Co to znowu jest Michał zmęczony przykucnął przed córką, przyglądając się różowym plamkom na jej policzkach. Znowu to samo…
Czteroletnia Jagoda stała na środku pokoju cierpliwa, poważna, jakby zbyt dorosła jak na swój wiek. Przywykła już do tych kontroli, do zmartwionych spojrzeń rodziców, do niekończących się maści i tabletek.
Magda podeszła, usiadła obok męża. Delikatnym gestem odgarnęła córce kosmyk włosów z twarzy.
Nic nie działają te leki. Zupełnie. Jakby wodą ją poić. A lekarze w przychodni… jakieś nieporozumienie. Trzeci raz zmieniają leczenie, a efektu brak.
Michał podniósł się, przetarł grzbiet nosa. Za oknem panował półmrok, a zapowiadało się, że dzień będzie równie szary jak poprzednie. Szybko się zebrali Jagodę opatulili w ciepłą kurtkę i po pół godzinie siedzieli już w mieszkaniu jego mamy.
Barbara wzdychała, kiwając głową, głaszcząc wnuczkę po plecach.
Taka malutka, a już tyle leków. Przecież to ogromne obciążenie dla organizmu posadziła Jagodę na kolanach, a dziewczynka, jak zwykle, wtuliła się w babcię. Serce boli, jak się patrzy.
Nie chcielibyśmy tego, Magda ściskała dłonie na krawędzi kanapy. Ale ta alergia nie ustępuje. Usunęliśmy wszystko, dosłownie wszystko. Je tylko najprostsze rzeczy i nadal wysypka.
I co mówią lekarze?
Nic konkretnie. Nie potrafią znaleźć przyczyny. Ciągle badania, testy a rezultat Magda machnęła ręką. Taki jak widzisz, tutaj, na policzkach.
Barbara westchnęła i poprawiła Jagodzie kołnierzyk.
Może z tego wyrośnie. Dzieciom czasem przechodzi. Ale na razie nic, co mogłoby pocieszyć.
Michał bez słowa patrzył na córkę. Drobna, chuda, poważne oczy. Pogłaskał ją po głowie. Przypomniało mu się jego własne dzieciństwo jak podkradał z kuchni drożdżówki, które mama piekła w soboty, jak wypraszał cukierki, jak uwielbiał jeść konfitury łyżką prosto ze słoika. A jego córka Gotowane warzywa. Gotowane mięso. Woda. Żadnych owoców, słodyczy, żadnej zwyczajnej dziecięcej radości. Cztery lata a dieta surowsza niż u niejednego wrzodowca.
Już nie wiemy, co jeszcze wyeliminować, powiedział cicho. W jadłospisie już prawie nic nie zostało.
Do domu wracali w milczeniu. Jagoda przysypiała na tylnym siedzeniu, a Michał zerkał na nią w lusterku. Spała spokojnie. Przynajmniej teraz nie drapała się.
Mama dzwoniła, powiedziała Magda. Prosi, żeby Jagodę przywieźć na przyszły weekend. Kupiła bilety do teatru lalek, chce ją zabrać.
Do teatru? Michał zmienił bieg w samochodzie. Dobrze. Niech się trochę rozerwie.
Też tak myślę. Oderwie się od tych spraw.
W sobotę Michał zaparkował przed domem teściowej, wyjął Jagodę z fotelika samochodowego. Córka zaspana mrugała, przecierała oczy piąstkami obudzili ją wcześnie, była niewyspana. Wziął ją na ręce, a ona od razu wtuliła ciepły nos w jego szyję, lekka jak wróbelek.
Krystyna Kowalska wyszła na ganek w kwiecistym szlafroku, rozłożyła ręce, jakby zobaczyła rozbitka po katastrofie statku, a nie wnuczkę.
Oj, dzieciątko, moja gwiazdeczko, pochwyciła Jagodę, przytuliła do ogromnej piersi. Bladziutka, chudziutka. Zamęczyliście ją tymi dietami, niedługo dziecko zginie od tego.
Michał włożył ręce do kieszeni, tłumiąc irytację. Zawsze to samo.
To dla jej dobra. Nie robimy tego z nudów, wiesz dobrze.
Jakie dobro? teściowa zmarszczyła usta, patrząc na wnuczkę jak na wracającą z obozu pracy. Skóra i kości. Dziecku trzeba rosnąć, a wy ją głodzicie.
Zabrała Jagodę do środka, nawet nie oglądając się. Drzwi zamknęły się cicho. Michał został na ganku. Coś go drapało w środku, jakaś myśl chciała się uformować, ale znikała jak mgła o poranku. Potarł czoło, chwilę jeszcze postał przy furtce, wsłuchując się w ciszę obcego podwórka. W końcu machnął ręką i wrócił do auta.
Weekend bez dziecka dziwne, prawie zapomniane uczucie. W sobotę razem z Magdą pojechali do dużego marketu, pchali wózek między regałami, zbierali zakupy na cały tydzień.
W domu przez trzy godziny Michał walczył z kapaniem kranu w łazience, z którym nie mógł się uporać od miesiąca. Magda przeglądała szafy, wyciągała stare rzeczy do worków na śmietnik. Zwykła domowa krzątanina, ale bez dziecięcego głosu mieszkanie wydawało się dziwne za ciche.
Wieczorem zamówili pizzę tę z mozzarellą i bazylią, której Jagoda nie mogła jeść. Otworzyli butelkę czerwonego wina. Siedzieli w kuchni, rozmawiali o byle czym tak dawno już nie rozmawiali. O pracy, o tym, na jaki urlop pojechać, o remoncie, który wiecznie odkładają.
Miło tak, powiedziała nagle Magda, zaraz się ugryzła w wargę. W sensie no wiesz. Po prostu cicho. Spokojnie.
Rozumiem, Michał nakrył jej dłoń swoją. Też tęsknię. Ale trochę odpoczynku nam się przyda.
W niedzielę pojechał po córkę wieczorem. Słońce zachodziło, zalewając ulicę intensywnym pomarańczowym światłem. Dom teściowej był ukryty za starymi jabłoniami, w blasku zachodu wyglądał niemal przyjaźnie.
Michał wysiadł z auta, popchnął furtkę zawiasy zaskrzypiały i zatrzymał się na pół kroku.
Na ganku siedziała jego córka. Obok, na stopniu, Krystyna Kowalska, pochylona nad wnuczką z pełnią szczęścia na twarzy. W ręku trzymała drożdżówkę. Ogromną, rumianą, świecącą od masła. A Jagoda ją jadła. Z rozmazanymi policzkami, okruchami na brodzie, a oczy… promienne, szczęśliwe, jakich Michał nie widział u niej od dawna.
Przez kilka sekund tylko patrzył. Potem coś gorącego, gniewnego uderzyło go w sercu.
Podbiegł w trzech krokach, wyrwał drożdżówkę z ręki teściowej.
Co to ma znaczyć?!
Krystyna Kowalska wzdrygnęła się, odsunęła. Twarz pokryła się gorącą czerwienią.
Trzęsąc rękami próbowała się tłumaczyć.
To tylko kawałeczek, malutki przecież! Nic się nie stanie, drożdżówka tylko…
Michał już nie słuchał. Wziął Jagodę na ręce córka milcząco wtuliła się w jego kurtkę, przestraszona. Posadził ją w foteliku, zapiął pasy palce mu drżały ze złości. Jagoda patrzyła z szeroko otwartymi oczami, usta jej drgały za chwilę zapłacze.
Już dobrze, skarbie, pogłaskał ją po głowie, wyciszając głos. Posiedź tu chwilkę. Tata zaraz wróci.
Zatrzasnął drzwi i wrócił do domu. Krystyna Kowalska wciąż stała na ganku, szarpiąc brzeg szlafroka, twarz w plamach.
Michał, ty nie rozumiesz
Nie rozumiem?! zatrzymał się dwa kroki od niej, i wybuchł. Pół roku! Pół roku nie mogliśmy się dowiedzieć, co się dzieje z Jagodą! Badania, testy, alergeny masz pojęcie, ile to kosztowało? Ile nerwów, ile nieprzespanych nocy?!
Krystyna cofnęła się do drzwi.
Ja chciałam dobrze
Dobrze?! Michał podszedł bliżej. Trzymaliśmy ją na wodzie i gotowanym kurczaku! Wyrzuciliśmy wszystko z diety! A ty ukradkiem dajesz jej smażoną drożdżówkę?!
Ja chciałam jej uodpornić! teściowa nagle się wyprostowała, uniosła głowę. Po troszeczku dawałam, żeby organizm przywykł. Jeszcze trochę i wszystko by zniknęło dzięki mnie! Wiem, co robię, trójkę dzieci wychowałam!
Michał patrzył na nią, zszokowany. Ta kobieta, którą znosił przez lata dla żony, dla spokoju świadomie szkodziła jego córce. Uważała się za mądrzejszą od lekarzy.
Trójka dzieci, powtórzył cicho, a Krystyna zbielała. I co z tego? Wszystkie dzieci są inne. Jagoda jest moją córką, nie twoją. I więcej jej nie zobaczysz.
Co?! złapała się poręczy. Nie masz prawa!
Mam.
Odwrócił się i poszedł do auta. Za plecami rozległy się krzyki. Nie oglądał się. Usiadł za kierownicą, odpalił silnik. W lusterku przemknęła sylwetka teściowej, wybiegającej za bramkę z wymachiwaniem rąk. Mocniej nacisnął gaz.
W domu Magda czekała w przedpokoju. Zobaczyła twarz męża, zapłakaną córkę i wszystko zrozumiała bez słów.
Co się stało?
Michał opowiedział. Krótko, rzeczowo, bez emocji te wyrzucił tam, pod domem. Magda słuchała, jej twarz twardniała z minuty na minutę. Potem wyjęła telefon.
Mamo. Tak, Michał mi wszystko przekazał. Jak mogłaś?!
Michał zabrał Jagodę do łazienki zmyć resztki drożdżówki i łez. Za drzwiami było słychać głos Magdy stanowczy, obcy. Rozliczała matkę tak, jak nigdy przedtem. Na koniec padło: Do czasu, aż rozwiążemy problem z alergią, Jagody nie zobaczysz.
Minęły dwa miesiące
Niedzielny obiad u Barbary stał się już tradycją. Dziś na stole stało ciasto biszkopt z kremem i truskawkami. Jagoda jadła go sama, dużą łyżką, cała wymazana. Na policzkach ani śladu.
Kto by pomyślał, Barbara pokręciła głową. Olej słonecznikowy. Jaka rzadka alergia.
Lekarz mówi, że zdarza się u jednego na tysiąc osób, Magda smarowała chleb masłem. Jak tylko usunęliśmy go całkowicie i przeszliśmy na oliwę, po dwóch tygodniach wszystko ustąpiło.
Michał patrzył na córkę z radością. Różowe policzki, błyszczące oczy, krem na nosie. Szczęśliwe dziecko, wreszcie jedzące normalnie. Ciasta, ciasteczka, wszystko, co nie zawiera oleju słonecznikowego. A to okazało się całkiem sporo rzeczy.
Z teściową relacje zostały chłodne. Krystyna Kowalska dzwoniła, przepraszała, płakała w słuchawkę. Magda odpowiadała oschle i krótko. Michał wcale nie odebrał.
Jagoda znowu sięgnęła łyżką po ciasto, a Barbara przesunęła jej talerzyk bliżej.
Jedz, kochanie. Na zdrowie.
Michał odchylił się na krześle. Za oknem deszcz, a w domu ciepło i roznosił się zapach wypieków. Córka odzyskała zdrowie. Reszta nie miała już znaczenia.
