę, jak mój syn idzie korytarzem… i chichocze. Głośno. Strasznie. Szczerze. Śmiech roznosi się po całym domu. Mało nie spadłem z łóżka, ale zrozumiałem – idzie do łazienki, „odstrasza” Babę Jagę. Następnego ranka – to samo. I tak noc w noc. Nam, dorosłym, było nawet trochę zabawnie. Ale nie teściowej.
Po kilku dniach podeszła do mnie, cała spięta, i oznajmiła:
— Nie wytrzymam już w tym domu! Tu jakaś ciemność, jakieś moce! Dziecko śmieje się w nocy, jakby ktoś przez nie przemawiał! Czuję się tu nieswojo! Wracam do siebie. A jeśli przyjadę – to tylko w dzień. I tylko jeśli oczyścicie ten dom.
Słowa „egzorcysta” oczywiście nie użyła, ale sens był jasny. Skinąłem głową. Żona wzruszyła ramionami – „mama to mama”. A ja, starając się nie okazać triumfu, poszedłem zaparzyć sobie kawę. Sam. Na swojej kuchni. W swoim ulubionym kubku.
Od tamtej pory minęły prawie dwa lata. Teściowa przyjeżdża wyłącznie w ciągu dnia – przynieść pierogi, pobawić się ze Stasiem, pogadać z Kasią. Ale przed wieczorem odjeżdża. Punktualnie. Bez sugestii, by zostać. Czasem tylko narzeka na samotność. Wtedy od razu przypominam sobie o „Babie Jadze” – i wszystko wraca na swoje miejsce.
Morał? Nawet najmilejsi ludzie potrafią przekroczyć twoje granice. Ważne, by w poru je odbudować. I uwierzcie mi – nie trzeba się kłócić, obrażać ani wyzywać. Wystarczy odrobina… wyobraźni.
