Zmierzch opadał na małe miasteczko Brzozowo, otulając ulice miękkim półmrokiem. Krzysztof wrócił do domu po pracy, zmęczony, ale zadowolony. W przedpokoju powitała go żona, Kinga, ciepłym uśmiechem i zapachem świeżo usmażonych kotletów schabowych.
— Obiad będzie gotowy, jak tylko się przebierzesz — powiedziała, poprawiając fartuch.
— Zaraz się ogarnę — odparł Krzysztof, ściągając buty. Wyjął z kieszeni pęk kluczy i rzucił je niedbale na komodę.
Kinga zauważyła obcy klucz i zmrużyła oczy.
— A to skąd?
— Mama wyjechała do sanatorium na trzy tygodnie — wyjaśnił Krzysztof, przecierając kark. — Poprosiła, żebyśmy zajęli się mieszkaniem, zostawiła klucze.
Nagle w oczach Kingi błysnęła figlarna, niemal diaboliczna iskra. Klasnęła w dłonie i zawołała:
— Wreszcie! Zrobię to!
Krzysztof zastygł, nie rozumiejąc, co się dzieje. Jego żona, zazwyczaj spokojna i opanowana, wyglądała, jakby knuła coś wielkiego.
— O co chodzi? Co zamierzasz? — zapytał, patrząc na nią z rosnącym niepokojem.
Kinga tylko tajemniczo się uśmiechnęła, ale w jej spojrzeniu była taka determinacja, że Krzysztof poczuł dreszcz na plecach.
Kilka tygodni wcześniej ich życie wywróciło się do góry nogami. Gdy wrócili z tygodniowego pobytu u rodziców Kingi, zastali swoje mieszkanie nie do poznania. Tapeta w przedpokoju, którą z taką starannością wybrali, została wymieniona na jaskrawą, z krzykliwym wzorem. Meble w salonie i sypialni stały nie na swoim miejscu — szafka zajmowała środek pokoju, a łóżko w sypialni było odwrócone do okna, burząc cały domowy porządek.
— Co to ma znaczyć? — Kinga, oszołomiona, upuściła torbę, ledwie przekraczając próg.
Krzysztof wyjrzał zza jej pleców, próbując ogarnąć wzrokiem chaos. Serce ścisnęło mu się z przerażenia.
— Kto to zrobił? — Kinga dusiła się ze złości, jej ręce drżały. — To już nie nasze mieszkanie!
— Uspokój się — Krzysztof położył dłonie na jej ramionach, starając się mówić spokojnie. — Rozwikłamy to.
Ale im dalej zaglądali, tym większe ogarniało ich oburzenie. W salonie kanapa stała teraz przy oknie, a telewizor przeniósł się w kąt. W sypialni komoda przycupnęła pod ścianą, gdzie wcześniej wisiało lustro. To był kompletny rozgardiasz, a winowajca był oczywisty — matka Krzysztofa, Jadwiga.
Miesiąc wcześniej Jadwiga zjawiła się u nich z niespodziewaną rewizją. Już od progu krytykowała wszystko: od koloru tapet po ustawienie mebli.
— Te wasze tapety są przygnębiające, jak w domu starców! — oznajmiła, kręcąc nosem. — Trzeba coś radośniejszego, żeby było weselej!
— Nam się podoba — odparła Kinga, powstrzymując irytację.
— To niedobrze! W takich ciemnych kolorach człowiek traci humor, nic dziwnego, że ciągle jesteś rozdrażniona — ciągnęła teściowa, nie zwracając uwagi na protesty. — I meble macie ustawione nie tak. Szafka powinna stać w rogu, a nie na środku! A łóżko w sypialni w ogóle nie tam, gdzie trzeba.
Kinga chciała coś odpowiedzieć, ale spojrzenie Krzysztofa ją powstrzymało. Wiedział, że spory z matką nie prowadzą do niczego. Jadwiga potrafiła godzinami gderać, pouczając, jak „właściwie” urządzić ich życie. W końcu wyszła, zostawiając za sobą ciężką atmosferę. Krzysztof i Kinga, zamknąwszy drzwi, odetchnęli z ulgą, mając nadzieję, że to koniec.
Ale wkrótce musieli wyjechać na jubileusz rodziców Kingi. Ich kot, Puszek, nie mógł zostać sam, więc Krzysztof zaproponował, by poprosić Jadwigę o pomoc. Kinga stanowczo się sprzeciwiła:
— Chcesz dać jej klucze? Znów się wtrąci!
Innego wyjścia jednak nie było — nie mieli komu powierzyć kota. Więc Kinga, choć niechętnie, zgodziła się, ale dokładnie wytłumaczyła teściowej, czym karmić Puszka, jak często wymieniać wodę i gdzie są zabawki. Codziennie dzwoniła, by sprawdzić, czy wszystko w porządku. Jadwiga odpowiadała krótko: „Wszystko gra” — i szybko się żegnała. Powinno ją to zaniepokoić, ale Kinga zignorowała przeczucie.
Gdy wrócili, zrozumieli, że teściowa nie tylko pilnowała kota. Przeprowadziła w ich mieszkaniu prawdziwą rewolucję.
— Co teraz zrobimy? — spytała zmęczona Kinga, rozglądając się po obcych tapetach i przestawionych meblach.
— Meble wrócą na miejsce, tapety zmienimy — westchnął Krzysztof. — Będzie nas to kosztować czas i pieniądze. Mogę teraz zadzwonić do mamy i powiedzieć jej, co o tym myślę.
Kinga otarła łzę i zamyśliła się. Nagle na jej twarzy pojawił się chytry uśmiech.
— Nie trzeba — powiedziała, a w głosie zabrzmiała zdecydowana nuta. — Wymyśliłam coś lepszego. Twoja mama jedzie niedługo do sanatorium, prawda?
Krzysztof skinął głową, wciąż nie pojmując, o co jej chodzi. Kinga tylko mrugnęła, a jej plan zaczął nabierać kształtów.
Gdy Jadwiga wyjechała do sanatorium, zostawiając synowi klucze od swojego mieszkania, Kinga poczuła, że nadszedł moment. Promieniała z ekscytacji. W głowie miała już gotowy plan zemsty za wtargnięcie w ich prywatność.
— Wreszcie pokażę jej, jak to jest! — oznajmiła, pobrzękując kluczami.
Krzysztof, choć pełen wątpliwości, postanowił ją wesprzeć. Wiedział, że Jadwiga zasłużyła na tę lekcję.
Przez trzy tygodnie w weekendy zaglądali do mieszkania teściowej. Gdy ta relaksowała się w sanatorium, jej dom przechodził metamorfozę. Kinga z zapałem wymieniała tapety na stonowane, pastelowe, z delikatnym kwiatowym wzorem — przeciwieństwo jaskrawych maków, które tak uwielbiała Jadwiga. Krzysztof pomagał przestawiać meble: szafa z sypialni trafiła do przedpokoju, a półki w salonie zostały zdjęte i zastąpione nowymi, „bardziej odpowiednimi”. Dodali nawet kilka dekoracji, które,Gdy Jadwiga wróciła i ujrzała zmiany, stanęła jak wryta, a po chwili wybuchnęła gniewem, lecz gdy Krzysztof spokojnie przypomniał jej własne słowa, zrozumiała wreszcie, jak czuli się oni, i od tamtej pory nigdy już nie naruszyła ich granic.
