Jak ona mogła?! Nawet nie zapytała! Nie poradziła się! To trzeba mieć tupet: wejść do czyjegoś mieszkania i rządzić się jak u siebie! Zero szacunku! Boże, za co mnie to spotyka? Całe życie się z nią użerałam, a oto jej wdzięczność! Za człowieka mnie nie ma! – Nina otarła łzy – jej, widzisz, moja życie się nie podoba! Niech lepiej na swoje spojrzy! Siedzi w swojej kawalerce i myśli, że złapała Pana Boga za nogi. Ani porządnego męża, ani normalnej pracy – zdalnie pracuje. Z czego ona żyje? A jeszcze mnie chce rozumu uczyć! Ja już dawno zapomniałam to, o czym ona dopiero marzy! Od tych myśli Nina aż poderwała się z fotela. Poszła do kuchni, nastawiła czajnik, podeszła do okna. Patrząc na panoramę świątecznego, migoczącego światłami miasta, znowu się rozpłakała: „Wszyscy szykują się do Nowego Roku, tylko u mnie żadnej atmosfery… Sama jak palec…” Czajnik zaczął gwizdać, a Nina tak zamyślona nawet tego nie zauważyła… Miała dwadzieścia lat, gdy mama, mając 45, urodziła drugie dziecko. Zdziwiło ją to: po co mamie taki kłopot? – Nie chcę, żebyś była zupełnie sama – tłumaczyła mama – to takie cudowne mieć siostrę. Zrozumiesz. Potem. – Teraz też rozumiem – odparła wtedy obojętnie Nina – tylko pamiętaj: nie będę się nią zajmować. Mam swoje życie. – Teraz już nie masz swojego życia – uśmiechnęła się mama. I to się okazało prorocze. Gdy mała miała trzy lata, mama zmarła… Tata odszedł jeszcze wcześniej. Opieka nad siostrą spadła na Ninę, która w zasadzie zastąpiła Natalii matkę. Ta przez długie lata nazywała ją mamą. Nina nigdy nie wyszła za mąż. Nie przez siostrę – po prostu nie spotkała tego jedynego. A i gdzie miała spotkać? Dom, praca, siostra… Szybko wydoroślała po śmierci rodziców, całą siebie poświęciła Natalii: wychowała ją, wykształciła. Dziś Natalia jest dorosła, mieszka na swoim, szykuje się do ślubu. Często zagląda do Niny: siostry są bardzo blisko, choć różnią się wiekiem, charakterem i podejściem do życia. Nina jest przesadnie oszczędna. Jej mieszkanie przypomina magazyn starych, nikomu nie potrzebnych rzeczy: szlafrok sprzed dziesięciu lat, stare rachunki… W kuchni pełno pękniętych filiżanek i wyszczerbionych garnków, z których już nie korzysta, ale szkoda jej wyrzucić. Remontu nie robiła od wieków – bo tapety jeszcze całe. Oduczyła się dbać o siebie, wszystko przeznaczała na siostrę. Natalia to zupełne przeciwieństwo: wesoła, energiczna, w mieszkaniu porządek – tylko to, co potrzebne. Ma zasadę: „Jeśli czegoś nie używałam przez rok, wyrzucam!” U Niny zaś ciasnota. Ile razy Natalia proponowała: – Zróbmy remont. Oczyścimy rzeczy, bo niedługo dla ciebie miejsca nie będzie. – Nie wyrzucę nic i nie chcę zmian, żadnego remontu – odpowiadała Nina. – Ale popatrz na przedpokój! Te tapety to z innej epoki! Z tym bałaganem tylko się męczysz, to marnuje energię, możesz się rozchorować – przekonywała Natalia. Nina zbywała ją. W końcu Natalia postanowiła zrobić remont sama! Chciała sprawić niespodziankę: wybrała przedpokój – najmniej mebli, minimum gratów. Na tydzień przed Nowym Rokiem, gdy Nina miała dyżur, Natalia z narzeczonym przyszli z kluczami i przemalowali ściany: zamiast ciemnych tapet, jasnozielone ze złotym wzorem. Wszystko ustawili, jak było, nie naruszając rzeczy Niny. Nina wróciła i z wrażenia aż wybiegła z mieszkania sprawdzić numer. Wszystko się zgadza… Weszła, zrozumiała… Natalia! Jak ona śmiała?! Zadzwoniła do siostry, zbeształa ją i odłożyła telefon. Po pół godzinie Natalia zjawiła się sama. – Kto ci kazał?! – powitała ją Nina. – Nino, to miał być prezent. Zobacz, jak ładnie, czysto, jasno – tłumaczyła Natalia. – Nie rządź się! – Nina nie mogła się uspokoić. Obraźliwe słowa posypały się na Natalię. W końcu i ona nie wytrzymała: – Dość. Żyj w tym swoim śmietniku, jak chcesz. Mojej nogi tu nie postawię! – Co? Prawda w oczy kole? Uciekasz? – Szkoda mi cię – rzekła cicho Natalia i wyszła… Przez tydzień nie zadzwoniła. Tak długo siostry nigdy się nie gniewały. A tu jeszcze Nowy Rok za pasem. Czy przywitają go osobno? Nina przeszła do przedpokoju, usiadła. „A przecież rzeczywiście… lepiej, przestronniej – pomyślała. – Widać, jak się starali. Po co ja się tak uniosłam? Jest jaśniej, weselej na duszy. Może Natalia ma rację?” Nagle zadzwonił telefon… – Nino, – usłyszała łzy w głosie Natalii – wybacz… Nie chciałam cię urazić. Chciałam tylko sprawić ci przyjemność… – Dziecko moje, już się nie gniewam – Nina też się rozkleiła. – I nie ma czego wybaczać: masz rację, tapety są śliczne. Po Nowym Roku zabierzemy się za porządki, jak się zgodzisz. – Pewnie, z radością! A dziś? Nie wyobrażam sobie świętowania bez ciebie… – Ja też nie… – To się szykuj! U nas już wszystko gotowe: żywa choinka, lampki, świece. Jak lubisz. Nic nie kupuj, nie biegaj po sklepach, wszystko mam. Liczyłam do końca, że się pogodzimy i będziemy razem. Szykuj się, Sławek po ciebie przyjedzie. Nina ponownie podeszła do okna. Tym razem patrzyła na rozświetlone świąteczne miasto zupełnie nowym wzrokiem. Myślała: „Dziękuję ci, mamo… Za siostrę…”

Jak ona mogła?! Nawet się nie zapytała! Nie poradziła się! To przecież trzeba mieć odwagę, żeby wejść do czyjegoś mieszkania i zachowywać się jak u siebie w domu! Zero szacunku! Boże, za co mi to wszystko? Całe życie się nią opiekowałam i tak wygląda ta cała wdzięczność! Uważa mnie chyba za nikogo! Zuzanna otarła łzy, które napłynęły jej do oczu, i jeszcze jej się moja sytuacja życiowa nie podoba! Niechby na swoją spojrzała! Siedzi w swoim małym mieszkanku i myśli, że złapała szczęście za nogi. Ani porządnego męża, ani normalnej pracy: zdalnie niby coś robi. Za co ona żyje? A jeszcze próbuje mnie “uczyć życia”! Przecież ja już dawno zapomniałam o tym, o czym ona dopiero zaczyna myśleć!

Ta ostatnia myśl poderwała mnie z fotela. Poszłam do kuchni, nastawiłam czajnik i podeszłam do okna.

Patrząc na rozświetlony wieczorny widok Warszawy, miasta przygotowującego się do Sylwestra, znowu się popłakałam:

Wszyscy się szykują, kupują prezenty i gotują kolacje, a u mnie… Święto bez święta. Sama jak palec

Czajnik zagwizdał. Zamyślona nad losem nawet tego nie zauważyłam

Miałam dwadzieścia lat, gdy mama urodziła drugą córkę, mając już czterdzieści pięć. Zdumiało mnie to wtedy: po co jej taki kłopot?

Nie chcę, żebyś została sama, tłumaczyła mama, to cudowne, mieć siostrę. Zrozumiesz to, kiedyś.

Teraz też rozumiem, odpowiedziałam bez emocji, tylko zapamiętaj: nie zamierzam niańczyć małej. Mam własne życie.

Już nie masz swojego życia, Zuziu, uśmiechnęła się mama.

Te słowa okazały się prorocze. Mała Daria miała zaledwie trzy lata, kiedy zmarła mama Tata odszedł nawet wcześniej. Cała odpowiedzialność za młodszą siostrę spadła na mnie w praktyce byłam dla Darii matką. A ona przez długie dzieciństwo rzeczywiście tak do mnie mówiła.

Za mąż nigdy nie wyszłam, ale to nie przez Darię. Po prostu nie spotkałam nikogo, kto poruszyłby moje serce. Zresztą, nie bardzo było kiedy i gdzie praca, dom, siostra, praca, dom, siostra

W dorosłość weszłam praktycznie z dnia na dzień po śmierci rodziców. Swoje życie poświęciłam dla niej: wychowałam, wykształciłam

Teraz Daria jest już dorosła, mieszka osobno. Wychodzi za mąż.

Często mnie odwiedza, jesteśmy bliskie, mimo ogromnej różnicy wieku i zupełnie innych charakterów oraz spojrzenia na świat.

Ja, dla przykładu, jestem bardzo oszczędna. Moje mieszkanie od dawna przypomina magazyn starych, dawno niepotrzebnych rzeczy. Wystarczy pogrzebać, a znajdzie się szlafrok sprzed dziesięciu lat, który jeszcze nosiłam, gdy byłam szczuplejsza. Albo opłacone rachunki z 2005 roku.

W kuchni pełno mam popękanych kubków, wyszczerbionych garnków, patelni bez rączek. Od dawna ich nie używam, ale żal mi wyrzucić a nuż się przydadzą?

Ostatni remont, nawet taki drobny, był w mieszkaniu za czasów Lecha Wałęsy, ale przecież tapety są jeszcze całe i nieporwane.

To moje oszczędzanie na sobie i własnym komforcie powoli dało o sobie znać.

Daria to zupełnie inna bajka: wesoła, lekka w obyciu. U niej w domu panuje minimalizm. Ani śladu magazynowania! Tylko to, co potrzebne.

Wypracowała nawet zasadę: Jak czegoś nie używasz przez cały rok, trzeba się tego pozbyć!”

U niej w mieszkaniu jasność, przestrzeń, aż się lżej oddycha.

Nie raz proponowała:

Zuziu, zróbmy u ciebie remont! Oczyścimy trochę przestrzeń, niedługo sama nie będziesz miała miejsca od tego wszystkiego!

Nic wyrzucać nie będę, nic zmieniać nie chcę, remont też mi niepotrzebny, zawsze odpowiadałam.

Jak to niepotrzebny? Spójrz na swój przedpokój! Te tapety pamiętają chyba komunę. Człowiek wchodzi jak do piwnicy! A ten nadmiar rzeczy wysysa z ciebie energię, nawet nie wiesz kiedy! Łatwo tak zachorować, przekonywała.

Ale zbywałam to wszystko machnięciem ręki.

W końcu Daria postanowiła zrobić mi remont sama! Chciała pokazać, jak to wszystko może wyglądać.

Wybrała przedpokój tam było najmniej rzeczy i mebli.

Na tydzień przed Sylwestrem, kiedy miałam dyżur (pracowałam wtedy zmianowo), Daria z narzeczonym przyszli do mojego mieszkania (miałyśmy nawzajem klucze), zerwali starą tapetę i nakleili jasnozieloną w złote wzory.

Potem ustawili wszystko na swoje miejsca z rzeczami moimi bali się ruszać i wyszli.

Gdy wróciłam do domu, od razu wybiegłam na klatkę schodową, przekonana, że pomyliłam mieszkania.

Spojrzałam na numer wszystko się zgadzało

Weszłam jeszcze raz.

Wtedy zrozumiałam.

Daria!

Jak ona mogła?!

Zadzwoniłam do Darii i powiedziałam jej wszystko, co myślę, po czym odłożyłam telefon.

Pół godziny później pojawiła się osobiście.

Kto cię prosił?! rzuciłam ostro.

Zuziu, chciałam ci zrobić niespodziankę. Zobacz jak pięknie, czysto, jasno się zrobiło, tłumaczyła się.

Nie rób porządków u mnie w domu! nie mogłam się powstrzymać.

Rzucałam kolejne gorzkie słowa.

W końcu Daria się poddała:

Dość. Mieszkaj w swoim bałaganie jak chcesz. Nie postawię tu więcej nogi!

Co, prawda w oczy kole?! Uciekasz?

Żal mi cię, odpowiedziała cicho i wyszła…

I od tygodnia nie dzwoni. Jeszcze nigdy nie pokłóciłyśmy się na tak długo. A zaraz Sylwester. Czyżbyśmy mieli go spędzić osobno?

Wyszłam do przedpokoju, usiadłam na stołku.

Rzeczywiście, jest teraz więcej miejsca” pomyślałam, wyobrażając sobie Darię z Kubą, jak tapetują ściany. Jak się starali, żeby nie było choćby jednej fałdki. Jak pewnie czekali na moje zdziwienie. I po co się tak złościłam? Przecież jest dużo przyjemniej. Jaśniej. I człowiekowi na duszy lżej. Może Daria miała rację?

Nagle zadzwonił telefon

Zuziu usłyszałam zapłakaną Darię, przepraszam. Nie chciałam cię zranić. Chciałam ci sprawić radość…

Nie płacz, kochanie Już dawno się nie gniewam. I nie ma za co przepraszać: miałaś rację, a tapety są cudowne. Po świętach zaczniemy porządki, jeśli tylko chcesz.

Jasne, że chcę! Chętnie pomogę! A może jeszcze dziś? Taki dzień Nie wyobrażam sobie Sylwestra bez ciebie

Ja też nie

To pakuj się, wyrwała się radośnie Daria, u nas wszystko gotowe: żywa choineczka, lampki, świece. Wszystko, jak lubisz. I nie martw się, wszystko już przygotowałam. Znam cię jeszcze byś poszła biegać po sklepach. Do końca wierzyłam, że się pogodzimy i spędzimy Nowy Rok razem. Już się szykuj, Kuba po ciebie podjedzie.

Jeszcze raz spojrzałam przez okno na jasną Warszawę. Tym razem widziałam ten sam widok zupełnie inaczej.

Myślałam tylko jedno: Dziękuję Ci, Mamusiu za siostręUśmiechnęłam się cicho do własnych myśli. Tak naprawdę wcale nie byłam sama jak palec miałam Darię, którą wychowałam, i która dziś mimo swoich własnych przyzwyczajeń chciała po prostu dać mi odrobinę radości.

Weszłam do przedpokoju i pogładziłam dłonią nową tapetę. Pachniało jeszcze klejem, jakby pachniało nowym początkiem.

Lepszej siostry nie mogłam sobie wymarzyć powiedziałam do swojego odbicia w lustrze.

Kiedy Kuba zadzwonił domofonem, ruszyłam z walizką do drzwi. Zamknęłam je za sobą, a w głowie zaświeciła mi się jedna myśl: może czas zrobić miejsce na coś nowego?

Winda zjeżdżała powoli, a ja czułam w sercu ciepło i ulgi więcej, niż się spodziewałam. Tam, gdzie kończy się jedno życie, zawsze zaczyna się drugie zwłaszcza, gdy masz z kim podzielić się świętowaniem.

I wtedy zrozumiałam: dom to nie tapety, nie stare kubki dom to ktoś, do kogo możesz wrócić. Nawet, jeśli czasem trzeba do niego podjechać samochodem w sylwestrową noc.