Idealny mąż? Gdy jedno zdanie niszczy małżeństwo oparte na obojętności
Jesteś idealnym mężem, Romain jak zwykłe słowa rozpadły związek zbudowany na ignorancji
Emili wróciła do domu, niosąc dwa ciężkie torby. Ledwie przekroczyła próg, usłyszała głos dochodzący z salonu:
W końcu jesteś? Czy już szósta?
To już siedma, odpowiedziała zmęczona, kierując się do kuchni.
Na stole leżały trzy filiżanki herbaty, świadczące o niedawnej wizycie. Jej teściowa najprawdopodobniej przybyła z siostrą Agathe. Emili nie była zaskoczona to stało się rutyną: nieplanowane wizyty, uwagi o jej niewystarczająco kobiecych manierach, krytyczne spojrzenia i nieustanne ślady obcej obecności w jej domu.
Gdzie tak długo byłeś? Umieram z głodu rzucił Romain, nie odrywając wzroku od komputera.
Byłam w supermarkecie. Aby nakarmić Jej Królewskość odpowiedziała z ironią. A tak przy okazji, musimy porozmawiać.
On zignorował jej uwagi. Emili podeszła, przekręciła krzesło w swoją stronę i spokojnie powiedziała:
Musimy się rozwieść.
Romain podniósł brwi, zaskoczony:
Co? Dlaczego?
Bo nie wytrzymam już dłużej.
Emili, a może najpierw przygotujesz obiad? Porozmawiamy potem. Umieram z głodu.
Nie. Musimy rozmawiać teraz.
Wiesz, że nie piję, nie wychodzę, nie błąkam się po mieście. Zostaję w domu, pracuję. Zarabiam wystarczająco. Nigdy nie proszę cię o nic. Czego ci brakuje?
Uśmiechnęła się gorzkim śmiechem:
Mieszkasz w moim mieszkaniu, nie płacisz czynszu ani opłat ja za to odpowiadam. Zakupy, sprzątanie, gotowanie wciąż ja. Po co więc twoje pieniądze?
No kupiłem sobie sweter, pobrałem aktualizację do gry. Czasem pomagam mamie i cioci Agathe. To normalne, prawda?
Oczywiście, bardzo normalne. A dzisiaj rano poprosiłam cię, żebyś wywiesił pranie. Leży w pralce.
Byłem w przerwie
Wiesz, zmiana aktywności też jest odpoczynkiem.
Nie potrafię tego zrobić. Mama i Agathe nigdy nie pozwoliły mi dotknąć kuchenki ani odkurzacza.
Rozumiem. Nie wiesz nic robić. To chyba wygodne, co? Otóż od dzisiaj, jeśli będziesz głodny, sam się załatwiaj. Nie gotuję już. Kolegynki zaprosiły mnie na kawę najpierw odmówiłem, ale i tak pójdę. Powodzenia.
Wstała, wywiesiła pranie, suchym gestem wskazała kuchnię i wyszła. W kawiarni, z kieliszkiem wina w dłoni, telefon wibrował numer jej teściowej. Odrzuciła połączenie i położyła ekran na stole.
Po powrocie w mieszkaniu czekała na nią Colette Michaux.
Emili! Co ci wpadło do głowy? rozwód?! Czy wiesz, jakiego mężczyzny masz? Tacy już nie istnieją! Nie pije, nie zdradza, nie zostawia rozrzuconych skarpet! Kobiety go zazdroszczą!
Emili spojrzała na nią spokojnie:
Mówicie o nim, jakby to był idealny pies. Nie popełnia żadnych błędów właśnie to przytaczacie. Ale powiedzcie, co on dla mnie naprawdę robi?
Pracuje.
Ja też. Dodatkowo sprzątam, pierę, prasuję, gotuję, noszę ciężkie torby, płacę wszystko za siebie i za niego. A on?
Daje prezenty! Wiem! Pomagam mu je wybierać!
A więc dlatego dostałam w prezencie wanienkę na stopy na święta i wełnianą szalik na urodziny.
Chcesz może złoto? szydziła teściowa.
Kupon do spa albo weekend nad morzem nie zaszkodziłyby. Zamiast tego mam szalik. I pogardę. I wieczne nie wiem, jak to zrobić. Nie chcę już być jego matką.
Tak to u was jest. U nas mężczyźni tak nie zachowują się.
Dokładnie. Wychowaliście faceta, który oczekuje, że wszystko będzie mu podane na tacy. On się na tym rozkoszuje. Ja nie.
Czy nie mogłabyś spróbować przed rozwodem? Naucz go
Przepraszam, nie zamierzam uczyć dorosłego mężczyzny, jak być mężczyzną. Próbowałam przez półtora roku. Teraz już nie. Zbierzcie jego rzeczy odejdźcie razem tam, gdzie wam pasuje. Nie jestem wredna, po prostu zmęczona.
Po pół godzinie pod domem czekał taksówka.
„Idealny mąż? Kiedy jedno zdanie niszczy małżeństwo pełne obojętności”