Jak ona mogła?! Nawet nie zapytała, nie poradziła się! Aż trudno uwierzyć: weszła do cudzego mieszkania i zaczęła się rządzić jak u siebie! Zero szacunku! Boże, czym sobie na to zasłużyłam? Całe życie się nią zajmowałam, a to taka wdzięczność! Przecież ona mnie nawet za człowieka nie uważa! – Nina otarła łzy. – Jeszcze jej moja życiowa droga nie odpowiada! Niech na swoją spojrzy! Siedzi w tej kawalerce i myśli, że złapała szczęście za nogi – ani porządnego męża, ani normalnej pracy: ta jej zdalna robota… Z czego ona żyje? A mimo to chce mnie pouczać! Ja już dawno znam to, o czym ona dopiero zaczyna myśleć! Ta myśl podniosła Ninę z fotela. Poszła do kuchni nastawić czajnik i podeszła do okna. Patrząc na rozświetlony świąteczny Kraków, znów się rozpłakała: Wszyscy ludzie przygotowują się do Sylwestra, a tylko u mnie żadnego święta… Sama jak palec… Czajnik zasyczał, ale Nina, pogrążona we wspomnieniach, nawet tego nie zauważyła… Miała dwadzieścia lat, gdy jej mama, mając 45, urodziła drugie dziecko. Zdziwiło to Ninę – po co mamie taki kłopot? – Nie chcę, żebyś została całkiem sama, kochanie – wyjaśniła mama. – Fajnie jest mieć siostrę. Kiedyś zrozumiesz. – Teraz też rozumiem – odpowiedziała bez entuzjazmu Nina. – Ale pamiętaj: ja się nią nie będę zajmować. Mam swoje życie. – Już nie masz swojego życia – uśmiechnęła się mama. Słowa okazały się prorocze. Gdy Natce były trzy latka, zmarła mama… Tata odszedł wcześniej. Cała opieka spadła na Ninę, która właściwie stała się Natalii matką. Dziesięć lat dziewczynka nazywała ją mamą. Nina nie wyszła za mąż – nie przez siostrę, po prostu nie spotkała tego jedynego. Brak czasu – dom, praca, siostra… Szybko dorosła po śmierci rodziców, życie poświęciła wychowaniu i wykształceniu Natalki. Teraz Natka jest już dorosła, mieszka sama i planuje ślub. Często odwiedza Ninę – mają bliską relację, choć bardzo się różnią charakterami i podejściem do życia. Nina jest bardzo oszczędna. Jej mieszkanie zamieniło się w magazyn niepotrzebnych rzeczy. W kącie można znaleźć stary szlafrok, rachunki z lat 2000. W kuchni pełno wyszczerbionych kubków i zniszczonych garnków, których kobieta żal wyrzucić – bo “może się jeszcze przydadzą”. Nawet prostego remontu Nina dawno nie robiła, choć nie przez brak pieniędzy: tapety przecież “jeszcze są całe”. Ten zwyczaj oszczędzania na sobie dla dobra siostry odcisnął swoje piętno. Natalia jest inna: wesoła, energiczna, u niej w mieszkaniu wszystko jest minimalistyczne – tylko to, co niezbędne. Ma zasadę: “Jeśli czegoś nie użyjesz przez rok – pozbądź się tego”. Dlatego jej mieszkanie jest jasne, przestronne i łatwo się w nim oddycha. Nie raz proponowała Ninie: – Zróbmy u ciebie remont i przejrzyjmy rzeczy. Za chwile sama się tu nie zmieścisz! – Niczego nie będę wyrzucać i nie chcę zmian ani remontu! – zawsze odmawiała Nina. – Jak to nie chcesz? – upierała się Natalia. – Spójrz na swój przedpokój! Te tapety pamiętają jeszcze pierwszego papieża! Tyle rupieci zabiera ci energię – to szkodliwe dla zdrowia! Nina odmawiała nawet wtedy. W końcu Natka z narzeczonym postanowiła ją zaskoczyć: kiedy Nina była na dyżurze, weszli do jej mieszkania (obie siostry miały klucze), przemalowali przedpokój na jasny pistacjowy z złotym wzorem, wszystko poukładali i wrócili do siebie. Nina po wejściu do domu wybiegła przerażona – myślała, że pomyliła mieszkania. Ale numer się zgadzał… Zrozumiała, że to sprawka Natki! Zdenerwowana zadzwoniła do Natalii i zrobiła jej ostrą awanturę, po czym się rozłączyła. Natalia przyszła po pół godzinie. “Kto cię prosił?!” – rzuciła Nina. – “Ninko, chciałam ci zrobić niespodziankę, zobacz jak ładnie! Czysto, jasno, przestronnie” – tłumaczyła się Natalia. “Ale mnie nie masz prawa wyręczać! Nie rządź się w moim domu!” – Nina nie mogła się uspokoić, jej słowa padały jak grad. Natalia w końcu powiedziała tylko: “Żyj sobie w tej klitce jak chcesz. Ja tu więcej nie przyjdę!” i wyszła… Tydzień nie dzwoniła. Nigdy tak długo się nie kłóciły. A tu już Nowy Rok blisko. Czy naprawdę spędzą go osobno? Nina poszła do przedpokoju i spojrzała. “Faktycznie, jest jaśniej, przestronniej… A oni się tak starali! Czemu się wściekłam? Przecież jest lepiej… Może jednak miała rację?” I nagle zadzwonił telefon: – Ninko – w słuchawce płakała Natalia – wybacz mi, nie chciałam cię zranić, tylko ucieszyć… – Dziecko, nie gniewam się, i nie mam ci nic za złe. Masz rację, tapety są piękne. Po Nowym Roku zaczniemy porządki w rupieciach – jeśli się zgodzisz. – Oczywiście, że tak! Z przyjemnością! A dziś? To taki dzień… Nie wyobrażam sobie Sylwestra bez ciebie… – Ja też nie… – To się szykuj! U nas już wszystko gotowe: choinka, lampki, świece. Tak jak lubisz. Nie pędź po sklepach, już wszystko mam. Do ostatniej chwili wierzyłam, że się pogodzisz i będziemy razem świętować. Pakuj się, Szymon po ciebie przyjedzie. Nina stanęła w oknie. Teraz patrzyła na rozświetlony Kraków zupełnie inaczej. I myślała: “Dziękuję Ci, mamo… Za siostrę…”

Jak ona mogła?! Nawet nie zapytała! Bez żadnej konsultacji! Jak można wejść do czyjegoś mieszkania i rządzić się jak u siebie?! Ani krzty szacunku! Boże, za co mnie to spotkało? Całe życie się z nią użerałam, a oto jej wdzięczność! Przecież ona mnie za człowieka nie ma! Janina otarła łzy, które napłynęły jej do oczu. Życie moje jej nie odpowiada! Niech lepiej na swoje spojrzy! Siedzi w tej swojej kawalerce i myśli, że złapała Pana Boga za nogi. Ani porządnego męża, ani pracy… Ta jej praca zdalna… Na czym ona żyje? A mnie jeszcze chce rozumu uczyć! Ja już dawno zapomniałam o tym, o czym ona dopiero zaczyna myśleć!

Ta ostatnia myśl poderwała Janinę z fotela. Kobieta poszła do kuchni, nastawiła czajnik, potem podeszła do okna.

Patrząc na panoramę świątecznego, błyszczącego od świateł Krakowa, znów się rozpłakała:
Wszyscy ludzie jak ludzie szykują się do Nowego Roku, tylko ja żadnej radości nie czuję. Sama jedna jak palec…

Czajnik już gwizdał, ale Janina, pogrążona we wspomnieniach, nawet tego nie zauważyła…

Miała dwadzieścia lat, gdy jej mama, w wieku 45 lat, urodziła drugie dziecko.

Zdziwiło ją to: po co mamie taki kłopot?

Nie chcę, żebyś została całkiem sama tłumaczyła mama to wielkie szczęście mieć siostrę. Zrozumiesz to. Kiedyś.

Ja już teraz rozumiem odpowiedziała wtedy Janina obojętnie tylko pamiętaj: ja się nią zajmować nie będę. Mam swoje życie.

Teraz już nie masz wyłącznie swojego życia uśmiechnęła się mama.

Te słowa okazały się prorocze. Malutka Ala miała zaledwie trzy latka, gdy matka zmarła… Ojciec odszedł jeszcze wcześniej.

Cała opieka nad siostrą spadła na Janinę, która w zasadzie została Alince matką. Ta do dziesiątego roku życia mówiła do niej mamusia.

Janina nigdy nie wyszła za mąż. To nie wina siostry po prostu nie spotkała tego jedynego, który by podbił jej serce. A gdzie miała go spotkać? Nie chodziła nigdzie, nie bawiła się: dom, praca, siostra… dom, praca, siostra

Szybko wydoroślała po śmierci rodziców i całą swoją młodość oddała Ali wychowała ją, wykształciła.

Teraz Ala już dorosła, żyje na własny rachunek. Zamierza wyjść za mąż.

Często odwiedza Janinę: są sobie bardzo bliskie, mimo dużej różnicy wieku, charakterów i spojrzenia na świat.

Janina, na przykład, jest bardzo oszczędna. Jej mieszkanie od dawna przypomina magazyn zagracony niepotrzebnymi rzeczami. Jeśli dobrze poszukać, można znaleźć szlafrok sprzed dziesięciu lat, kiedy jeszcze była znacznie szczuplejsza. Albo rachunki za czynsz z 2000 roku.

W kuchni pełno popękanych filiżanek, wyszczerbionych garnków, patelni bez rączki. Już dawno ich nie używa, ale żal wyrzucić a może jeszcze się przydadzą?

Remontu w domu też nie robiła od lat nie dlatego, że nie było pieniędzy, po prostu… tapety były jeszcze w całości.

Przyzwyczajenie do oszczędzania i rezygnowania z siebie dla siostry zrobiło swoje.

Ala jest zupełnie inna: wesoła, spontaniczna. U niej w mieszkaniu panuje minimalizm, żadnych rupieci! Tylko to, co potrzebne.

Wymyśliła sobie nawet zasadę: Jeśli przez rok czegoś nie używasz, trzeba się tego pozbyć!

Dlatego u Ali w domu jest jasno, przestronnie, oddycha się lekko.

Ileż to razy proponowała Janinie:

Zróbmy ci remont. I uporządkujemy rzeczy, bo zaraz dla ciebie nie będzie tu miejsca.

Ja nic nie będę wyrzucać i nic nie chcę zmieniać. Remontu też nie chcę odpowiadała Janina.

Jak to nie chcesz? Popatrz na ten przedpokój! Te tapety pamiętają chyba PRL! Wchodzisz jak do piwnicy! To stare złogi tyle energii wysysają, że aż się rozchorujesz! przekonywała Ala.

Janina uparcie odmawiała.

W końcu Ala postanowiła sama zrobić remont siostrze, jako niespodziankę! Niech zobaczy różnicę!

Wybrała przedpokój tam było najmniej mebli i rzeczy.

Na tydzień przed Nowym Rokiem, kiedy Janina miała zmianę nocną w szpitalu (pracowała na zmiany), Ala z narzeczonym przyszli do jej mieszkania (miały klucze do siebie), zdarli stare tapety i położyli nowe jasnozielone ze złotym wzorem.

Potem wszystko poukładali na miejsce, bo Ala nie śmiała ruszać rzeczy siostry, i wyszli.

Nieświadoma niczego Janina wróciła do domu i od razu… wyskoczyła z niego z powrotem. Myślała, że się pomyliła.

Spojrzała na numer mieszkania.

Wszystko się zgadza…

Weszła z powrotem.

I zrozumiała wszystko.

Ala!

Jak ona mogła?!

Wykręciła numer siostry i zbeształa ją na wszystkie możliwe sposoby, po czym odłożyła słuchawkę.

Po pół godzinie Ala zjawiła się sama.

Kto ci kazał?! przywitała ją Janina surowym tonem.

Janka, ja tylko chciałam zrobić ci niespodziankę. Zobacz, jak teraz jest jasno, schludnie, przestronnie tłumaczyła się Ala.

Nie rządź się w moim domu! krzyknęła Janina, nie mogąc się uspokoić.

Raniące słowa posypały się na Alę jak grad.

W końcu Ala nie wytrzymała:

Dość! Żyj sobie w tym bajzlu jak chcesz. Mojej nogi tu więcej nie zobaczysz!

Prawda w oczy kole? Uciekasz?

Szkoda mi cię cicho odpowiedziała Ala i wyszła…

Wyszła i już od tygodnia nie dzwoni. Nigdy jeszcze się tak długo nie gniewały ze sobą. A tu zaraz Nowy Rok. Czy przyjdzie im spędzić go osobno?

Janina wyszła do przedpokoju, przysiadła na stołku.

A jednak… naprawdę jest więcej miejsca pomyślała i wyobraziła sobie, jak Ala z Arturem kładli tapety, jak się starali ani jednej zmarszczki, pewnie wyobrażali sobie jej zdziwienie. I po co tak się wściekałam? Teraz naprawdę lepiej, jaśniej… Człowiekowi raźniej na sercu. Może Ala miała rację?

Nagle zadzwonił telefon…

Janka… usłyszała, że Ala płacze przepraszam cię. Nie chciałam cię zranić. Chciałam tylko sprawić ci przyjemność…

Moja kochana, ja już nie jestem zła Janina też się popłakała z nadmiaru uczuć. I nie masz za co przepraszać masz całkowitą rację, a tapety są cudowne. A po świętach zaczniemy porządki w tych moich graciarni. Jeśli nie masz nic przeciwko.

Oczywiście! Z radością pomogę. A dziś? Dziś taki dzień… Nie wyobrażam sobie, bym miała witać Nowy Rok bez ciebie…

Ja też…

To się zbieraj! rozpromieniła się Ala U nas wszystko gotowe: żywa choinka, lampki, świeczki jak lubisz. Nie szalej z gotowaniem już prawie wszystko mam. Znałam cię pewnie chciałaś lecieć po sklepach. Do końca wierzyłam, że się pogodzimy i będziemy razem witać Nowy Rok. Ubieraj się, Artur po ciebie przyjedzie.

Janina podeszła znowu do okna. Teraz patrzyła na świąteczny Kraków zupełnie innymi oczami.

Patrzyła i myślała: Dziękuję ci, mamo… za siostrę.