JAK PTAK NA WABIENIU
Dziewczyny, za mąż wychodzi się raz na całe życie. Trzeba być z ukochanym aż do ostatniego tchnienia. A nie szukać w nieskończoność tej swojej drugiej połowy i zostać na koniec jak nadgryzione jabłko.
Żonaty facet to święte tabu. Nawet nie próbujcie zaczynać z nim czegokolwiek. Myślisz: poflirtuję chwilę i się rozejdziemy. Oboje wpadniecie w przepaść, prosto w nieszczęście. Szczęście wam ucieknie bokiem.
Moi rodzice są razem pięćdziesiąt lat. Są moim wzorem. Sama chciałam znaleźć przeznaczenie i strzec go bardziej niż oka w głowie tak mówiłam przyjaciółkom, kiedy miałam dwadzieścia lat. Mądrość te wpoiła mi babcia. Jej słowom wierzyłam bez wątpliwości.
Koleżanki chichotały:
Nie rozśmieszaj nas, Kasia. Jak się zakochasz w żonatym, jeszcze zobaczymy jak go odrzucisz
Tylko nie powiedziałam im, że mama, zanim wyszła za mąż, urodziła moją starszą siostrę niewiadomo, od kogo. To była hańba na całą wieś. Pięć lat później urodziłam się ja już w małżeństwie. Tata zakochał się w mamie bez reszty, razem przeszli przez całe życie. Musieliśmy wtedy opuścić rodzinne strony. Od młodości powtarzałam sobie: żadnych dzieci z nieprawego łoża, żadnych cudzych mężów.
Ale los napisał swoją historię
Nigdy z siostrą Zosią nie byłyśmy blisko. Cały czas myśli, że rodzice bardziej kochają mnie niż ją. Wieczna zazdrość. Miałyśmy z Zosią taki niemy wyścig: która zdobędzie więcej rodzicielskiej miłości. Głupie to, wiem
Z Jankiem poznaliśmy się w klubie. Janek był podchorążym, ja pielęgniarką. Tańce, muzyka, każda chwila to porozumienie dusz. Miesiąc później wzięliśmy ślub. Szczęście wylewało się z nas jak przez palce. Lgnęłam do Janka jak ptak do wabienia.
Po skończeniu szkoły oficerskiej Janek dostał przydział przenieśliśmy się do garnizonu daleko od mojej rodziny. Zaczęły się kłótnie, nieporozumienia, ciężkie dni. Nie miałam się komu zwierzyć, do kogo wypłakać mama za granicą.
Urodziła się nasza Terenia. Były lata 90-te wszystko niepewne, rozchwiane.
Janek odszedł z wojska i coraz częściej zaglądał do kieliszka. Na początku żałowałam go, pocieszałam. Wszystko minie, przetrwamy, wytrzymaj szeptałam.
Słuchał jednym uchem:
Kasia, wiem Ale nie mogę przestać. Wypiję i wszystko wydaje się lepsze
Później Janek zaczął znikać z domu bez słowa na dzień, tydzień. Pewnego razu wrócił po miesiącu, rzucił na stół walizkę pełną banknotów złotowych.
Skąd to masz?! spytałam podejrzliwie.
Jakie to ma znaczenie, Kasia? Bierz, wydawaj. Przywiozę jeszcze więcej odpowiedział z dumą.
Schowałam tę walizkę dla świętego spokoju. Nie tknęłam tych pieniędzy.
Janek znów znikł. Wrócił po pół roku. Wychudzony, zmarnowany, z pustką w oczach.
Kasia, zdejmij złote pierścionki. Muszę oddać dług poważnym ludziom mruknął groźnie.
Nie rozumiem. Te pierścionki dała mi mama i tata. Nie oddam nawet za cenę bólu!
Janek, co się z tobą dzieje? Przypominam masz rodzinę! krzyknęłam.
Nie wrzeszcz. Nie masz pojęcia, w co się wpakowałem Pomożesz mi, żono? Janek zbliżał się groźnie.
Ze strachu podałam mu walizkę:
Bierz swoje bogactwo. Z Teresą damy sobie radę.
Otworzył ją.
Brałaś stąd coś?
Ani grosza. Ten syf nie dla nas
To i tak za mało westchnął. Dobra, wymyślę coś innego.
Podarował mi wtedy szalony, namiętny wieczór.
Kochałam Janka. Byłam jego, zawsze wybaczałam.
Następnego ranka znowu się pakował.
Na długo, Janek? patrzyłam mu w oczy, czekając na odpowiedź.
Nie wiem, Kasia. Czekaj pocałował mnie w usta i wyszedł.
Czekałam rok, dwa
W szpitalu, gdzie pracowałam, zaczął się mną interesować lekarz. Mirek był żonaty. Wstrzymywało mnie to. I nie tylko. Zawieszona między niebiem a ziemią nie wiedziałam, co robić. Niby miałam męża, ale od dwóch lat nie widziałam go na oczy. Cisza! Ani listu, ani telefonu.
Zbliżał się Sylwester. Wszędzie świąteczny nastrój, pachnące mandarynki, drzewka, radość.
Dzwonek do drzwi. Na progu Janek.
Rzuciłam mu się w ramiona, całowałam jak szalona.
No nareszcie, kochanie! Gdzie cię nosiło?
Poczekaj z tymi pocałunkami, Kasiu Rozumiesz musimy się szybko rozwieść. Urodził mi się syn. Nie chcę, żeby był bez ojca Janek przestępował z nogi na nogę.
Oniemiałam. Wszystko jakby odpłynęło. Z mojej miłości został tylko tlący się popiół. Ale przeczuwałam, że do tego dojdzie. Nawet nie mrugnęłam.
Dobrze, Janek. Mówią, że rozlanej wody nie zbierzesz. Nie zatrzymam cię. Po świętach pójdziemy do sądu. Całe życie wywróciłeś na lewą stronę
Może chociaż Teresę obejrzysz? U przyjaciółki została. Przyprowadzę, jeśli poczekasz. Zrobisz z niej teraz sierotę po ojcu rzuciłam przez łzy, by go zranić.
Przepraszam, śpieszę się. Innym razem ją uściskam Janek zniknął za drzwiami.
Drugiego razu nie było. Janek nigdy już nie zobaczył swojej córki Teresy. Ta wizyta była ostatnia i nikomu niepotrzebna. Bliscy stali się dla siebie obcy.
Lekarz Mirek, wyczuwając moje osamotnienie, wciągnął mnie w wir uczucia. Przestało mi przeszkadzać, że jest żonaty. Zakazy przestały istnieć.
Mirek umiał mnie zdobyć. Poddałam się tej namiętności bez reszty, byłam jego, ciągle szczęśliwa. Nasz romans trwał trzy lata. Mirek poprosił mnie o rękę.
Nie, Mirku. Nie zbudujemy szczęścia na łzach twojej żony i córki. Nasze drogi się rozchodzą głos uwiązł mi w gardle.
Przerwałam to szaleństwo. Musiałam odejść do innego szpitala. Co z oczu to i z serca.
Został mi los Wacław.
Sam wychowywał syna. Była żona Wacka miała już nową rodzinę, a jemu zostawiła chłopca.
Wacława poznałam w szpitalu, kiedy się leczył. Cały czas żartował, rozbawiał mnie do łez. I wyżartował naszą miłość.
Jego syn, Daniel, miał siedem lat, Teresa osiem. Spotkaliśmy się z Wackiem pod szczęśliwą gwiazdą. Układało nam się, kochaliśmy się, dzieci rosły, przysparzały trosk. Z Wackiem wszystko dzieliliśmy, nie mieliśmy tajemnic. Los mi sprzyjał przy drugim mężu. Dla niego jestem gotowa na wszystko. Wacek to mój świat.
Trzydzieści lat razem
Niedawno Janek zadzwonił do mojej mamy:
Takiej kobiety, jak Kasia, nie spotkałemZ wiekiem coraz lepiej rozumiem babcine rady i chociaż życie zapędziło mnie w ślepe zaułki, nie żałuję niczego. Wieczorami, kiedy dzieci zasypiają, Wacek ściska moją dłoń i szepcze coś zabawnego prosto do ucha wtedy czuję, że jestem u siebie.
Nad ranem do kuchni po cichu wchodzi Teresa, przysiada i patrzy na mnie z troską, której dawniej nie znałam. Mamo, jak ty to wszystko uniosłaś? pyta szeptem.
Kochałam, kiedy trzeba było kochać. I wybaczałam, kiedy trzeba było wybaczyć odpowiadam. I miałam szczęście, że ktoś w końcu pokochał mnie za to, jaka jestem, a nie za to, co powinnam.
Za oknem ptaki nawołują się cicho, a ja myślę, że los każdej z nas to właśnie podążanie za własnym śpiewem choćby czasem prowadził na manowce. Bo lepiej żyć z odwagą, niż całe życie siedzieć w klatce, której drzwi są otwarte.
