Ja i mój mąż opuściliśmy nasze mieszkanie na Mokotowie, oddając klucze synowi, a sami przeprowadziliśmy się na wieś pod Lublinem. Tymczasem syn wraz z żoną zamieszkał u swojej teściowej, a nasze mieszkanie oddał w najem.
Pobraliśmy się z mężem, gdy mieliśmy po dwadzieścia trzy lata. Już podczas wesela spodziewałam się dziecka. Oboje skończyliśmy studia pedagogiczne na uniwersytecie. Nasze rodziny nie były majętne. Nie mieliśmy bogatych ojców ani wujków na wszystko musieliśmy zapracować sami.
Szybko podjęliśmy pracę. Syn, ledwie się urodził, był karmiony sztuczną mieszanką, bo jako młoda mama, wycieńczona stresem i kiepską dietą, nie miałam pokarmu. Kiedy miał jedenaście miesięcy, posłaliśmy go do żłobka, gdzie nauczył się jeść łyżką, siadać na nocnik i spać bez kołysania. My z mężem musieliśmy pracować.
Na początku mieszkaliśmy w wynajmowanej kawalerce, potem w jednopokojowym mieszkanku i w końcu odkładaliśmy długo, aby kupić dwupokojowe mieszkanie. Zawsze jednak ciągnęło nas do korzeni, do ziemi. Po latach kupiliśmy więc działkę pod miastem. Mąż cegła po cegle postawił tam domek z dwoma izbami. Przewieźliśmy tam stary piec, wyrównaliśmy działkę, kupiliśmy trochę mebli.
I wszystko szło dobrze. Wreszcie mogliśmy cieszyć się własnym życiem. Czterdzieści sześć lat minęło, a my po raz pierwszy mieliśmy czas tylko dla siebie. Ale stare geny dały o sobie znać. Syn, też dwudziestotrzylatek, zdecydował się na ślub. Synowa z bardzo bogatej rodziny ona i nasz syn studiowali razem prawo na uniwersytecie. Zapowiedzieli ślub.
I zaczęły się rodzinne wymagania. Restauracja z sześcioma salami, limuzyna, miesiąc miodowy w Mediolanie, oddzielne mieszkanie.
Od czasów narodzin syna miałam poczucie, że brakuje w naszym domu czułości. Wszystko zawsze wcześniej do żłobka, do szkoły. Byliśmy zabiegani. Jak to nauczyciele całe dnie z cudzymi dziećmi, a własne musiało sobie radzić. Dziadkowie mieszkali na drugim końcu Polski. Staraliśmy się wynagrodzić wszystko materialnie drogie zabawki, wygodny fotel, modne ubrania, płatne korepetycje, a w osiemnaste urodziny Citroena C3.
A teraz postanowiliśmy wesprzeć go jeszcze bardziej i wszystkie oszczędności wydaliśmy na ślub. Po rozmowie z mężem uznaliśmy, że najlepszym prezentem będzie mieszkanie. Niech nie cierpi tak jak my. Rodzice synowej też dali pieniądze, ale wydali więcej na nią futra, ekskluzywna biżuteria, designerskie meble. Ich dom na Mazurach, trzypiętrowa willa, był jak z katalogu.
Z czasem syn coraz rzadziej się odzywał. Potem tylko raz w miesiącu zadzwonił a potem już wcale. Szukał pracy przez szwagra, który załatwił mu etat w firmie.
Pewnego dnia na targu spotkaliśmy sąsiadkę. Mówi, że nasz syn już od dawna nie mieszka w naszym mieszkaniu; razem z żoną zamieszkali u jej matki, a nasze lokum wynajmują komuś innemu. Mąż od razu poszarzał. Próbowałam go pocieszyć. Zadzwoniłam do syna odebrał oschle, niemal wrogo. Powiedział, że sami przekazaliśmy im mieszkanie, że nigdy nie mieliśmy pieniędzy i zawsze był przez nas traktowany najgorzej. Krzyczał, że czuje się pasożytem pod dachem swojej teściowej, podczas gdy my byliśmy tylko zwykłymi nauczycielami.
Postanowiliśmy z mężem nie poddawać się złości i niesprawiedliwości. Konsultacja z prawnikiem usłyszeliśmy, że nie przekazaliśmy własności oficjalnie, więc syn nie miał prawa wynajmować mieszkania. Właściciel może wynajmować tylko wtedy, gdy sam jest zapisany w księdze wieczystej.
Mimo wszystko, nie podaliśmy syna do sądu. Wynajmującym pozwoliliśmy spokojnie się wyprowadzić w ciągu miesiąca. Byli bardzo wyrozumiali i odeszli bez słowa. Znowu wróciliśmy do naszego mieszkania na Mokotowie. Kontaktów z synem nie mamy do dziś. W mężu codziennie narasta żal, ja go dzielę. Może jak we śnie, w którym wszystko płynie i powraca na opak kiedyś się pogodzimy.
